ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ

Δεν έπεφτε καρφίτσα στην ενημερωτική εκδήλωση, που οργανώθηκε από τους Συλλόγους Γονέων & Κηδεμόνων Δημοτικών Σχολείων Αγρινίου «Το μάθημα των Θρησκευτικών στα νέα προγράμματα του Δημοτικού Σχολείου»
Στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Αιτ/νίας, πραγματοποιήθηκε σήμερα (13/12/2017) με εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία η ανοικτή ενημερωτική εκδήλωση με θέμα «Το μάθημα των Θρησκευτικών στα νέα προγράμματα του Δημοτικού Σχολείου» υπό την αιγίδα και την στήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Οργανώθηκε από τους Σύλλογους Γονέων & Κηδεμόνων και συγκεκριμένα των Δημοτικών Σχολείων 1ου, 2ου, 4ου, 6ου, 7ου, 8ου, 9ου, 10ου, 11ου,12ου Αγρινίου, 1ου Αγ.Κων/νου, 2ου Παναιτωλίου, 2ου Καινουρίου, 3ου Νεάπολης, Στράτου και Καλυβίων.

Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο κ. Φώτης Μάλαινος ενώ σε αυτή παρευρίσκετο και ο Σεβασμιωτάτος Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ.κ.Κοσμάς, πλήθος κληρικών και πολλοί πολίτες.

Βασικός ομιλητής της ενημερωτικής αυτής εκδήλωσης ήταν ο έγκριτος Διδάσκαλος-Θεολόγος και συγγραφέας κ. Δημήτριος Νατσιός ο οποίος αρχικά μίλησε για την παιδεία και στην συνέχεια ανέλυσε το θέμα σχετικά με το βιβλίο των Θρησκευτικών.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό από τον κ. Νίκο Ταφειάδη και έκλεισε με διάλογο μεταξύ κοινού και ομιλητών. Οριστικό τέλος στην εκδήλωση έδωσε η ομιλία του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά.

Το AgrinioBestOf.gr και η Χρύσα Σπαή ήταν εκεί και μίλησε με τον κ. Μπάμπη Κολυδά πρόεδρο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 8ου Δημοτικού Σχολείου Αγρινίου καθώς και με τον βασικό ομιλητή κ. Δημήτρη Νατσιό.
Ο κύριος Μπάμπης Κολυδάς δήλωσε: Οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων από το Αγρίνιο διοργανώνουν σήμερα μια ενημερωτική εκδήλωση σχετική με το ζήτημα που έχει προκύψει στα σχολεία από την διανομή του φακέλου μαθητή για το μάθημα των θρησκευτικών. Οι σύλλογοι αλλά και οι γονείς γενικότερα αφουγκραζόμενοι αυτή την ανησυχία πολλών γονιών που είδαν ξαφνικά να αλλάζει το βιβλίο των θρσκευτικών έτσι όπως το είδαμε μέχρι σήμερα δραστηριοποιήθηκαν, οργανώθηκαν και το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι η σημερινή ενημερωτική εκδήλωση. Τα θρησκευτικά ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε ένα μάθημα θρησκειολογίας. Δεν παρέχονται σήμερα στους μαθητές έτσι όπως ορίζει το σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις δηλαδή μάθημα κατηχητικό ομολογιακό σύμφωνα με τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω των γονέων. Αυτό έχει αλλάξει, υπάρχει μια πολυθρησκευτικότητα στο όλο αυτό εγχείρημα. Ο μαθητής από την Γ’ Δημοτικού μαθαίνει για τον χριστιανισμό αλλά ταυτόχρονα μαθαίνει για τον Ιουδαισμό, τον καθολικισμό και όλες τις άλλες θρησκείες με αποτέλεσμα να έχε επέλθει μια σύγχιση. Ειδικά σε αυτά τα παιδιά του Δημοτικού είναι σαν να παίρνεις ένα άνθρωπο στην βρεφική ηλικία και αντί να του δίνεις μια κρεμούλα να του δίνεις μια μπριζόλα και να του λές φάε. Δεν είναι δυνατό σε αυτή την ηλικία ούτε να το φάει ούτε να το πέψει. Αυτό το σκοπό έχει η σημερινή εκδήλωση και κρίνοντας από την προσέλευση μέχρι τώρα, θα έχουμε πρόβλημα χώρου στην αίθουσα. Αυτό από την άλλη μας ικανοποιεί καθότι υπάρχει ανταπόκριση. Αυτό δηλώνει και πόση ανυσηχία υπάρχει στους γονείς σχετικά με αυτό το ζήτημα. Η διοργάνωση αυτή γίνεται από μια πρωτοβουλία γονέων. Γνωρίζω ταυτόχρονα ότι και σε άλλες περιοχές της χώρας έχουν υπάρξει αντιδράσεις. Μάλιστα έχουν υπάρξει πιο έντονες αντιδράσεις όπως επιστροφή βιβλίων στο υπουργείο κλπ. Αυτά θα πρέπει να τα αποφασίσει ο κάθε γονιός προσωπικά, δεν μπορούμε να καθορίσουμε εμείς μια κοινή πλεύση. Εμείς είμαστε εδώ για να πούμε πιο είναι το πρόβλημα,να γίνει γνωστό και ο καθένας να πάρει τις αποφάσεις του. Από εκεί και μετά η πολιτεία θέλω να πιστεύω σεβόμενη και αφουγκραζόμενη και αυτή όλα αυτά θα δεί με άλλο μάτι το θέμα. Προσκελημένος σήμερα και βασικός ομιλητής στη εκδήλωση είναι ο κύριος Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος, Θεολόγος, έγκριτος ο οποίος έχει ένα σεβαστό συγγραφικό έργο και έχει ασχοληθεί με το θέμα αυτό πάρα πολύ και έχει συμμετάσχει σε πολλές εκδηλώσεις ενημέρωσης με ομιλίες διαλέξεις κλπ. Στο πάνελ θα υπάρχουν και άλλοι έγκριτοι άνθρωποι που θα έχουν ρόλο διευθέτησης της συζήτησης.
Ο κος Δημήτρης Νατσιός μετά το πέρας της ομιλίας του και της συζήτησης με το κοινό μας δήλωσε: Εχω πει ότι τα τελευταία χρόνια τρία μαθήματα έχουν συγκεντρώσει τα πυρά από το υπουργείο παιδείας που με μεγάλη δυσκολία το ονομάζω υπουργείο παιδείας, μάλλλον θε έπρεπε να λέγεται υπουργείο κακοπαιδείας ή υπνοπαιδείας. Τα τρία αυτά μαθήματα τα οποία μας προσφέρουν ιθαγένεια και συστηνόμαστε στον κόσμο είναι : α) Ιστορία, θυμόμαστε όλοι τι προηγήθηκε με την κα Ρεπούση. β) Το μάθημα της Γλώσσας, με τα κρεουργήματα, με τα περιοδικά ποικίλης ύλης, όπως απροκάλυπτα ονομάζω αυτά τα βιβλία, τα βιβλία γλώσσας δηλ τα παλιά αναγνωστικά και γ) βέβαια τώρα έχουμε κλείσιμο του φαύλου κύκλου της επίθεσης κατά της ιδιοπροσωπίας μας δηλ. του λαού μας, της εθνικής μου ταυτότητας, μέσω των φακέλων, όπως τα ονομάζουν, αλλά βιβλίων θρησκευτικών τα οποία στην ουσία προσπαθούν να αλλοιώσουν τα παιδιά μας ή όπως το λένε και οι αγιορείτες πατέρες να τα εξημερώσουν και να τα ξεβαπτίσουν. Είπα και στην ομιλία μου ότι τώρα πλέον ήρθε η ώρα της οικογένειας, της μεγάλης του γένους σχολής, όπως την ονομάζω αυτή την εποχή. Οι γονείς πρέπει να αντισταθούν δυναμικά, να επιστρέψουν τα βιβλία των θρησκευτικών (τους φακέλους) ως απαράδεκτα και να ζητήσουμε να επιστρέψουν τα παλιά, μέχρι να γραφούν βιβλία τα οποία θα καμαρώνουμε και θα ταιριάζουν στην ένδοξη ιστορία μας και κυρίως στην αμώμητο πίστη μας.

Τμήμα Παραγωγής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του AgrinioBestOf.gr -ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΕΙΣΒΟΛΗ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΕΙΣΒΟΛΗ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΣ ΣΧΟΛΑΣ

-Αλλαγή «φύλου» εις το Τμήμα Κοιν. Θεολογίας Αθηνών: Οι Καθηγηταί εζήτησαν να γίνη Τμ. Θρησκειολογίας!
-Ο Σεβ. Βρανιτσέβου κ. Ιγνάτιος Midic έδωσε την χαριστικήν βολήν εις την Ορθόδοξον Δογματικήν. Το προπύργιον του Σεβ. Περγάμου, η Ακαδημία του Βόλου, εισχωρεί εις το Τμ. Θεολογίας Αθηνών δια του εισηγητού των νέων συγκρητιστικών θρησκευτικών κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου.

Του κ. Παύλου Τρακάδα

Η πρόνοια του Θεού ποτέ δεν εγκατέλειψε τους ανθρώπους. Η έναρξις της πορείας του Ορθοδόξου Τύπου την ιδίαν εποχήν που εθεμελιώθη ο Οικουμενισμός η «Αθηναγορισμός», όπως ευφυώς προσφάτως ωνομάσθη από τον σεβαστόν πρωτ. π. Β. Βολουδάκην, ασφαλώς και οφείλεται εις αυτήν. Την ιδίαν εκείνην δεκαετίαν ήρχισε να αναφαίνεται και η λεγομένη «θεολογία του ’60» με εμβληματικάς προσωπικότητας τον κ. Χρ. Γιανναράν και τον Σεβ. Περγάμου κ. Ι. Ζηζιούλαν. Δυσ­τυχώς, ενώ ο Οικουμενισμός μετά από διενέργειαν σφοδρού αγώνος εκάμφθη και συντηρείται λόγω της πολιτικής υποκινήσεως αυτού, αι θεολογικαί παραγωγαί των κ. Γιανναρά – Ζηζιούλα εύρον πρόσφορον έδαφος και εισεχώρησαν εις τας Θεολογικάς Σχολάς, αρχικώς εις την Θεσσαλονίκην, όπου εδίδαξεν ο Σεβ. Περγάμου, και προσ­φάτως εις Αθήνας δια της εκλογής του εγκωμιαστού αυτού κ. Στ. Γιαγκάζογλου. Η εισχώρησις αυτή έχει υπερβή τας εν Ελλάδι Θεολογικάς Σχολάς καθώς ήδη μαθηταί των ανωτέρω αναφερομένων κατέχουν θέσεις εις το εξωτερικόν και γαλουχούν και άλλους εις τα αυτά παρεκκλίνοντα εκ της Ορθοδοξίας διδάγματα. Ο Επίσκοπος Βρανιτσέβου κ. Ιγνάτιος Midic, Καθηγητής εις το Βελιγράδιον, θιασώτης του Σεβ. Περγάμου εψήφισε τον κ. Στ. Γιαγκάζογλου και τοιουτοτρόπως εισήχθη η «Ζηζιούλειος θεολογία» και εις τας Αθήνας. Δεν είναι τυχαίον ότι ελάχιστον διάστημα μετά την εκλογήν του κ. Γιαγκάζογλου η Θεολογική Σχολή Αθηνών εβράβευσε και τον κ. Χρ. Γιανναράν (06.11.2017) και το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας Αθηνών εζήτησε την μετονομασίαν του εις Τμήμα Θρησκειολογίας (δια να ταιριάζη με τα Νέα Θρησκευτικά του νέου καθηγητού της Δογματικής κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου;). Προβλέπομεν εντός ολίγων ετών η διδασκαλία των κακοδόξων θέσεων των δύο αυτών προσωπικοτήτων εις τα φυτώρια των νεωτέρων θεολόγων θα οδηγήση εις νέον κύκλον δογματικών αντιπαραθέσεων εις την Εκκλησίαν.

Ως προδίδουν αι δραστηριότητές των εργάζονται πυρετωδώς δια την συστηματικήν κατήχησιν των θεολόγων εις το έργον του Σεβ. Περγάμου.  Το παρελθόν έτος 2016 ήρχισεν η έκδοσις των απάντων του εις τόμους και εκυκλοφορήθη από την Ακαδημίαν του Βόλου ευμεγέθης αφιερωματικός τιμητικός τόμος δια τον κ. Ι. Ζηζιούλαν. Εις τον τόμον αυτόν δημοσιεύεται και άρθρον του Σεβ. Βρανιτσέβου.

Ο Σεβ. Ιγνάτιος επιχειρεί εις το άρθρον του να εξετάση την σχέσιν Θ. Ευχαριστίας και Βασιλείας του Θεού επιλέγων τον Άγιον Μάξιμον τον Ομολογητήν και τον Σεβ. Περγάμου. Το εγχείρημά του αυτό ευθύς εξ αρχής μας εμβάλλει εις υποψίας, όταν γράφη «εκείνο που διακρίνει την θεολογία του Μητροπολίτου Ιωάννου από αυτήν του Αγίου Μαξίμου… είναι η σαφέστερη ερμηνεία της εικόνας και της σχέσεως της Θείας Ευχαριστίας με την αλήθεια, τουτέστιν με την μέλλουσα Βασιλεία του Θεού»! Πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι ο Σεβ. Περγάμου παρέχει σαφεστέραν ερμηνείαν από τον Άγιον Μάξιμον; Προκαλούμεν τους αναγνώστας να μελετήσουν τον φιλοσοφικώτερον ίσως Πατέρα της Εκκλησίας, ώστε να αντιληφθούν ότι ενώπιόν του τα γραπτά του Σεβ. Περγάμου είναι απλώς φληναφήματα. Πρόκειται περί ασυγκρίτου διαφοράς. Πέραν όμως από την διαφοράν «επιπέδου», η ερμηνεία τόσων λεπτών ζητημάτων προϋποθέτει κατάστασιν χάριτος, αγιότητος, την οποίαν μόνον ο Ομολογητής της Εκκλησίας μας διαθέτει. Μήπως επιχειρείται η εμμέσως αναγωγή του κ. Ι. Ζηζιούλα εις Πατέρα της Εκκλησίας; Δια τούτο χρησιμοποιεί και συν­εχώς την προσφώνησιν «ο άγιος Περγάμου»;

Ο Σεβ. Βρανιτσέβου χρησιμοποιεί συνεχώς, επηρεασμένος από τον Σεβ. Περγάμου, αντί του όρου «υπόστασις» την λέξιν «πρόσωπον», λέξιν όμως που δεν χρησιμοποιεί με αυτόν τον τρόπον ο Άγιος Μάξιμος εις τα «Σχόλια εις την Εκκλησιαστικήν Ιεραρχίαν», καθόλου δε εις την «Μυσταγωγίαν» του, έργα τα οποία απασχολούν το άρθρον του κ. Ιγνατίου. Δεν πρόκειται απλώς όμως δια χρήσιν μιας λέξεως, αλλά δια υιοθέτησιν όλης της θεολογίας-κακοδοξίας του Σεβ. Περγάμου. Γράφει:
«Το πρόσωπον όμως, κατά τον άγιον Περγάμου, εδράζεται σε σχέση ελευθερίας και αγάπης με άλλο πρόσωπο, δηλαδή ο άνθρωπος είναι πρόσωπον σε σχέση με τον Θεό ως πρόσωπο. Διότι, μόνον η σχέση με ένα αιώνιο πρόσωπο, δηλαδή με τον Θεό, δίνει την αληθινή ύπαρξη στο ανθρώπινο πρόσωπο. Ο Χριστός είναι αιώνιο πρόσωπο, επειδή βρίσκεται αιωνίως σε σχέση με τον Θεό Πατέρα. Και είναι ταυτοχρόνως τέλειος άνθρωπος χάριν της ιδίας σχέσεως με τον Θεό Πατέρα, στην οποία εισήλθε και η ανθρώπινη φύση μετά την σάρκωση».

Η θεμελίωσις του προσώπου ως «σχέσις» είναι εσφαλμένη, καθώς η ελευθερία και η αγάπη πηγάζει από την φύσιν που έδωσε ο Θεός εις τον άνθρωπον. Το κάθε πρόσωπον έχει οντότητα και δεν ετεροπροσδιορίζεται από την σχέσιν του με κάποιον άλλον. Επίσης δεν δύναται να θεμελιώνεται σχέσις του ανθρώπου «με τον Θεό ως πρόσωπο». Ο Θεός έχει τρία πρόσωπα-υποστάσεις όχι μία, δια τούτο και η έκφρασις «αιώνιο πρόσωπο, δηλαδή με τον Θεό» μας επιστρέφει εις τον μοναρχιανισμόν. Η παρεκκλίνουσα τοποθέτησις συνεχίζεται αφ’ ενός με την θεμελίωσιν της αιωνιότητος του Υιού λόγω της αιωνιότητος του Πατρός και αφ’ ετέρου με την συσχέτισιν της τελειότητος της θεωθείσης ανθρωπίνης φύσεως με τον Πατέρα. Η αιωνιότης είναι ιδίωμα της φύσεως της Θεότητος και δεν προέρχεται από την σχέσιν με τον Πατέρα. Αν ο Πατήρ εκοινοποίει αιωνιότητα εις τον Υιόν, τότε η αιωνιότης θα ανήκεν εις το υποστατικόν ιδίωμα του Πατρός και θα ήτο ακοινώνητος. Εφ’ όσον όμως γνωρίζομεν ότι και ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα είναι «αιώνιοι», τι είδους διαφορά θα υπήρχε μεταξύ των τριών αιωνιοτήτων; Επιπροσθέτως πρέπει να αναρωτηθώμεν πως η σχέσις με τον Πατέρα εγγυάται την τελειότητα της ανθρωπίνης φύσεως; Δηλαδή ο Πατήρ γεννά παραλλήλως προς τον Υιόν και την ανθρωπίνην φύσιν, η οποία «εισήλθε» εις την σχέσιν αυτήν; Δεν ήτο αρκετή η πρόσληψις αυτής εκ του Υιού; Το κείμενον συνεχίζει:
«Σχετικά με την Θεία Λειτουργία, ο Χριστός είναι παρών σ’ αυτήν λόγω της σχέσεως που υπάρχει ανάμεσα στον λειτουργό –και δι’ αυτού όλου του συνηγμένου Σώματος- και στον Θεό Πατέρα. Με άλλα λόγια, ο Χριστός ως πρόσωπο είναι παρών στην Λειτουργία διότι, όπως δείχνουν όλες οι λειτουργικές ευχές και τελετές, η Λειτουργία αναφέρεται, σχετίζεται με τον Θεό Πατέρα».

Είναι αδιανόητον ότι ο λειτουργός συνάπτει συγκεκριμένη σχέσιν από μόνος του με την υπόστασιν του Πατρός. Η κοινωνία Θεού και ανθρώπου αφορά την όλην Αγίαν Τριάδα και όχι μίαν υπόστασιν. Η παρανόησις εδράζεται εις την άποψιν ότι ολόκληρος η Θ. Λειτουργία αναφέρεται εις τον Θεόν Πατέρα. Ωστόσον η Θ. Λειτουργία αναφέρεται εις όλην την Αγίαν Τριάδα, απλώς κατά σημεία δίδεται έμφασις άλλοτε εις τον Πατέρα, άλλοτε εις τον Υιόν και άλλοτε εις το Άγιον Πνευ­μα. Ακόμη και εις την ευχήν του καθαγιασμού που απευθύνεται προς τον Πατέρα δεν υπονοείται απουσία των άλλων δύο προσώπων. Ας παραθέσωμεν όμως τα λόγια ενός Λειτουργιολόγου:
«Ο ιερέας και μαζί του η κοινότητα μπορούν να εκφρασθούν με το «παρακαλούμεν», αλλά ταυτόχρονα να ειπούν ότι «προσφέρομέν σοι συμπροσευχόμενον μεθ’ ημών και αυτόν τον Ενανθρωπήσαντα Υιόν Σου». Αυτή η διάκριση καθιστά δυνατό στον ιερέα να εκφέρει στο δεύτερο μέρος της επικλήσεως τα καθαγιαστικά λόγια: «και ποίησον…». Αυτή η άμεση συμμετοχή και παρουσία του Χριστού στον καθαγιασμό των δώρων ερμηνεύει και το γεγονός ότι στην αρχαία εκκλησία κατά την ευχαριστιακή επίκληση εκαλείτο ο ίδιος ο Λόγος για τον καθαγιασμό των Δώρων (Ευχολόγιο Σεραπίωνος, Επισκόπου Θμουέως)… ο Χριστός ζητεί από τον Πατέρα, μαζί με τον ιερέα και τη δεομένη προς το Χριστό λειτουργική κοινότητα, τη μεταβολή δια του Πνεύματος του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Του… Δεχόμενος το αίτημα της κοινότητας, Αυτός απευθύνει αίτηση προς τον Πατέρα…» (Πρωτοπρ. Κ. Καραϊσαρίδη, Η Συμβολή του π. Δ. Στανιλοάε στη μελέτη των λειτουργικών θεμάτων, Αθήνα 1997, σελ. 209-210).

Ο Σεβ. Βρανιτσέβου επεκτείνει την κακοδοξίαν:
«Χάριν της διακρίσεως του προσώπου από την φύση και του ότι το πρόσωπον δεν εξαρτάται από την φύση, διάκριση στην οποίαν επιμένει ο άγιος Περγάμου, ο Χριστός είναι παρών στην Θεία Ευχαριστία ως πρόσωπο, αν και όχι κατά την ίδια την φύσι Του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόσωπο είναι απάτη η φαντασία, επειδή δεν υπάρχει κατά την ίδια (του) την φύση. Ο Χριστός είναι παρών στην Ευχαριστία ως πρόσωπον, «δανειζόμενος» ετέραν φύσιν, αποκαλύπτεται δε, δια του Σώματος Αυτού το οποίον απαρτίζεται από όλα τα μέλη της Θείας Ευχαριστίας, εμπεριέχοντας και την φύσιν: άρτον, οίνον και τα λοιπά. Το να καθιστά κάτι τέτοιο δυνατόν, το να μπορεί δηλαδή να είναι το πρόσωπον παρόν, δανειζόμενο ετέραν φύσιν, αυτό το καθιστά δυνατό η ενσάρκωσις  του Θεού Λόγου, ο Οποίος ως πρόσωπον δανείζεται την φθαρτήν ημών φύσιν και έτσι αποκαλύπτεται στην ιστορία».
Αυτή η έννοια της απελευθερώσεως του προσώπου από την εξάρτησιν της φύσεως είναι το θεμελιώδες αμάρτημα του Σεβ. Περγάμου, κατά τον οποίον η φύσις ταυτίζεται εσφαλμένως με την αναγκαιότητα και το πρόσωπον με την ελευθερίαν, ενώ εις την πραγματικότητα η ελευθερία πηγάζει εκ της θεοδωρήτου εξ αγάπης εις τον άνθρωπον φύσεως. Πως όμως διανοείται ότι είναι δυνατόν να υπάρχη πρόσωπον-υπόστασις άνευ της φύσεώς του; Προκειμένου να λύση το πρόβλημα ο κ. Ι. Ζηζιούλας προτείνει ότι η σάρκωσις επιτρέπει εις τον Υιόν να «δανείζεται» φύσεις! Ο ένας Σεβασμιώτατος υιοθετεί τας απόψεις του άλλου Σεβασμιωτάτου. Αυτή όμως η άποψις υποβιβάζει το μοναδικόν και άπαξ τελεσθέν γεγονός της σαρκώσεως, που αφεώρα αποκλειστικώς εις την ανθρωπίνην φύσιν, καθιστά την παρουσίαν του Κυρίου εις την Θ. Λειτουργίαν Α-φύσικην, υποκαθιστά την εν ατόμω θεωθείσαν ανθρωπίνην φύσιν του Κυρίου με τη συλλογικότητα των παρόντων ανθρώπων κατά την Θ. Λειτουργίαν και ανατρέπει τον χαρακτήρα της μεταβολής των Τιμίων Δώρων. Ο Κύριος ημών Ι. Χριστός είναι παρών όχι ως «τρόπος», αλλά ως θεωμένη ανθρωπίνη φύσις, την οποίαν μεταλαμβάνομεν. Η αν-Ούσιος παρουσία του Κυρίου επεκτείνεται εις ολόκληρον την θριαμβεύουσαν Εκκλησίαν:
«Στην Θεία Λειτουργία υπάρχουν ως πρόσωπα ο Χριστός, η Παναγία, οι Απόστολοι, οι Άγιοι και λοιποί, αν και όχι ακόμη με την φύση τους. Υπάρχουν, όπως γράφει ο Μητροπολίτης Περγάμου, δανειζόμενοι την εισέτι φθαρτή φύση. Γι’ αυτό, η Λειτουργία είναι εικόνα της μέλλουσας Βασιλείας, η οποία είναι η αλήθεια…».

Δια να καταλήξη εις το εξής:
«Η σχέση εικόνας και αλήθειας είναι οντολογική. Χωρίς την Λειτουργία δεν υπάρχει Βασιλεία. Ωστόσο, η σχέση της εικόνας με την αλήθεια, δηλαδή της Λειτουργίας με την Βασιλεία, θεμελιώνεται όχι στην φύση ούτε στο νόημά της, αλλά στον τρόπο υπάρξεως της φύσεως, στο πρόσωπον του Χριστού. Χάρη στην διάκριση του προσώπου από την φύση το πρόσωπον μπορεί να είναι παρόν, παρ’ όλο που είναι κατά φύσιν απόν. Η Λειτουργία είναι Βασιλεία του Θεού, αλλά μόνον εν όψει της αναστάσεως των νεκρών και της καταργήσεως του θανάτου για όλη την Δημιουργία».

Δυστυχώς έχει τεθή εις το περιθώριον όλη η θεολογία περί της σχέσεως της εικόνος προς το πρωτότυπον και έχει υποκατασταθή από μίαν ιδιάζουσαν θεολογίαν του προσώπου, η οποία αυξάνει το χάσμα μεταξύ Λειτουργίας και Βασιλείας. Ίσως σκεφθή κανείς ότι υπονοείται η υπόστασις του Λόγου, η οποία αποτυπώνεται ως προς την ανθρωπότητα. Όμως η πράξις αυτή ερείδεται πρωτίστως εις την αντίδοσιν των ιδιωμάτων των δύο φύσεων, δηλ. εις μίαν ενεργητικήν διακοινωνίαν αυτών, η οποία είναι απούσα καθώς απομονώνει ο Σεβασμιώτατος το πρόσωπον- υπόστασιν από τας φύσεις, ως αυτό να ενεργή ανεξαρτήτως της αντιδόσεως, μόνον και μόνον επειδή αυτή ανήκει εις την φύσιν. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει χαρακτηριστικά ότι:
«Η δε του Θεού Βασιλεία των προσόντων τω Θεώ φυσικώς αγαθών κατά χάριν έστι μετάδοσις» (PG 90, 1168C) [«Όταν ο Θεός μας χαρίσει κατά χάρη το κάθε τι που ανήκει στην φύση Του, αυτή είναι η Βασιλεία του Θεού» Μτφ. Γ. Καραλή, Η «μωρία» του Θεού και η «σοφία» του ανθρώπου, Αθήνα 2017, σ. 115]

Η εφαρμογή αυτού εις την σχέσιν εικόνος και αληθείας δια την Θ. Λειτουργίαν, υπομιμνήσκει εις όλους ότι αυτή δεν είναι αναπαράστασις σκιών η απλή προτύπωσις, αλλά φανέρωσις και μετοχή της Βασιλείας. Ο Καθ. Γ. Μαντζαρίδης γράφει ευστόχως:
«Με την έναρξη της θείας Λειτουργίας ευλογείται η Βασιλεία του Τριαδικού Θεού «νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων». Το «νυν» της Βασιλείας του Θεού προσφέρεται μέσα στην Εκκλησία. Και το «αεί» της Εκκλησίας υπάρχει στην Βασιλεία του Θεού… Έτσι η Εκκλησία ζει μέσα στην ιστορία τα έσχατα, ενώ ταυτόχρονα τα υποδηλώνει διαρκώς με την λατρευτική ζωή στην διαχρονική της πορεία» (Αλήθεια και ζωή. Από το  δο­γμα στο ήθος, Αθήναι 2012, σ. 219).

Απ’ όλα τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι αρκετοί εκ των Επισκόπων, καθώς δεν είναι μόνον οι Σεβ. Περγάμου και Βρανιτσέβου, αλλά και όσοι δεν ελέγχουν τους συνεπισκόπους των δια τα δογματικά των λάθη,  έχουν  λησμονήσει  την  δο­γματικήν ακρίβειαν των Πατέρων, των οποίων αντί να επιθυμούν να είναι διάδοχοι ορέγονται να τους υπερβούν με θεολογικοφανή νοησιαρχικά σχήματα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι πλέον αυτά δεν αποτελούν προσωπικάς των απόψεις, αλλά επίσημον διδασκαλίαν εις τας Θεολογικάς Σχολάς, από τας οποίας θα εξέλθουν οι αυριανοί Πανεπιστημιακοί Καθηγηταί, πρεσβύτεροι, Επίσκοποι, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχαι!


ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΠΕΡΑΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Περαχώρα, 7 Νοεμβρίου 2017
ΠΡΟΣ: 1. τον Υπουργό Παιδείας Έρευνας                   
και Θρησκευμάτων κ. Γαβρόγλου
2. Αρχιεπίσκοπο και Ιερά Σύνοδο

                                                           
                           ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ

Κύριοι, είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί όπως και το παιδιά μας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, άρθρο 16 παρ.2, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα δικαιώματα του Ανθρώπου και το νόμο 1566/1985 (άρθ. 1 παρ.1), η Ελληνική Πολιτεία οφείλει να παρέχει παιδεία σύμφωνη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Ελλήνων πολιτών και ειδικά για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς μαθητές να φροντίζει ώστε, όπως επί λέξει ορίζεται : "Να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνείδησης είναι απαραβίαστη". Παρά την ύπαρξη αυτής της Ελληνικής και Διεθνούς Νομοθεσίας και πλήθους σχετικών αποφάσεων Ανωτάτων  Δικαστηρίων, το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών στο μάθημα των θρησκευτικών δεν αποτελεί μάθημα ορθόδοξης πνευματικότητας, αλλά είναι μάθημα δια-θρησκειακής και πανθρησκειακής πνευματικότητας. Αυτό σημαίνει ότι, με βάση το αναλυτικό του πρόγραμμα, είναι μάθημα κατηχητικό, διότι δεν παρέχει μόνο γνώσεις για τις άλλες θρησκείες, αλλά καλλιεργεί θρησκευτικά βιώματα των ορθόδοξων μαθητών στις άλλες θρησκείες, των οποίων δεν αποτελούν μέλη οι ορθόδοξοι μαθητές. Το εν λόγω νέο μάθημα κατηχεί και προσηλυτίζει στην εκκοσμίκευση, στον θρησκευτικό σχετικισμό και στην άρνηση της αποκλειστικότητας της Αλήθειας της Ορθόδοξης Πίστεως και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεώς μας.
 Σε κάθε περίπτωση δεν ανεχόμαστε την άνιση μεταχείρισή μας ως ορθοδόξων χριστιανών σε σχέση με άλλες θρησκευτικές κοινότητες στην Ελλάδα, όπως των Μουσουλμάνων, Καθολικών και Ιουδαίων Ελλήνων Πολιτών, που έχουν την ευχέρεια βάσει του άρθ. 68 του Ν. 4235/2014 και του άρθ. 55 Ν. 4386/2016 να επιλέγουν τα διδακτικά τους εγχειρίδια για την κατηχητική –ομολογιακή διδασκαλία της θρησκείας τους στα Ελληνικά Δημόσια Σχολεία, ενώ εμείς, που ανήκουμε στην θρησκευτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, να μην έχουμε τέτοια επιλογή για ομολογιακό μάθημα θρησκευτικών. Η άδικη αυτή μεταχείρισή μας καταφανώς αντίκειται στην Συνταγματική Αρχή της Ισότητας και της Ανεξιθρησκείας, που με τον τρόπο αυτό παραβιάζεται. Εξάλλου η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα δικαιώματα του Ανθρώπου ρητά ορίζει ότι κάθε κράτος οφείλει να παρέχει στους μαθητές του Παιδεία σύμφωνη με τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις των γονέων τους, και βάσει αυτής διεκδικούμε το αυτονόητο δικαίωμα με το παρόν ψήφισμα
Για τους λόγους αυτούς και με την ρητή επιφύλαξη κάθε δικαιώματός μας, ΑΙΤΟΥΜΑΣΤΕ τα τέκνα μας, επί των οποίων ασκούμε την κηδεμονία, να διδάσκονται για το τρέχον σχολικό έτος και στο εξής το μάθημα των Θρησκευτικών όπως το Σύνταγμα, οι Διεθνείς Συνθήκες και ο νόμος ορίζει, δηλαδή με ορθόδοξη ομολογιακή κατεύθυνση, μέσα από τα προϋφιστάμενα σχολικά εγχειρίδια του Μαθήματος των Θρησκευτικών, δηλαδή αυτά του σχολικού έτους 2016-2017.

ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ:
1.                  Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Σχολείων Περαχώρας
2.                  Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων 1ου Δημοτικού Σχολείου Λουτρακίου

ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΟΔΕΚΤΩΝ
1.      Δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας- Αγ. Θεοδώρων
2.      Μητρόπολη Κορίνθου
3.      Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Κορίνθου
4.      Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Κορίνθου
5.      ΑΕΛΜΕ-Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Κορινθίας
6.      Σύλλογο εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Κορινθίας
7.      Δημοτικό Σχολείο Περαχώρας
8.      Γυμνάσιο Περαχώρας
9.      1ο Δημοτικό Σχολείου Λουτρακίου

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ: ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ! ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Απαράδεκτα!  Επιστρέφονται:
Η απάντηση των γονέων προς τον Υπουργό
για τα νέα Βιβλία των Θρησκευτικών
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ

Οι γονείς των Ορθοδόξων μαθητών αρνούνται να διδάσκονται τα παιδιά τους, με βάση τα πολυθρησκειακά Προγράμματα και Βιβλία που καθιέρωσε το Υπουργείο,  τα επιστρέφουν στον Υπουργό,
ως «επικίνδυνα και ακατάλληλα», όπως τα χαρακτήρισε, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος και απαιτούν να διδάσκονται, σύμφωνα με άλλα Προγράμματα και Βιβλία, που να περιέχουν, καθαρή μη αναμεμειγμένη με θρησκείες, την Ορθόδοξη πίστη που εκείνοι τους έδωσαν με το Μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος.
Η απόφαση των γονέων να μην επιτρέψουν την προσηλυτιστική διδασκαλία, που οδηγεί στην αλλαγή πίστης των τέκνων τους, βασίζεται στον Αστικό Κώδικα, (άρθρο 1510 και 1512, παρ. 1),  όπου αναφέρεται ότι: «Η μέριμνα για το ανήλικο τέκνο είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων» και στο οποίο δικαίωμα περικλείεται και η παροχή θρησκευτικής εκπαίδευσης. Παράλληλα, εκτός από το ελληνικό δίκαιο, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 2, Α΄ Πρόσθ. Πρωτ. ΕΣΔΑ) ορίζει ότι το κράτος οφείλει να «σέβεται το δικαίωμα των γονέων να εξασφαλίζουν τη μόρφωση και εκπαίδευση των τέκνων τους σύμφωνα με τις δικές τους θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις».

Παρομοίως και το διεθνές σύμφωνο, για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (ΟΗΕ), το οποίο, μάλιστα, επικυρώθηκε με τον Νόμο 2462/1997 (ΦΕΚ Α' 25/26.2.97, άρθρο 18), ορίζει ότι: «Τα συμβαλλόμενα κράτη στο παρόν σύμφωνο αναλαμβάνουν την υποχρέωση να σέβονται την ελευθερία των γονέων ή των νόμιμων κηδεμόνων, να φροντίζουν για τη θρησκευτική και ηθική αγωγή των παιδιών τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους».
Δυστυχώς, αυτό το απαράβατο δικαίωμα το απολαμβάνουν ΜΟΝΟΝ οι Έλληνες Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ρωμαιοκαθολικοί μαθητές, ενώ η μεγάλη πλειονότητα του μαθητικού πληθυσμού, την οποία αποτελούν οι ορθόδοξοι μαθητές, υποχρεώνεται να διδάσκεται ένα ακατάλληλο πολυθρησκειακό μάθημα. Το Υπουργείο, στην περίπτωση αυτή, εν γνώσει του παρανομεί και παραβιάζει:

α) Το Σύνταγμα της χώρας, που στο άρθρ. 16 ορίζει την «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων».
β) Τον ισχύοντα εκπαιδευτικό Νόμο, που στο άρθρ. 1 αναφέρει ότι οι μαθητές της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης«υποβοηθούνται να έχουν πίστη στα γνήσια στοιχεία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσης».
γ) Τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
δ) Όλες τις σχετικές νομοθετικές πράξεις του ελληνικού, του ευρωπαϊκού αλλα και του διεθνούς δικαίου, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.
Με τα νέα Προγράμματα και Βιβλία, το Υπουργείο πραγματοποιεί, επισήμως πλέον εντός του σχολείου, μεθοδευμένη θρησκευτική προπαγάνδα και προσηλυτισμό, υποχρεώνοντας, αφενός, τους ορθόδοξους δασκάλους και Θεολόγους, ως δημοσίους υπαλλήλους, να διδάσκουν κακόδοξες και μη ορθόδοξες διδασκαλίες και, αφετέρου, τους ορθόδοξους μαθητές να μαθαίνουν, όχι πλέον για πληροφόρηση, όπως συνέβαινε έως τώρα, αλλά με βιωματική μεθοδολογία, που σημαίνει με εσωτερικό εμποτισμό, διδασκαλίες, που εναντιώνονται στην ορθόδοξη πίστη τους, παραβιάζουν τη θρησκευτική τους ελευθερία και αλλοιώνουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα και διαφορά.

Αναφέρουμε, για παράδειγμα, ορισμένα ενδεικτικά κείμενα από τα νέα Βιβλία:
Στο Βιβλίο της Α΄ Γυμνασίου (σελ. 70) μαθαίνουν οι μαθητές/τριες, ότι οι άνθρωποι «είναι Φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του Τριαδικού Θεού», ενώ, σε ευχή που περιέχεται στο ίδιο Βιβλίο (σελ. 85-86) μαθαίνουν για τον Χριστό ότι είναι ο Δημιουργός του κόσμου και της ζωής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Εσύ που είσαι ο Θεός μου, γεμάτος ελεημοσύνη και Πανάγαθος, Εσύ που με σοφία δημιούργησες ολόκληρο τον κόσμο, Εσύ που με την πανάγαθη Πρόνοιά Σου για όλα προνοείς και για όλα σου τα κτίσματα, Δέσποτα Πανάγαθε και Ποιητή του παντός…, που είσαι ο αίτιος της ζωής». Όμως, στο ίδιο βιβλίο (σ. 125), με τίτλο υποκεφαλαίου: «Ο ένας και μοναδικός θεός: Ο Αλλάχ», μαθαίνουν παρομοίως για τον  Αλλάχ ότι είναι: «ο παντοδύναμος και παντοκράτορας Θεός, που έπλασε τον άνθρωπο, δημιούργησε τον κόσμο και προνοεί συνεχώς για το σύμπαν».
Στο ίδιο Βιβλίο και στο υποκεφάλαιο: «Ο Κανόνας της Αγίας Γραφής», οι μαθητές διδάσκονται ότι «τα βιβλία του Κανόνα περιέχουν τον θείο λόγο που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους και αποτελούν το μέτρο και τον γνώμονα της πίστης και της ζωής του χριστιανού» (σ. 40). Σε επόμενο κεφάλαιο, όμως, του ίδιου βιβλίου (σ. 125), χωρίς να σκεφτεί κανείς τη σύγχυση που δημιουργείται στα παιδιά, με τίτλο υποκεφαλαίου: «Μωάμεθ, η σφραγίδα των προφητών», μαθαίνουν οι μαθητές/τριες ότι, υπάρχει ένα θεόπνευστο και θεόσταλτο βιβλίο που παραδόθηκε στον Μωάμεθ από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ: «Το Κοράνιο  είναι η ορθή αρχική και τελευταία Αποκάλυψη. Ο Μωάμεθ θεωρείται η σφραγίδα των Προφητών, ο έσχατος των προφητών… Ο Μωάμεθ, ενώ βρισκόταν σε περισυλλογή στη σπηλιά Χίρα κοντά στη Μέκκα, παρουσιάστηκε μπροστά του ο άγγελος Γαβριήλ και τον διέταξε να απαγγείλει ένα κομμάτι από το ουράνιο αρχέτυπο του Κορανίου. Λέγεται ότι κατά τη νύκτα αυτή κατέβηκε ολόκληρο το Κοράνιο ως τον χαμηλότερο ουρανό, αλλά αποκαλύφθηκε αργότερα στον προφήτη, μέσω του αγγέλου Γαβριήλ, διαδοχικά και κατά μικρά τμήματα».

Οι ορθόδοξοι μαθητές, επίσης, μαθαίνουν στο ίδιο Βιβλίο της Α΄ Γυμνασίου (σ. 128) την προσευχή στον Αλλάχ, με περιεχόμενο προφανώς αντίθετο στη δική τους πίστη και με σαφή στόχο τη δημιουργία ή την καλλιέργεια θρησκευτικού συγκρητισμού και σύγχυσης: «Εις το όνομα του Αλλάχ του Παντελεήμονα, του Πολυεύσπλαχνου. Η Δόξα ανήκει στον Αλλάχ, τον Κύριο όλων των κόσμων τον Παντελεήμονα, τον Πολυεύσπλαχνο, Τον Ηγεμόνα της Ημέρας της Κρίσης. Εσένα (μόνο) λατρεύουμε και Εσένα (μόνο) ικετεύουμε για να μας παρέχεις τη βοήθεια Σου Καθοδήγησέ μας στο ορθό μονοπάτι».

Στο ίδιο Βιβλίο της Α’ Γυμνασίου, για παράδειγμα, τα ορθόδοξα Παιδιά, στο πλαίσιο του εφαρμοζόμενου σχεδίου εμποτισμού τους στο εκκοσμικευμένο διαθρησκειακό πνεύμα, μαθαίνουν (σ. 134) ότι «ο Τζελαλεντίν Ρουμί, ποιητής, νομικός, θεολόγος και σούφι απηύθυνε διδασκαλία προς όλους τους ανθρώπους από οποιαδήποτε πίστη κι αν προέρχονταν, θεωρώντας ότι ο Θεός Μουσουλμάνων, Χριστιανών και Εβραίων είναι ένας».
Στην ίδια συνάφεια, προσφέρεται κείμενο προς εκμάθηση από το Κοράνιο στους μαθητές/τριες στο Βιβλίο της Γ΄ Γυμνασίου (σελ. 46):«Πιστεύουμε στην Αποκάλυψη που έχει σταλεί σ’ εμάς και σ’ αυτή που έχει σταλεί σ’ εσάς. Ο Θεός μας και ο Θεός σας είναι Ένας. Κι εμείς σ’ Αυτόν έχουμε υποταχθεί (στη θέλησή του στο Ισλάμ)» (Σούρα 29, 46).

Επίσης, στο ίδιο μοτίβο, της μεθοδευμένης δημιουργίας θρησκευτικής θολούρας στις ψυχές των μαθητών/τριών, στο ίδιο βιβλίο της Γ΄ Γυμνασίου (σελ. 46) και στην ενότητα: «Ο σεβασμός του άλλου στις θρησκείες του κόσμου» και μάλιστα στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Το Κοράνιο προτρέπει σεβασμό προς τους λαούς της Βίβλου και το ανθρώπινο πρόσωπο», οι ορθόδοξοι μαθητές, καλούνται να μάθουν επιλεγμένα κομμάτια από το περιεχόμενο του Κορανίου: «Ω! Λαέ της Βίβλου! Ελάτε μαζί να συμφωνήσουμε για τις διαφορές ανάμεσά μας, ώστε να μη λατρεύουμε παρά μόνο τον ΑΛΛΑΧ. Και να μην εξομοιώνουμε τίποτε μ’ Εκείνον, κι ας μη στήσουμε ανάμεσά μας, κυρίους ή προστάτες, εκτός απ’ τον ΑΛΛΑΧ. Αν όμως δεν θελήσουν να συμμορφωθούν, τότε να πείτε: Να είστε μάρτυρες, ότι εμείς είμαστε Μουσουλμάνοι» (Σούρα 3, 64).
Είναι ξεκάθαρο ότι η επιλογή και παράθεση τέτοιων αντιφατικών γνώσεων και θέσεων στα σχολικά βιβλία, δεν είναι τυχαία, αποτελεί καθαρή κατάργηση της θρησκευτικής ταυτότητας και διαφοράς των μαθητών και των γονέων τους, παραβίαση των μορφωτικών και δημοκρατικών τους δικαιωμάτων και, συνεπώς, δημιουργεί τεράστια παιδαγωγικά και θεολογικά προβλήματα στην πνευματική συγκρότηση των νέων μας και, ταυτόχρονα, πολιτισμική διάβρωση του ελληνικού πολιτισμικού τοπίου.

Εκτός από τη θρησκευτική σύγχυση που προκαλεί ο θρησκευτικός αυτός συγκρητισμός, ερωτάται το Υπουργείο Παιδείας: Υπάρχει άλλος υγιής και μορφωτικός λόγος για να μαθαίνουν τα παιδιά αυτές τις αντίθετες με την πίστη τους γνώσεις; Ποια παιδαγωγική αρχή ορίζει ή επιτρέπει να προσφέρονται σε μαθητές/τριες (12-13 ετών) τέτοιας μορφής αντιφατικές γνώσεις που, αντί να αναπτύσσουν, παραβιάζουν και απειλούν να νοθεύσουν και να συγχύσουν τη θρησκευτική τους συνείδηση; Ποια λογική και νομική βάση έχει αυτή η προσηλυτιστική παρέμβαση του Υπουργείου στην ήδη υπάρχουσα θρησκευτική πίστη των νέων μας με στόχο την μετάλλαξή της;

Είναι ξεκάθαρο ότι το εγχείρημα αυτό είναι αντιδημοκρατικό και παράνομα, και ότι αποκαλύπτει την ταυτότητα των προθέσεων εκείνων που το επιχειρούν καθώς ακόμη, και τη σχεδιασμένη σκοπιμότητα της όλης μετάλλαξης των Θρησκευτικών, από ορθόδοξη αγωγή που ήταν σε διαθρησκειακή ή πολυθρησκειακή αγωγή που μεθοδευμένα κατέληξε. Αυτήν την «ποιότητα» έχουν τα νέα αντιχριστιανικά Προγράμματα και Βιβλία των Θρησκευτικών. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι ορθόδοξοι γονείς, δικαιολογημένα, τα επιστρέφουν στο Υπουργείο Παιδείας, ως απαράδεκτα.

Ορθόδοξη Αλήθεια, 06-12-2017

http://thriskeftika.blogspot.gr

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ;

«ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ, ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ»!
Ρατσισμός εις βάρος των Ορθοδόξων;
Του κ. Γεωργίου Φωτ. Παπαδοπούλου, ιεροκήρυκος – Μεταπτυχ. Φοιτ. Ορθοδόξου Θεολογίας- Πτυχ. Ανθρωπιστικών Σπουδών
  
Την τελευταία περίοδο ήλθε στην επικαιρότητα το ζήτημα της διδασκαλίας στο μάθημα των Θρησκευτικών (ιδιαίτερα στο Δημοτικό Σχολείο), αλλά –κυρίως – η συγγραφή του περιεχομένου των βιβλίων που διδάσκονται στα σχολεία.
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων υπήρχε μία πολυάριθμη Επιτροπή αξιολόγησης κειμένων, την οποία απάρτιζαν θεολόγοι, φιλόλογοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, Παν­επιστημιακοί Ιερείς και Αρχιερείς, παιδαγωγοί. Όλοι τούτοι μαζί κατέληγαν σε μία κοινή συν­ισταμένη για το τι πρέπει να γραφτεί, πως να γραφτεί και πως να διδαχθεί στα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία και την εξειδίκευση των γνώσεων που μπορούν να έχουν.
Πριν από λίγα χρόνια, όσα κάποτε θεωρούντο ως «θέσφατον» άρχισαν να αλλάζουν. Από το Υπουργείο καταργήθηκε η πατροπαράδοτη «Εθνική» Παιδεία και έμεινε μόνο η «Παιδεία» (εδώ κολλάει αυτό που οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε: «Επιστήμη άνευ αρετής κοσμουμένη μωρία εστί»), καταργήθηκε η μετάδοση των Ορθοδόξων μηνυμάτων και το μάθημα μετατράπηκε σε θρησκειολογία. Το να διδάσκεις σε κάποιον τι επικαλούνται και πρεσβεύουν οι θρησκείες ανά τον κόσμο δεν είναι λάθος, αφού όμως προηγούμενα ξέρεις καλά τι πιστεύεις εσύ, το δόγμα και η Ομολογία που ακολουθείς εσύ ο ίδιος. Έτσι, συνιστά τουλάχιστον ανοησία η επίκληση κάποιων δήθεν προοδευτικών και ψευτοαριστερών, ως δικαιολογία ότι στο μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να διδαχθείς όλες τις θρησκείες του κόσμου. Πρώτα μάθε, άνθρωπέ μου, τι πρεσβεύει η δική σου θρησκεία (πρέπει να πούμε ότι, η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, είναι η Εκκλησία αυτή καθεαυτή, ως «αποκεκαλυμμένη αλήθεια»- αυτό, όμως, δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί εδώ) και αφού αποκτήσεις ωριμότητα και θρησκευτική συνείδηση, ασφα­λως μάθε και τι πρεσβεύουν οι άλλοι, αφού τότε μόνο θα είσαι σε θέση να συγκρίνεις και κρίνεις!
Το Σύνταγμα της Ελλάδος επικαλείται στην έναρξή του τον αληθινό Θεό, το «Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Τούτο ίσχυε και σε όλα τα προηγούμενα Συντάγματά μας, από την απελευθέρωσή μας από τον Οθωμανικό ζυγό και εφεξής. Στο ισχύον Σύνταγμα της Χώρας μας και στο Άρθρο 3 αυτού, αναφέρεται ότι: «νόμω κρατού­σα θρησκεία εν Ελλάδι είναι η Ορθόδοξος κατ’ Ανατολάς», δηλαδή η Ορθόδοξη Εκκλησία. Τούτο σημαίνει ότι, τον κύριο και βασικό ρόλο στη ζωή του Έλληνα έχει η Ορθοδοξία, η οποία πρέπει να έχει προεξέχοντα και προεξάρχοντα ρόλο και στη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών. Ακόμη, στο Άρθρο 15 και στην παρ. 2 αναφέρεται επί λέξει: «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Και ρωτώ, πως αναπτύσσεται η εθνική και θρησκευτική συνείδηση των νεοελλήνων στο μάθημα της θρησκειολογίας; Κανένας δεν λέει να γίνεται στο σχολείο κατηχητικό και κανένας θεολόγος σε σχολείο δεν κάνει κατήχηση. Άλλο, όμως, η κατήχηση και άλλο η μετάδοση μηνυμάτων πανθρησκειακού χαρακτήρα, που αποτελεί σύμπτωμα της νέας Τάξης πραγμάτων, δηλαδή της κατάργησης κάθε είδους εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης. Το Έθνος των Ελλήνων διατήρησαν δύο πράγματα: Η Ορθοδοξία (Εκκλησία) και η γλώσσα. Του­τα, και τα δύο, προσπαθούν κάποιοι στις ημέρες μας να τα εξαλείψουν από τη ζωή των παιδιών μας και των μετέπειτα γενεών, ώστε να μη τα δένει τίποτα με την ένδοξη παράδοσή μας και την ιστορία.
Πρόσφατα, ξιφούλκησαν κάποιοι δημόσια ότι τα βιβλία των θρησκευτικών πρέπει να γράφει η Πολιτεία (Υπουργείο Παιδείας) και όχι η Εκκλησία. Καμία αντίρρηση, κύριοι. Αλλά με μία διαφορά: Αυτό να ισχύει για όλα τα βιβλία θρησκευτικών, όλων των Ελλήνων μαθητών-πολιτών, και όχι μόνο των Ορθοδόξων. Να μάθουν οι ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ(ηνες) να λένε όλη την αλήθεια και όχι τη μισή, που ισοδυναμεί με ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι εξοστράκισαν την Εκκλησία της Ελλάδος από τα βιβλία των θρησκευτικών όσον αφορά το Ορθόδοξο Δόγμα και τα συνέγραψαν μόνοι τους, επικαλούμενοι τη συμμετοχή θεολόγων (βέβαια, το ότι κάποιος είναι θεολόγος δεν σημαίνει ότι πιστεύει στο Θεό η στην Ορθοδοξία!, τουλάχιστον έμπρακτα…). Αλλά δεν τόλμησαν να κάνουν το ίδιο και με όσα διδάσκονται οι Έλληνες μαθητές που είναι Ρωμαιοκαθολικοί, Προτεστάντες, Μουσουλμάνοι, Ιουδαϊστές, ακόμη και Ιεχωβάδες (δηλαδή Χιλιαστές η Πεντηκοστιανοί η Ευαγγελικοί -που είναι αιρετικοί και δεν συνιστούν θρησκεία οι δοξασίες τους). Εκεί, τα κείμενα που θα διδάσκονται επέλεξαν το Βατικανό, οι Μουφτείες, οι Συναγωγές, οι αιρετικές συνάξεις, αντίστοιχα. Εκεί δεν τόλμησαν οι Φίλης, Γιαβρόγλου, Ρεπούση, Δραγώνα κλπ, αντορθόδοξα στοιχεία, να μιλήσουν για «ευθύνη του Υπουργείου και της Πολιτείας στο ποιά κείμενα θα επιλεγούν για τη διδασκαλία των παιδιών»! Εκεί, οι ψευτοαριστεροί, αφενός φοβούνται τις αντιδράσεις των βαθιά θρησκευόμενων οπαδών τους, που δεν υπολογίζουν καμία έννοια δικαίου, δημοκρατίας και ανθρωπισμού μπροστά στο θρησκευτικό πιστεύω τους και αφετέρου δεν πολυνοιάζονται μιας και όλοι του­τοι πλήττουν την Ορθοδοξία (ενώ εάν έπλητταν π.χ. κάποιο δικαίωμα Μουσουλμάνου, θα σας έλεγα εγώ πως θα έτρεχε ο κάθε Τσίπρας και Γιαβρόγλου να τα …μαζέψει… !)
Συμπερασματικά, κάθε Έλληνας, που σκέφτεται Ορθόδοξα και πονά τον τόπο του, για το κατάντημα στο οποίο τον έχουν φέρει οι εκάστοτε κυβερνώντες -εν συνόλω-, αντιδρά δημοκρατικά, ανθρώπινα, με τη δύναμη του λόγου. «Ζων ο λόγος του Θεού και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διϊκνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και κριτικός ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας» (Εβρ. Δ , 12) αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. Ο λόγος του Θεού είναι κοφτερό μαχαίρι κι απ’ τις δύο του πλευρές. Εμείς πολεμάμε με τον αληθινό λόγο, για τον αληθινό Λόγο, δηλαδή τον Χριστό και την Ορθοδοξία Του. Με μέσα λογικά και δημοκρατικά. Ο λόγος του Θεού δεν μπορεί να σιωπήσει («ο λόγος του Θεού ου δέδεται» Απ. Παυ­λος). Πολύ σωστά, λοιπόν, έπραξαν και πράττουν χιλιάδες γονείς ανά την Ελλάδα και επιστρέφουν τα βιβλία των θρησκευτικών στα σχολεία και τις Δ/νσεις Εκπαίδευσης. Πρέπει να αντιληφθεί η Πολιτεία ότι, είναι ο μόνος τρόπος να εκφράσει την αντίθεσή του ο απλός λαός, απέναντι σε όσα αποφασίζουν για εκείνον άλλοι, χωρίς εκείνον. Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει: «Πας φιλόθεος άνθρωπος προς διδασκαλίαν αυτεπάγγελτος».
Γι’ αυτό καλό θα είναι να ξεκινήσουν οι κυβερνώντες να ακούν την άποψη του πιστού λαού και να σταματήσουν να βλέπουν τα πάντα υπό το πρίσμα της πολιτικής και των ελιγμών που από αυτή απορρέουν. Στη ζωή δεν είναι τα πάντα η ευμάρεια ούτε η πολιτική. Τα πιστεύω, οι αρχές, τα ιδεώδη και τα ιδανικά, η αγάπη για την πατρίδα και η πίστη στην Εκκλησία δεν μεταβάλλονται και δεν αλλοιώνονται. Κάποιος σύγχρονος Αγιορείτης πατέρας είπε: «Φανταστείτε πόσο πολύ πιστεύει ο Ελληνικός λαός, ώστε τόσα χρόνια θεολόγοι να προσπαθούν να αποδομήσουν την πίστη του και να μη μπορούν»! Ας ακούσουν, λοιπόν, όλοι όσοι επικαλούνται την λαϊκή ετυμηγορία, τι λέει ο πιστός λαός και στην προκειμένη περίπτωση.
Στο χώρο της Εκκλησίας ο λαός έχει πρωτεύοντα ρόλο. Θεία Λειτουργία δίχως απόκριση λαού δεν νοείται. Εκκλησία άνευ ποιμνίου (λογικού-έμψυχου, δηλαδή ανθρώπων με ψυχή και πνεύμα, πιστών και σκεπτόμενων) δεν νοείται. Ακόμη και τους Αγίους της Εκκλησίας μας ο Θεός τους Αγιοκατατάσσει, αλλά η βούληση του πιστού λαού επιβεβαιώνει και επικυρώνει το γεγονός.
Ας καταλάβουν ορισμένοι ότι ρατσιστικές διακρίσεις εις βάρος της Ορθοδοξίας και των Ελλήνων Ορθοδόξων, δεν πρόκειται να δεχθούμε. Ο θυμόσοφος λαός μας λέει «Φωνή λαού, Οργή Θεού».

ΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΔΕΝ ΗΛΘΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ

Οἱ φάκελοι δέν ἦλθαν ξαφνικά - Βοήθεια στούς διδάσκοντες
Πρωτοπρ. Θωμά Βαμβίνη

Οἱ φάκελοι δέν ἦλθαν ξαφνικά
Τό θέμα τῶν φακέλων γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἀρκετά καθυστερημένα, βγῆκε στήν ἀγωνιστική ἐπικαιρότητα. Ἀπό τήν στιγμή πού πῆγαν οἱ φάκελοι στά σχολεῖα καί δόθηκαν στούς μαθητές, ἄρχισε ἡ ἀγωνία, ἀλλά καί ἡ ὀργή νά καταλαμβάνῃ ἀρκετούς δασκάλους, καθηγητές καί γονεῖς, οἱ ὁποῖοι διατηροῦν τόν παραδοσιακό σεβασμό στήν πίστη τῶν πατέρων τους, στήν πίστη πού μᾶς δίδαξαν οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὅμως, τά πράγματα δέν ἔγιναν ξαφνικά. Ἐδῶ καί ἀρκετό καιρό τό πρόγραμμα ἐφαρμόστηκε πιλοτικά σέ ἐπιλεγμένα σχολεῖα τῆς πατρίδος μας καί δημιούργησε ἀντιδράσεις εἰδημόνων, πού ἐπεσήμαναν μέ σοβαρή ἐπιστημονική τεκμηρίωση τά προβλήματα τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν. 
Σχεδόν κανείς ὅμως ἀπό τούς τώρα ἀνησυχοῦντες καί «ἀγωνιζομένους» δέν κινητοποιήθηκε. Χρειάστηκε νά σκάσῃ ἡ βόμβα στά χέρια τους (νά ἔλθουν στό σπίτι τους οἱ φάκελοι τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν) γιά νά ἀντιληφθοῦν τόν κίνδυνο.

Νά θυμίσουμε ὅσα διαλαμβάνονται σέ ἄρθρο πού δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα μας (Αὔγουστος 2017) μέ τίτλο: «Ἐξελίξεις στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Μιά εἰλικρινής καί σταθερή ἄποψη, πού δικαιώθηκε», στό ὁποῖο παρουσιάζονται συνοπτικά τά σχετικά γεγονότα καί οἱ προσπάθειες τοῦ Μητροπολίτου μας κ. Ἱεροθέου γιά τήν ἔγκαιρη ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος, ἀπό τήν πλευρά τῆς Ἐκκλησίας, μέ σοβαρή μελέτη καί τεκμηριωμένες προτάσεις. Ἔκανε ἐμπεριστατωμένες εἰσηγήσεις, κατέθεσε προτάσεις πού ἔγιναν συνοδικά ὁμόφωνα δεκτές, ἀλλά τελικά δέν ὑλοποιήθηκαν. Ἐπεσήμανε τούς κινδύνους ἀπό τήν μή ὑλοποίησή τους καί τελικά, ὅπως σημειώνεται στό ἐν λόγῳ ἄρθρο, «ἡ στάση, τά ἐπιχειρήματα, ὁ λόγος [του] στό θέμα αὐτό [ἀποδείχθηκαν] “προφητικά” καί οἱ ἐξελίξεις δικαίωσαν τίς ἀπόψεις του, πού ἦταν ἀποτέλεσμα μελέτης, ἀλλά καί συζητήσεων μέ εἰδικούς ἐπιστήμονες». 
Ἐπιγραμματικά, ἡ ἄποψή του γιά τό Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τά Θρησκευτικά εἶναι διατυπωμένη σέ παρέμβαση του στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στίς 27-6-2017, στήν ὁποία λέει: «Τό πρόγραμμα αὐτό ἀπό τήν βάση του εἶναι προβληματικό, θά μποροῦσα δέ νά πῶ ἐκθεμελιωτικό, διότι ἀποδομεῖ τά πάντα. Παρουσιάζει τίς θρησκεῖες μέσα ἀπό τήν κοινωνιολογική τους προοπτική καί μέ τόν τρόπο αὐτόν ἀποδομεῖ ὄχι μόνον τήν Ὀρθόδοξη θεολογία, ἀλλά καί τήν διδασκαλία καί τῶν ἄλλων θρησκειῶν». 

Τά πράγματα, λοιπόν, δέν ἔγιναν ξαφνικά. Ὑπῆρχε ἀρκετός χρόνος ἐπώασης. Ὅμως, ὁ ὑγιής θυμός δέν κινήθηκε δημιουργικά, δηλαδή μέ νηφαλιότητα καί ἔγκαιρα. Βέβαια, τό «ποτέ δέν εἶναι ἀργά», εἶναι στήν προκειμένη περίπτωση παρηγορητικός λόγος.

Βοήθεια στούς διδάσκοντες
Οἱ τελευταῖες κινητοποιήσεις γιά τήν ἐπιστροφή τῶν φακέλων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στά σχολεῖα, θεωροῦμε ὅτι δείχνει μιά ἀρκετά διαδεδομένη πνευματική νόσο. Δείχνει ὅτι χρειάζεται νά διαφημιστῇ ἐπιτηδείως κάποια ἐπιβαλλόμενη ἀγωνιστική κίνηση, νά βγῇ μέ τά κατάλληλα συνθήματα στό διαδίκτυο, νά ἐπισύρῃ θυμωμένα σχόλια, νά διακινηθῇ, δηλαδή, στήν ἠλεκτρονική «ἀγωνιστική ἀγορά», γιά νά βρῇ «ἐπίσημους ὑποστηρικτές», μαζί μέ τούς ἀνησυχοῦντες καί ἀγωνιζόμενους πολίτες.

Ἔτσι, ὅμως, δέν πάει μπροστά ἡ Ἑλλάδα. 
Ἐπί τοῦ προκειμένου, μαζί μέ ὅλες τίς ἄλλες κινητοποιήσεις εἶναι καλό μέ μελετημένες προτάσεις (ἀπό τούς δυναμένους) νά βοηθηθοῦν οἱ διδάσκοντες τό μάθημα (δάσκαλοι καί καθηγητές), στό πῶς εἶναι δυνατόν νά σχεδιάσουν, ἀπό αὐτό τό συγκρητιστικό συνονθύλευμα τῶν φακέλων, ἕνα καλό ὀρθόδοξο θεολογικό μάθημα.

π.Θ.Α.Β.
Ἱερὰ Μητρόπολις Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου.

Εκκλησιαστική Παρέμβαση – Νοεμβρίου 2017- parembasis.gr

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΟΙ ΑΠΟΔΟΜΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Οι αποδομητές του μαθήματος των Θρησκευτικών συνεχίζουν τη δουλειά τους. Ξέρουν καλά τη μέθοδο που θα οδηγήσει στο γκρέμισμα του οικοδομήματος της θρησκευτικής εκπαίδευσης, στην πλήρη κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Τελευταίο κρούσμα της επιχειρούμενης με κάθε τρόπο αποδόμησης των Θρησκευτικών το «κατέβασμα» από το Ψηφιακό Σχολείο των βιβλίων Θρησκευτικών.
Δύο σχόλια για την τελευταία αυτή πράξη και μία προτροπή προς τους επίδοξους αποδομητές.

Σχόλια:
1. Γνωρίζουν καλά όλοι πλέον ότι στη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών σχολείων όλων των βαθμίδων δεν εφαρμόζονται τα νέα προγράμματα σπουδών ούτε διδάσκονται οι Φάκελοι Μαθήματος για τα Θρησκευτικά. Δάσκαλοι και Θεολόγοι συνεχίζουν με υπομονή και κόπο να διδάσκουν ορθόδοξο μάθημα χρησιμοποιώντας τα παλιά βιβλία, βίους αγίων, την Αγία Γραφή και θέτουν στο περιθώριο τους Φακέλους που έτσι κι αλλιώς οι γονείς των μαθητών έχουν απορρίψει. Έσπευσαν λοιπόν να «κατεβάσουν» τα βιβλία Θρησκευτικών για να δυσκολέψουν τη ζωή των διδασκόντων και να τους «εξαναγκάσουν» σε χρήση των Φακέλων Μαθήματος. Σε κάθε περίπτωση το ιστολόγιό μας παρέχει ήδη στους διδάσκοντες την ψηφιακή έκδοση των παλιών βιβλίων και εντός των προσεχών ημερών θα «ανεβάσουμε» και άλλο χρήσιμο υλικό για την υποστήριξη της διδασκαλίας ορθόδοξου χριστιανικού μαθήματος Θρησκευτικών.

2. Οι συντάκτες των Φακέλων Μαθήματος και σχεδιαστές των νέων Θρησκευτικών ισχυρίζονται ότι και στα παλιά βιβλία υπάρχουν χρήσιμα στοιχεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διδασκαλία του νέου μαθήματος. Γιατί λοιπόν «κατέβασαν» τα βιβλία αυτά; Μεθοδευμένες κινήσεις για εξαναγκαστική επιβολή δήθεν νέου μαθήματος Θρησκευτικών και των Φακέλων που το ακολουθούν απορρίπτονται από διδάσκοντες και διδασκόμενους. Αντί μιας στείρας εμμονής στο σχέδιο αποδόμησης είναι καιρός να προχωρήσουν άμεσα στην απόσυρση των Φακέλων Μαθήματος και την επανατύπωση των βιβλίων Θρησκευτικών που θα σταλούν σε όλα τα σχολεία.

Και μία προτροπή. Εάν οι υποστηρικτές των Φακέλων Μαθήματος θέλουν να είναι πιστοί στις αρχές τους οφείλουν μετά το «κατέβασμα» των βιβλίων από το Ψηφιακό Σχολείο να προχωρήσουν άμεσα σε «κατέβασμα» και των παλιών Αναλυτικών Προγραμμάτων αλλά και των ενοτήτων με τίτλο «ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ» που υπάρχουν στο μάθημα Θρησκευτικών κάθε τάξης γιατί και αυτά αναφέρονται στο παλιό βιβλίο Θρησκευτικών. Ομοίως θα πρέπει να «κατεβάσουν» και όλα τα περιεχόμενα του Φωτόδεντρου αφού και αυτά είναι ταξινομημένα σύμφωνα με τα περιεχόμενα, τις ενότητες και την ύλη των παλαιών βιβλίων Θρησκευτικών. Καλό γκρέμισμα λοιπόν…

ΤΟ ΝΕΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΠΕΘ

Aθήνα, 2 Δεκεμβρίου 2017
Αριθμ. Πρωτ.  231

Δελτίο τύπου
Σήμερα, Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017, στην έδρα της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων στην Αθήνα (Χαλκοκονδύλη, 37) συνήλθαν σε συνεδρίαση τα νέα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΕΘ, που εκλέχτηκαν από τις αρχαιρεσίες της 19ης Νοεμβρίου 2017  και πραγματοποιήθηκε η συγκρότησή τους σε Σώμα, ως ακολούθως:
  

Πρόεδρος: Ηρακλής Ρεράκης
Αντιπρόεδρος: Ιωάννης Κουρεμπελές
Γενικός Γραμματέας: Παναγιώτης Τσαγκάρης
Ειδικός Γραμματέας: Ευάγγελος Πονηρός
Ταμίας: Λέων – Βάλτερ Μπράνγκ
Κοσμήτορας: Ιωάννης Φύκαρης
Έφορος: Μαρία Ράντζου
Μέλος: Κωνσταντίνος Σπαλιώρας
Μέλος: Βασιλική Ματιάκη

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο δεσμεύεται να ακολουθήσει διευρυμένη δράση προς υλοποίηση των στόχων και των αρχών της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, σύμφωνα με το Καταστατικό της. Βασικές προτεραιότητες του νέου ΔΣ θα είναι:
α) Η ύπαρξη ενός μαθήματος με ορθόδοξο Θεολογικό χαρακτήρα, προσανατολισμό, σκοπό και περιεχόμενο.
β) Η  παιδαγωγική δόμηση και μεθοδολογία του.
γ) Η στήριξη των εκπαιδευτικών Θεολόγων (διορισμένων και αδιόριστων).
δ) Η διαφύλαξη των ωρών διδασκαλίας του μαθήματός μας.
ε) Η θετική και αποτελεσματική έκβαση όλων των ζητημάτων που αφορούν στον κλάδο μας.


Το ΔΣ της ΠΕΘ

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ: ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΘΕΟΥΣ

Το δικό του μήνυμα για το μάθημα των Θρησκευτικών, έστειλε ο Μητροπολίτης Ηλείας προς κάθε κατεύθυνση κατά την διάρκεια των εκλογών του παραρτήματος Ηλείας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής στον Πύργο. Ο Μητροπολίτης προσήλθε για να ψηφίσει και στο περιθώριο της εκλογικής διαδικασίας δοθείσης αφορμής ανέφερε ότι όλοι οι συνδικαλιστικοί σύλλογοι είναι χρήσιμοι και αναγκαίοι, παρότι καμιά φορά υπερβολικοί, διότι βοηθούν στο να λύνονται ορισμένα προβλήματα, αφού οι άρχοντες δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ.
Και συμπλήρωσε με αιχμηρό τρόπο καταθέτοντας τη θέση του για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία: «Πολύ περισσότερο στις ημέρες μας που τα Θρησκευτικά πολεμούνται είτε με μειούμενες ώρες είτε σιγά σιγά καταργούμενα ή αλλάζοντάς τα. Τα θρησκευτικά σε λίγο καιρό θα είναι για τους αθέους. Τα θρησκευτικά είναι η βάση για να βοηθηθεί ο άνθρωπος, χωρίς θρησκεία ο άνθρωπος γίνεται θηρίο. Η Εκκλησία ουδέποτε διαφώνησε με την θρησκειολογική διάσταση της διδασκαλίας αλλά με την έντεχνη εξομείωση του Χριστιανισμού με άλλες θρησκείες όπως το Ισλάμ και τον Βουδισμό. Μας βάζουν το Χριστό μαζί με το Μωάμεθ και το Βούδα ότι είναι δάσκαλοι της ανθρωπότητας, κάτι που εμείς δεν δεχόμαστε».
Σε ότι αφορά το νέο Δ.Σ. του παραρτήματος Ηλείας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, Πρόεδρος εξελέγη ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γραμματέας ο Κούνας Αλέξιος, Ταμίας η Πίππα-Παπαδημητρίου Αριστέα.

Το εποπτικό συμβούλιο απαρτίζουν οι: Κόρδας Θεόδωρος, Παναγοπούλου Μαρία και Σταθάκη Χρύσα.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΠΟΛΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΑΝ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΗΤΑΝ ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ.

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Πρωτοπρ. Αθανασίου Π. Τύμπα, θεολόγου-μουσικού

Όταν οι εποχές είναι δύσκολες είναι και παραγωγικές πνευματικά. Αυτό αποδεικνύει η περίοδος της Τουρκοκρατίας, η οποία έχει να υπερηφανεύεται για τους νεομάρτυρες. Άνθρωποι μέσα στην καταπίεση των Τούρκων, ενώ ήξεραν ότι θα αποκεφαλιστούν, δεν δίσταζαν να υπερασπίζονται την τιμή τους και την πίστη τους.

Τέτοιος ήταν  και ο Άγιος Αναστάσιος από την Ήπειρο που μια μέρα θέριζε μαζί με την αδελφή του και συγχωριανούς του όταν παρουσιάστηκε μια ομάδα Τούρκων καβαλάρηδων με επικεφαλής τον Μουσά, γιό του Οθωμανού διοικητή της περιοχής. Γοητευμένος από την ομορφιά της αδελφής του, θέλησε να την κάμει αντικείμενο των χυδαίων απολαύσεών του. Ο Αναστάσιος όρμησε με τόλμη κατά των Τούρκων και  έδωσε χρόνο στην αδελφή του να διαφύγει. Έτσι ο Αναστάσιος μετά λίγες ημέρες βρέθηκε στην φυλακή. Ο Τούρκος διοικητής βλέποντας το θάρρος του προσπάθησε με υποσχέσεις για δόξα και κοσμικές τιμές να τον πείσει να αλλάξει την πίστη του και να γίνει Μωαμεθανός. Όμως ούτε τα άγρια χτυπήματα ούτε οι απειλές μπόρεσαν να κάμψουν τον νέο.
Ο  Μουσά βλέποντας τη στάση του Αναστασίου θέλησε να μάθει για τούτη την πίστη που καθιστά τους χριστιανούς ισχυρότερους από όλες τις κοσμικές δυνάμεις και πήγε κρυφά στο κελλί του. Μόλις άνοιξε η πόρτα αντίκρισε δύο νέους με όψη λαμπρή να περιβάλλουν τον φυλακισμένο οι οποίοι έγιναν ξαφνικά άφαντοι. Ο Αναστάσιος του εξήγησε ότι επρόκειτο για τους φύλακες αγγέλους των χριστιανών που τους βοηθούν ιδιαιτέρως στα δεινά για την αγάπη του Χριστού.
Την ψυχή του νεαρού μουσουλμάνου φώτισε το Άγιο Πνεύμα, έπεσε στα πόδια του μάρτυρα και τον παρακάλεσε να γίνει χριστιανός. Τελικά για να μην γίνουν διωγμοί στην περιοχή οδηγήθηκε από έναν άγγελο στην Πελοπόννησο όπου τέθηκε στην καθοδήγηση ενός γέροντα ασκητή. Από την Πάτρα πέρασε στην Βενετία για να βαπτιστεί εκεί δίχως τον φόβο των Τούρκων. Στην συνέχεια έγινε στην Κέρκυρα μοναχός και έλαβε το όνομα Δανιήλ. Οι ασκητικοί του αγώνες δεν στάθηκαν ικανοί να σβήσουν την φλόγα του για το μαρτύριο γι’ αυτό μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Οι εκεί χριστιανοί τον απέτρεψαν να παραδοθεί στον θάνατο από τον φόβο των διώξεων κατά των υπολοίπων εκεί πιστών. Έτσι επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου έκτισε μια εκκλησία προς τιμήν του φίλου του Νεομάρτυρα Αναστασίου ο οποίος είχε αποκεφαλιστεί από τους Τούρκους.
Αυτά γινόταν επί Τουρκοκρατίας καθημερινά. Σήμερα ακόμη οι χριστιανοί στην πατρίδα μας έχουν κάποια δικαιώματα. Μόλις όμως αλλάξει το σύνταγμα και επικρατούσα θρησκεία σταματήσει να είναι η Ορθοδοξία τότε για πολλά πράγματα οι χριστιανοί, δεν θα μαρτυρούν βέβαια, αλλά θα οδηγούνται στον εισαγγελέα. Αυτό  έγινε με έναν σύγχρονο επίσκοπο που είπε την γνώμη του Ευαγγελίου για την ομοφυλοφιλία. Πολλοί γονείς επίσης χρειάστηκαν την βοήθεια δικηγόρου για να επιστρέψουν τα απαράδεκτα βιβλία των θρησκευτικών αν και σύμφωνα με το Σύνταγμα ήταν αναφαίρετο δικαίωμά τους.
Αυτό που μπορούμε όλοι εμείς σήμερα είναι, να μη φοβόμαστε να κάνουμε το Σταυρό μας με θάρρος σε δημοσίους χώρους. Ας μην σπαταλάμε τον χρόνο μας εκεί που πίνουμε έναν καφέ με τους φίλους μας με ανούσιες συζητήσεις αλλά ας μιλούμε για θέματα της πίστεώς μας που θα μας βοηθήσουν στον δρόμο μας προς την αγιότητα.