ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΑΥΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΑΥΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΕΦΕΛΗΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

Η εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης κάθε χρόνο στην Ιερά Αγρυπνία στο Όρος Θαβώρ κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Το 2015 η Αγία Νεφέλη εμφανίστηκε δύο φορές με συνολική διάρκεια περίπου 3 ώρες.

Σε κάθε δεσποτική και θεομητορική εορτή έχουμε μεγάλη χαρά οπουδήποτε κι αν γιορτάζουμε. Αλλά στους Άγιους Τόπους πολλαπλασιάζονται.

Εκεί αισθάνεσαι σαν να πετάς στα σύννεφα. Μερικές φορές δε ξέρεις τι σου συμβαίνει, εάν βρίσκεσαι στη γη ή στον ουρανό. Κι αυτό δε συμβαίνει μόνο σε μένα αλλά σε όλους όσους συμμετέχουν σ’ αυτές τις γιορτές. Μαζί με την αφή του Αγίου Φωτός μια από τις μεγαλύτερες γιορτές είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Εκεί στο Όρος Θαβώρ στις 6/19 Αυγούστου, εμφανίζεται μια αόρατη θαυμαστή πλευρά αυτής της γιορτής όπου σε μια οποιαδήποτε εκκλησία του κόσμου δε μπορείς να δεις εκτός αν στο αποκαλύψει ο Θεός σε προσωπικό επίπεδο.

Εκεί τη νύχτα τις 5/18 προς 6/19 Αυγούστου κατά τη Θ. Λειτουργία μπροστά σε χιλιάδες πιστούς και άπιστους κατεβαίνει πάνω από το ιερό βουνό ένα σύννεφο. Οι άπιστοι-όπως πολλούς από αυτούς έχω ακούσει- λένε ότι δεν είναι παρά ένα μετεωρολογικό φαινόμενο. Αυτό το σύννεφο όμως είναι πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα σύννεφα που κατεβαίνουν το πρωί πάνω από τα βουνά μας.

Αρχίζοντας η αγρυπνία βλέπεις στην κορυφή του βουνού, προς τη Ναζαρέτ, μες το σκοτάδι της νύχτας κάτι πορτοκαλί. Αυτό κινείται κάθετα προς την εκκλησία και στέκεται εκεί σαν μία πορτοκαλί γλώσσα μέχρι στις δώδεκα-μία σε μεγάλη απόσταση από το Όρος Θαβώρ.

Και όταν αρχίζει η Θεία Λειτουργία, ειδικά τη στιγμή του Χερουβικού, έρχεται το σύννεφο προς το βουνό και αρχίζει να παίρνει διάφορα σχήματα και τότε αρχίζουν να κόβονται από το σύννεφο κομμάτια στρογγυλά ή μακρόστενα και παίρνουν τη μορφή πουλιών ή αγγέλων και έρχονται πάνω από τον τρούλο της εκκλησίας.

Εκεί υπάρχει μία…όπως σ’ όλα τα κτίσματα της περιοχής όπου ανεβαίνει ο κόσμος και επικαλείται το Άγιο Πνεύμα. Τα λόγια είναι φτωχά για τι αισθάνεσαι όταν αυτά τα κομματάκια, απαλά σα βαμβάκι, έρχονται και τ’ αγγίζεις με τα χέρια σου, τα αισθάνεσαι στο πρόσωπό σου. Σου ‘ρχεται ν’ ανέβεις σ’ αυτό το κομμάτι να φύγεις και να μη σ’ ενδιαφέρει τίποτα.

Ταυτόχρονα με αυτό το θαύμα ένα άρωμα εξαίσιο σαν λιβάνι απλώνεται στον αέρα αλλά δεν είναι λιβάνι, σαν ρητίνη αλλά δεν είναι ρητίνη. Είναι ένας συνδυασμός ανατολίτικων κωνοφόρων και λιβανιού.

Φυσικά και εδώ βρίσκονται αυτοί που αμφιβάλλουν λέγοντας ότι κάποιο κόλπο έκαναν οι Έλληνες ή ότι είναι μετεωρολογικό φαινόμενο. Μα εδώ πρόκειται για μια γενική εκδήλωση χαράς. Τα πάντα σκιρτούν από χαρά, πράγμα που δε συμβαίνει σ’ άλλα βουνά υπό οποιεσδήποτε μετεωρολογικές συνθήκες.

Φυσικά κατεβαίνοντας από το Θαβώρ, μετά από την αγρυπνία, με τους Έλληνες, τους Άραβες, τους Βουλγάρους, τους Ρώσους και τους Ρουμάνους να ψάλλουν το «Μετεμορφώθης εν τω όρει Χριστέ ο Θεός …» δεν επιθυμείς τίποτα το εγκόσμιο, παρά να ζεις έτσι αιωνίως.

Σ’ αυτή την περίπτωση όπως και με το Άγιο Φως αυτά τα θαύματα, αυτήν την παρηγοριά, τα δίνει ο Θεός τελικά γι’ αυτούς που πιστεύουν, γιατί όπως λέει η Αγία Γραφή «ήρθα να δώσω σ’ αυτούς που έχουν και ήρθα να πάρω απ’ αυτούς που δεν έχουν».

Δηλαδή  ο Θεός «παίρνει» απ’ αυτούς που έχουν λίγη πίστη και αρχίζουν να σχολιάζουν και να αμφισβητούν το Θεό, την παρουσία Του και τις ενέργειές Του.

Ενώ σ’ αυτούς που λένε: «Πιστεύω Κύριε βοήθει μου τη απιστία» αποκαλύπτει την πιο μεγάλη χαρά.
Πράγματι, εκεί στο Όρος Θαβώρ καταλαβαίνεις γιατί ο Απ. Πέτρος είπε στο Χριστό ότι δε θέλει να φύγει από εκεί.

Πραγματικά δε σου ‘ρχεται να φύγεις από το Θαβώρ. Όλες οι εγκόσμιες εκδηλώσεις ωχριούν μπροστά στο τι γίνεται στο Όρος Θαβώρ.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: “ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΣΗΜΕΙΟ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ Ο ΘΕΟΣ”

Μέσα από τα βάθη της ψυχής του τελούσε ο Άγιος τη Θεία Λειτουργία. Πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν πέρασε ούτε μία μέρα χωρίς να λειτουργήσει
Κατά τις πολύωρες λειτουργίες δεν ήταν λίγα τα θαύματα που συνέβαιναν.

Ο Άγιος Νικόλαος τα θεωρούσε εντελώς φυσιολογικά, όπως εντελώς φυσιολογική ήταν η αστείρευτη αγάπη του προς τον Θεό. Οι ακολουθίας του Παππού, όπως τον φώναζαν τον Άγιο τα πνευματικά του παιδιά, ήταν μοναδικές και ανεπανάληπτες. Είχαν τη μεγαλοπρέπεια του Βυζαντίου αλλά και τη σφραγίδα της αγιοπατερικής παράδοσης. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνονταν στους ναούς που λειτουργούσε ο ταπεινός ιερέας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, Αθηναίοι και επαρχιώτες, επιστήμονες και απλοί εργάτες. Ακόμα και παιδιά, αρκετά παιδιά με τις μητέρες τους, έμεναν στο ναό ώρες πολλές μέχρι να τελειώσει η ακολουθία. Τα μικρά παιδιά τον αγαπούσαν πολύ τον παππούλη, αλλά και ο Άγιος αγαπούσε τα αθώα παιδιά.

Συχνά πήγαιναν από νωρίς στην εκκλησία για να προλάβουν να είναι πρώτα στο ιερό και έτσι να ντυθούν τη στολή τους για να βοηθήσουν τον Άγιο στη Θεία Λειτουργία. Ακολουθούσαν τις οδηγίες του και συμμετείχαν και αυτά με τον τρόπο τους στο δοξολογικό ύμνο προς το Θεό. Δεν τα στενοχωρούσε η πολύωρη ακολουθία. Αντίθετα, τους άρεσε αφού κοντά στον Άγιο ένιωθαν απερίγραπτη γαλήνη και σιγουριά. Αρκετές φορές τα παιδιά είχαν δει ένα παράδοξο θέαμα. Κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας έβλεπαν τον Άγιο να στέκεται ψηλότερα από τη γη και τα πόδια του να μην αγγίζουν στο έδαφος. Πολλά παιδιά τρόμαζαν και έτρεχαν με φόβο να το ανακοινώσουν στους γονείς τους που, μολονότι δεν έβλεπαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, δάκρυζαν και ευχαριστούσαν τον Θεό που τους αξίωνε να βρίσκονται κοντά στον ευλογημένο ιερέα. Στη συνέχεια καθησύχαζαν τα παιδιά και με ακόμα μεγαλύτερη πίστη συμμετείχαν στην ακολουθία. Κάποια μέρα που ο Άγιος βρισκόταν σ’ ένα από τα αγαπημένα του ξωκκλήσια για να λειτουργήσει, παρατήρησε πως δεν υπήρχε κανένα πρόσφορο. Δεν ταράχτηκε. Προτίμησε να περιμένει με τη βεβαιότητα ότι σύντομα κάποιο πρόσφορο θα βρισκόταν. Άλλωστε τόσα χρόνια, όσες φορές είχε συμβεί να μην έχει πρόσφορο, πάντα την κατάλληλη στιγμή, κάποιος θα έφερνε, ή αν έπρεπε κάποιος από το εκκλησίασμα πήγαινε σε κοντινό φούρνο και αγόραζε ένα. Εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα δυσκόλευαν…

Η ώρα περνούσε και κανένας δεν έφερνε πρόσφορο. Έψαξε καλά στα ράφια του ιερού μήπως και υπήρχε κάποιο από προηγούμενη φορά, μα δε βρήκε τίποτα. Τότε έκανε νόημα σε δύο πνευματικά του παιδιά να πλησιάσουν στο ιερό και τους ζήτησε να πάνε γρήγορα στο φούρνο και να ζητήσουν πρόσφορο κι αν δεν έβρισκαν να ζητούσαν από κάποιες ενορίτισσες που πάντα φρόντιζαν και είχαν. Έφυγαν τρέχοντας από το εκκλησάκι οι δύο, μα μάταιος ο κόπος τους. Λίγη ώρα αργότερα γύρισαν με άδεια χέρια πίσω και ανακοίνωσαν στον Άγιο πως, παρά την προσπάθεια τους, κανένας δε βρέθηκε να τους εξυπηρετήσει. Ο Άγιος ευχαρίστησε τα πνευματικά του παιδιά για τον κόπο τους και έμεινε μόνος του στο ιερό. Στενοχωρήθηκε πολύ και τα ασκητικά του μάτια γέμισαν δάκρυα. Η ώρα είχε περάσει. Ο Όρθρος έφτανε στο τέλος και ο ευλογημένος ιερέας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στη Θεία Λειτουργία.

Τόσα χρόνια, καθημερινά λειτουργούσε, μα εκείνη τη μέρα με θλίψη θα έπρεπε να διακόψει αυτή την ευλογημένη σειρά. Με ασταμάτητα δάκρυα κοιτούσε την εικόνα του Εσταυρωμένου και με δυνατή προσευχή παρακαλούσε τον Κύριο να μη του στερήσει τη Θεία Λειτουργία. Ξαφνικά βλέπει πάνω στην Αγία Τράπεζα ένα μικρό πρόσφορο που άχνιζε. Ήταν ολόφρεσκο και τοποθετημένο στη μέση. Μόλις το είδε ο Άγιος έκανε το σταυρό του και ύψωσε τη δακρυσμένη ματιά του προς τον ουρανό ευχαριστώντας το Θεό. Το θαύμα είχε γίνει. Κάποιος άγγελος σταλμένος από το Χριστό είχε τοποθετήσει το μικρό πρόσφορο στην Αγία Τράπεζα. Ο Άγιος σκέφτηκε πως ένα τέτοιο θαυμαστό γεγονός δεν έπρεπε να μείνει κρυφό. Κρατώντας λοιπόν το θεόσταλτο δώρο βγήκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού και διακόπτοντας τους ψάλτες έδειξε το πρόσφορο προς το εκκλησίασμα και είπε συγκινημένος: “Κοιτάξτε παιδιά μου τι σημείο μας έκανε ο Θεός”. Ο κόσμος σάστισε. Χωρίς πολλά λόγια ο Άγιος εξήγησε τι είχε προηγηθεί και αμέσως προχώρησε πάλι μέσα στο ιερό και σαν να είχε συμβεί κάτι απλό και συνηθισμένο συνέχισε την ακολουθία.

Στο μεταξύ, βαθιά συγκίνηση κατέλαβε τους παρευρισκόμενους όταν συνειδητοποίησαν πως ένα μεγάλο θαύμα – σημείο, όπως τους είπε ο Παππούς – είχε συμβεί εκείνη την ώρα. Όλων τα μάτια βούρκωσαν και στράφηκαν με ευγνωμοσύνη προς την εικόνα του Χριστού που τη φώτιζε αμυδρά ένα μικρό καντήλι. Ευχαριστούσαν τον Κύριο για το μεγάλο θαύμα. Τον ευχαριστούσαν όμως και για την ευλογημένη παρουσία του Παππού κοντά τους. Μέχρι την απόλυση της Θείας Λειτουργίας όλοι ήταν συγκλονισμένοι και με δυσκολία συγκρατούσαν τα δάκρυα τους. Μόνο ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς έμοιαζε να μην έχει συναίσθηση του θαύματος που είχε γίνει. Άλλωστε για τον ίδιο τα θαύματα ήταν μέρος του καθημερινού του προγράμματος και η ταπεινή του ψυχή ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για τα θεία σημεία. Ήταν για τον Άγιο τα θαύματα φυσιολογικά, όπως φυσιολογική ήταν και η αστείρευτη πίστη και αγάπη του στο Θεό.

Από το βιβλίο «Το πρώτο μου συναξάρι», εκδόσεις Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, 1997

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΙΝΟΥΣΗΣ: H ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Από τη
ΤΕΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΠΑ

Συνθέτης, ερμηνευτής και οργανοπαίκτης με σπουδαίες επιτυχίες στο ενεργητικό του, που τραγουδήσαμε και τραγουδάμε ακόμα, ο Γιώργος Κοινούσης ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso».
Ο τραγουδιστής αποκαλύπτει γιατί στο απόγειο της καριέρας του τόλμησε να αφήσει τη δόξα και τα πλούτη και να ζήσει απομονωμένος στο κτήμα του στο Λαγονήσι, αλλά και πώς η Παναγία του έσωσε, πριν από χρόνια, τη ζωή!

Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα στο Βροντάδο της Χίου. Σε ηλικία 5 χρόνων ήρθα στην Αθήνα με τους γονείς μου, τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία. Θυμάμαι ότι το καΐκι που μας μετέφερε έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή και κοντέψαμε να πνιγούμε, από θαύμα σωθήκαμε! Μείναμε στο Χατζηκυριάκειο, σε μια μάντρα με τέσσερα δωμάτια. Ο πατέρας μου έγραφε τα γεγονότα της εποχής σε στίχους. Εν έτει 1947 βγάζαμε βιβλιαράκια και τα πουλούσαμε στις γειτονιές.

Τι θυμάστε έντονα από εκείνα τα χρόνια;

Για να μπει φασολάδα στο σπίτι, δουλεύαμε και τα αγόρια. Γινόμασταν παραγιοί, δηλαδή πηγαίναμε δίπλα σε τεχνίτες γιατί δεν υπήρχαν σχολές, και μαθαίναμε την τέχνη. Εγώ εκείνη την εποχή, για να βοηθήσω τον πατέρα μου, πούλαγα τσιγάρα, ήμουν λουστράκος και πολλά άλλα. Δεν είχαμε κόμπλεξ, ούτε στενοχωριόμασταν για τις δουλειές που κάναμε. Το παίρναμε στην πλάκα. Ο πατέρας μου ήθελε να γίνω μουσικός, ενώ εγώ ποδοσφαιριστής. Τελικά πέρασε του πατέρα μου.

Ποια ήταν τα πρώτα σας ερεθίσματα στη μουσική;

Οι στίχοι που έγραφε ο πατέρας μου και το γραμμόφωνο που αγόρασε κάποια στιγμή. Με αυτό παρέα βγάζαμε δίσκο και μαζεύαμε χρήματα. Το καλύτερο μέρος ήταν μια ταβέρνα στον Πειραιά, όπου σύχναζαν κάποιοι γλεντζέδες από τη Μύκονο. Αργότερα, με την εμφάνιση του πικάπ, δεν ξαναβγήκαμε στη γύρα κι έκανα άλλες δουλειές για να βιοπορίζομαι. Παράλληλα ο πατέρας μου, που είχε απωθημένο με τη μουσική, με πήγε σε έναν τυφλό Μυκονιάτη δάσκαλο μουσικό, ονόματι Τάσο Πολυκανδριώτη. Δίπλα του άρχισα να μαθαίνω κιθάρα, με πολύ γρήγορους ρυθμούς, κι αυτός, θυμάμαι, με αποκαλούσε το παιδί-θαύμα!

Πότε βγάλατε το πρώτο μεροκάματό σας ως μουσικός;

Σε ηλικία δέκα χρόνων, παίζοντας ακομπανιαμέντα στην κιθάρα με ένα συγκρότημα πίσω από τον κινηματογράφο Σπλέντιτ στο Πασαλιμάνι. Υστερα έμαθα να παίζω και ακορντεόν. Το πρώτο πάλκο στο οποίο ανέβηκα ήταν στου Παπαδημητρόπουλου στο Πέραμα. Στη συνέχεια, μέσω ενός μπουζουξή, του Μπατάγια, βρέθηκα με τον Μπιθικώτση στη Φωλιά της Κοκκινιάς. Κάποια στιγμή οι δυο τους τσακώθηκαν και ο Μπατάγιας έφυγε, αλλά εγώ παρέμεινα δίπλα στον Γρηγόρη.






Τι κάνατε με τα πρώτα χρήματα που κερδίσατε ως τραγουδιστής πλέον;

Μέναμε σε μια παράγκα στο Πέραμα, την οποία είχε αγοράσει ο πατέρας μου με το εφάπαξ του ως ναυτικός. Πολλές φορές, όταν φυσούσε, την έπαιρνε ο αέρας και φωνάζαμε τους γείτονες και την έστηναν ξανά. Οπότε, όταν άρχισα να γίνομαι γνωστός, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω ένα σπίτι με τούβλα για τους δικούς μου.

Η συνέχεια είναι γνωστή: νυχτερινά μαγαζιά, σπουδαίες συνεργασίες, δημοσιότητα. Κι ενώ ήσασταν στο απόγειο της καριέρας σας, τα παρατήσατε όλα...

Επαναστάτησα. Ενα βράδυ πήρα τη μεγάλη απόφαση να απομακρυνθώ από αυτήν τη δουλεία της δόξας. Αν συνέχιζα, δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου. Εφυγα γιατί άρχισα να γίνομαι επαγγελματίας και κοιτούσα το μεροκάματο. Αρχισα να πωρώνομαι και έχασα αυτό τον αυθορμητισμό μου να θέλω να τραγουδήσω. Ο δικός μου τρόπος ζωής είναι κοντά στη φύση, στα ζώα, στην οικογένεια. Ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει τον ήλιο και τα χρώματα με καθαρή ματιά. Κατάλαβα ότι και μέσα σε παλάτια να ζεις, αν δεν υπάρχουν ο Χριστός και η αγάπη μέσα μας, μοιάζει σαν να ζεις στο τίποτα.

Γιατί κρατήσατε την ιδιωτική σας ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας;

Πρώτον, δεν πίστεψα ποτέ ότι είμαι σταρ και πάντα προσπαθούσα να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Μπορούσα να καθίσω στο Σύνταγμα να φάω το μήλο μου κι ας με σήκωναν στα χέρια, κι ας μου φιλούσαν τα πόδια. Δεύτερον, κράτησα την οικογένειά μου και τους φίλους μου κοντά μου. Ανοιξα την καρδιά μου και έβαλα τον Ιησού Χριστό και στις δυσκολίες λέω «γενηθήτω το θέλημά σου». Οι φωτογράφοι εκείνη την εποχή έρχονταν στα κέντρα κι εγώ ντρεπόμουν.

Πιστεύετε πολύ στον Θεό... Εχετε νιώσει το άγγιγμά Του;

Ο Θεός είναι η πνοή, η πίστη είναι ευλογία. Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει στον Θεό. Ενα από τα πιο μεγάλα θαύματα που έχω ζήσει είναι όταν επισκέφθηκα για δεύτερη φορά την Παναγία της Τήνου – η πρώτη ήταν όταν είχα παντρευτεί. Εκείνη την εποχή δούλευα στο Κεντρί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Σάκη Μπουλά και πήγα να προσκυνήσω. Δεν πρόλαβα να γυρίσω στο σπίτι και να κοιμηθώ, έστω για λίγο, και πήγα κατευθείαν στο μαγαζί. Οταν τελείωσα από το κέντρο, έφυγα για το Λαγονήσι νυσταγμένος και μετά τη Βάρκιζα, σε μια στροφή, με πήρε ο ύπνος πάνω στο τιμόνι και πήγαινα πάνω σε μια κολόνα και από κάτω γκρεμός. Τότε είδα την Παναγία, με ξύπνησε και έστριψα το τιμόνι. Υστερα από 3-4 μέρες πήγα στο σημείο και έφτιαξα ένα εικονοστάσι, το οποίο ήταν εκεί μέχρι πριν από κάποια χρόνια.

Είναι αλήθεια ότι έχετε γνωρίσει τον γέροντα Παΐσιο; 

Εχω γνωρίσει αρκετούς αγίους της εποχής μας, όπως ο γέροντας Παΐσιος, ο όσιος Πορφύριος και ο γέροντας Εφραίμ, στην Αριζόνα. Τον γέροντα Παΐσιο τον είχα συναντήσει 15 φορές. Ομως, ό,τι έχει γίνει το κρατώ για μένα, όπως και όσα μου είπε. Δεν τα δημοσιοποιώ.

Με την κρίση πώς τα πάτε; 

Είμαι πολιτικοποιημένος, αλλά τα γεγονότα με έκαναν να «ξυπνήσω». Η κρίση θα μας κάνει πιο ώριμους και πιο σοφούς. Πριν από χρόνια έλεγαν ότι θα γίνει μεγάλος σεισμός στη Θεσσαλονίκη, κι ενώ όλοι έφευγαν εγώ πήγα εκεί για συναυλία. Οταν είδε τη λαοθάλασσα ο δήμαρχος της πόλης, μου είπε «γιατί δεν γίνεστε πολιτικός;» κι εγώ του απάντησα: «Γιατί δεν θέλω να λέω ψέματα στον λαό». Για να επανέλθω, όμως, στην κρίση, θα σου πω ότι αυτή η χώρα δεν πεθαίνει ποτέ, είναι από άλλη ράτσα. Είναι ευλογημένος λαός. Ας δούμε πόσες φορές έχει πέσει κάτω και σηκώθηκε.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Οταν έχουμε μάθει σε έναν τρόπο ζωής, να θέλουμε δυο τρία χιλιάρικα για να συντηρηθούμε, ξυπνάμε χρεωμένοι. Μας έμαθαν να χαλάμε πολλά, για να μας τα πάρουν στο τέλος όλα και να μας τρελάνουν. Κάποια εποχή ξοδεύαμε περισσότερα απ’ όσα βγάζαμε και τώρα πληρώνουμε τα σπασμένα. Από το 1973 χάλασε το πράγμα. Στο Πέραμα, στις παράγκες, όταν πλέον είχα γίνει γνωστός, κάθε οικογένεια είχε τέσσερα αυτοκίνητα. Κανείς δεν βρέθηκε να πει την αλήθεια. Και όσους τόλμησαν να πουν ότι πάμε στον γκρεμό τούς αφάνισαν.

Και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, επιστρέφετε με ένα καινούργιο CD...

Ημουν το πιο καλό συμβόλαιο στην ΕΜΙ, μετά τον Στέλιο Καζαντζίδη. Τα άφησα όλα πίσω μου, αλλά τώρα αποφάσισα να εμπιστευτώ τη δισκογραφική εταιρία VMI και τον πρόεδρό της Τόνι Μαρτίνι για ένα νέο CD, το οποίο είναι διπλό. Τραγουδούν εξαίρετοι συνάδελφοί μου, όπως η Ελένη Ροδά, η Λιζέττα Νικολάου, ο Δημήτρης Κοντολάζος, ο Ηλίας Κλωναρίδης, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Γιώργος Σαλαμπάσης και ο Στέλιος Διονυσίου. Και το άλλο CD, με 16 καινούργια τραγούδια μου, θα λέγεται «Γιώργος Κοινούσης χθες και σήμερα» και θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

Γιώργος Κοινούσης.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΛΛΑ ΤΩΝ POLLUX BAND

Ένα προσωπικό θαύμα του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς (+1966)
στη Μαρία Τσάλλα των Pollux Band

Το 2007, όταν ήμουν 15 χρονών και όντας ορφανή από πατέρα, οι προσευχές μου κάθε βράδυ έκρυβαν παράπονο γιατί ο θεός μου πήρε πολύ νωρίς τον πατέρα μου και παρότι τον παρακάλαγα να τον δω έστω και στα όνειρα μου, οι επιθυμία αυτή δεν εκπληρωνόταν.
H απάντηση του Θεού στα παράπονα μου δεν άργησε να έρθει. Η απάντηση ήρθε μέσα από ένα όνειρο. Είδα στον ύπνο μου ότι βρισκόμουν σε μία παράξενη εκκλησία και περίμενα σε μία προσκυνηματική ουρά.
Μπροστά μου υπήρχαν παιδιά διάφορων εθνικοτήτων. Καθώς περίμενα στο τέλος αυτής της προσκυνηματικής ουράς κάποιοι άνθρωποι από τον γυναικωνίτη υπέδειξαν να πάω μπροστά και στην εντολή αυτών των ανθρώπων τα παιδιά υπάκουσαν και έκαναν στην άκρη για να περάσω εγώ. Βρέθηκα μπροστά από την εικόνα που απεικόνιζε έναν Άγιο που δεν τον είχα ξαναδεί. Ήταν παππούλης και είχε γκρίζα γένια. Καθώς την κοίταζα, ο παππούλης αυτός σαν φάσμα βγήκε από την εικόνα και μου είπε να πάω δεξιά.
Όταν γύρισα προς την μεριά που μου υπέδειξε υπήρχε μία λάρνακα από την οποία βγήκε ο ίδιος παππούλης που είχα δει πριν στην εικόνα. Όχι όμως σαν το φάσμα της εικόνας με χρώματα που χρησιμοποιεί ο αγιογράφος αλλά με σάρκα και οστά. Τον πλησίασα και καθίσαμε και οι δύο πάνω στην λάρνακα. Δεν με φόβιζε, είχα την αίσθηση ότι καθόμουν με κάποιον δικό μου σε ένα παγκάκι και όχι με έναν άγιο πάνω σε μία λάρνακα. Με κοίταζε στα μάτια με αγάπη και τρυφερότητα. Τα μάτια του εξέπεμπαν αγάπη και και στοργικότητα και ομόρφυναν το γερασμένο και σκυθρωπό σώμα του. Με αγκάλιασε πατρικά και μου μίλησε σε μια άλλη γλώσσα , όχι στα ελληνικά οι στις άλλες γλώσσες που μιλούν οι άνθρωποι. Ήταν σαν να επικοινωνούσαν οι ψυχές μας. Μου είπε πως από εδώ και πέρα αυτός θα είναι πατέρας για εμένα. Η αγκαλιά του γέμισε την ψύχη μου γαλήνη και η μυρωδιά του έκανε το όνειρο πραγματικό.
Ξύπνησα με την σκέψη του και με πολλά ερωτήματα για το ποιος είναι αυτός ο παππούλης. Όμως μαζί με τα πολλά ερωτήματα είχα και μία απάντηση στην ερώτηση ‘έχω εγώ πατέρα;’. Φυσικά και είχα απλά δεν ήξερα πως τον λένε. Ζήτησα βοήθεια από την μητέρα μου η οποία είναι κατηχήτρια και γνωρίζει πολλά σχετικά με τους αγίους και τους βίους τους. Όμως κανένας από όσους μου είπε δεν ανταποκρίνονταν στην περιγραφή που της έδινα. Ήξερα μόνο ότι είχε γκρίζα γένια, ήταν παππούλης, κοντός και σκυθρωπός και κατά πάσα περίπτωση ξένος μιας και η εκκλησία δεν έμοιαζε ελληνορθόδοξη, ούτε οι οι υπόλοιποι προσκυνητές ήταν Έλληνες, ούτε ο παππούλης μου μίλησε στα ελληνικά. Η μητέρα μου με συμβούλευσε να προσευχηθώ σε εκείνον για να μου αποκαλύψει ποιος είναι. Η απάντηση στην προσευχή μου δεν ήρθε μέσα από όνειρο αυτήν την φορά αλλά από ένα δώρο γενεθλίων που μου έκανε ο πνευματικός μου πατέρας ( στον οποίο δεν είχα πει καν το όνειρο). Άνοιξα το δώρο και διαπίστωσα πως ήταν ένα βιβλίο. Όταν το άνοιξα είδα τον την ΄παράξενη εκκλησία’ (παράξενη για εμένα γιατί ήταν ρωσική) την οποία είχα δει στον ύπνο μου, την εικόνα του αγίου, την λάρνακα του, καθώς και τον παππούλη! Έτσι έμαθα το όνομα του …. Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, προστάτης των ορφανών. Έτσι έμαθα το όνομα του πατέρα μου, τον πατέρα όλων των ορφανών, των θλιμμένων, των αδυνάτων, των φτωχών των αδικημένων. Ο άγιος δεν με αφήνει ποτέ μόνη αλλά είναι πάντα κοντά μου και παρουσιάζεται πολλές φορές στα όνειρα μου για να με στηρίξει, να με παρηγορήσει και να με συμβουλεύσει στις δύσκολες στιγμές.
Ο Θεός μου πήρε τον πατέρα μου αλλά φρόντισε να μου στείλει έναν άφθαρτο ( το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου βρίσκεται στον Σαν Φρανσίσκο) ο οποίος βρίσκεται και στην γη και μας θυμίζει ότι όποιος ακολουθεί τον Χριστό δεν έχει λόγο να φοβάται τον θάνατο … εκείνος δεν τον έφθειρε. Πως είναι δυνατόν ο ναός μιας άγιας ψυχής να γίνει πάλι χώμα;
Αισθάνομαι τυχερή αλλά ταυτόχρονα , έχω την ευθύνη, από την στιγμή που ο θεός επέτρεψε σε εμένα την πιο αμαρτωλή να συμβεί αυτό, να μάθουν τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι και μαζί με την δική μου αλλαγή, να φέρει αλλαγή και σε πολλούς άλλους ανθρώπους που αυτήν την στιγμή που διαβάζουν τα λόγια αυτά αναζητούν ένα καταφύγιο και μια πατρική αγκαλιά. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ως δεκαπεντάχρονη ήταν να φτιάξω μία σελίδα στο facebook με όνομα SAINT JOHN MAXIMOVITCH( ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ) που σήμερα αριθμεί πάνω από 3000 μέλη. Στην αγκαλιά που μου χάρισε εκείνος, χωράμε πολλοί!

Μαρία Τσάλλα

Πηγή:
https://www.facebook.com/groups/211026374035/permalink/10151823170044036/

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΛΕΞΙΔΑ: "ΜΕ ΕΣΩΣΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ - ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ"

Συγκλονίζει η αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα, η οποία είναι η μόνη που κατάφερε να βγει ζωντανή από το δυστύχημα με το ελικόπτερο Χίου, όπου
έχασαν τη ζωή τους τέσσερις αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς. Η Αρχιλοχίας βρέθηκε σήμερα στην Παναγιά Ακρωτηριανή στη Σέριφο. Συγκινημένη, μίλησε για την μοιραία μέρα και εξήγησε πώς την έσωσε η Παναγία.  

"Με το που αντιλήφθηκα το πρώτο χτύπημα ασυναίσθητα έκανα το σταυρό μου και ζήτησα από την Παναγία να με βοηθήσει. Κατευθείαν κατέβηκε, την είδα ολοζώντανη, με ξερίζωσε με το πάτωμα και το κάθισμα μαζί, την ένιωσα την εξύψωση προς τα πάνω και με τοποθέτησε τέρμα πίσω, αριστερά από το ελικόπτερο με μισογυρισμένη την πλάτη για να μην θυμάμαι καμία εικόνα" είπε.


Η Βασιλική Πλεξίδα αφιέρωσε στην Παναγία ένα καντήλι, στο οποίο είναι δεμένο ένα ομοίωμα ελικοπτέρου. Μαζί με αυτό, αφιέρωσε επιπλέον το κομποσκοίνι της και τη φόρμα που φορούσε εκείνη την ημέρα, για να την ευχαριστήσει που είναι ζωντανή.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

ΣΤΙΣ 11 ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΟΡΤΑΖΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

Κατά την ήμερα αυτή, γίνεται ανάμνηση του θαύματος που έγινε από την αγία Ευφημία, όταν, κατά την εποχή του Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι που περιείχαν τον όρο της Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα (451 μ.Χ.) και ήταν ένας των ορθοδόξων και ένας των Μονοφυσιτών. Για να πάψει λοιπόν η έριδα μεταξύ των δύο πλευρών, αποφασίστηκε να τεθούν και οι δύο τόμοι μέσα στη λάρνακα της αγίας Ευφημίας, για να φανεί ποιόν από τους δύο θα δεχτεί η Αγία. Μετά την αποσφράγιση της λάρνακας, βρέθηκε ο μεν των αιρετικών τόμος στα πόδια της Αγίας πεταμένος, ο δε των ορθοδόξων στο στήθος της.

Να σημειώσουμε ότι η κυρίως μνήμη του μαρτυρίου της αγίας Ευφημίας τελείται στις 16 Σεπτεμβρίου.

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΔΑΚΡΥΖΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗΣ

Εικόνα της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής άρχισε να κλαίει στην Εκκλησία Fair, που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο του Ταργκοβίστε. 
Η εικόνα της Αγίας Παρασκευής άρχισε να κλαίει από τη Δευτέρα το μεσημέρι της 19ης Ιουνίου 2017. Πιστοί προσευχόντουσαν όταν ξαφνικά, παρατήρησαν δάκρυα στο πρόσωπο της Αγίας. 
Η είδηση εξαπλώθηκε γρήγορα και εκατοντάδες έσπευσαν να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα θεικό σημάδι, πριν από μια δύσκολη κατάσταση.
Σύμφωνα με τον ιερέα της ενορίας το λείψανο της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής  είχαν φιλοξενηθεί σε αυτόν τον ναό παλαιότερα ενώ η εικόνα δεν είναι η πρώτη φορά που δακρύζει(είναι η τρίτη φορά).

Το Τιργκόβιστε είναι πόλη της Ρουμανίας, πρωτεύουσα της επαρχίας Ντιμπόβιτσα, 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Βουκουρεστίου.



Περισσότερα για την μεγάλη αυτή Αγία, το άφθαρτο λείψανο της οποίας βρίσκεται στο Ιάσιο της Ρουμανίας στο παρακάτω λινκ

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΣΕ ΒΑΠΤΙΣΗ ΠΡΩΗΝ ΠΑΠΙΚΗΣ

Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.
Όταν ήταν μικρός, ή μητέρα του στο Περού του έλεγε:
-Εσύ, όταν θα μεγαλώσεις, θα φορέσεις μαύρα. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτά τα μαύρα. Θα ζήσης σ' ένα μέρος, πού δεν θα είναι νησί, και μόνο με βάρκα θα πηγαίνεις εκεί.
Μεγάλωσε, σπούδασε και γύρισε όλον τον κόσμο. Πήγε και στο Παρίσι, εκεί γνώρισε έναν' Ορθόδοξο μοναχό, και ελκύστηκε στην Ορθοδοξία, γιατί ήταν παπικός.
Ταξίδεψε στο Άγιον Όρος κι εκεί ο Θεός έκαμε το θαύμα του! Βαπτίσθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Συμεών και αργότερα ιερεύς.

Ύστερα από αρκετά χρόνια, πήγε στην πατρίδα του, στο Πε­ρού, όπου κατήχησε και βάπτισε την μητέρα του σε μια λίμνη. Τρεις φορές την έπιασε, την βούτηξε μέσα στο νερό και την σή­κωσε. Μετά την τρίτη ανάδυση, σηκώθηκε ή μητέρα του ψηλά και φορούσε έναν ωραιότατο λευκό χιτώνα, έμεινε για μια στιγμή ακί­νητη... κι ύστερα έπεσε κάτω και λιποθύμησε.
Τα αδέλφια του, όρμισαν να τον λυντσάρουν γιατί νόμισαν ότι τη μάνα τους την έπνιξε ο αδελφός τους, ο καλόγερος. Μόλις όμως πλησίασαν κοντά, άρχισε να σηκώνεται ή γυναίκα και είπε τα εξής:

-Μετά την τρίτη κατάδυση και ανάδυση, όταν σηκώθηκα, άστρα­ψε όλος ο τόπος και γέμισε όλος από φως, μια υπέρλαμπρη φωτο­χυσία. Αυτό το φως με έντυσε με ενδύματα ολόχαρα, ολοφώτεινα, ολόλαμπρα. Αυτό το φως μπήκε και μέσα μου, με πλημμύρισε ολό­κληρη, με έπνιξε, με κατέφαγε, με εξαΰλωσε, μέσα και έξω και με έκανε κυριολεκτικά φωτοφόρα.
Ήταν δε τόσο δυνατό το φως και τόσο δυνατή ή συγκίνησης πού την κυρίευσε από αυτήν την πλημμύρα της φωτοχυσίας, πού δεν άντεξε και λιποθύμησε. Αυτά τα διηγείτο ο ίδιος ο πατήρ Συ­μεών, σε ευλαβείς προσκυνητές.
Να τα θαύματα, πού γίνονται στο Μυστήριο του αγίου Βαπτί­σματος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΕΒΓΑΛΑΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ

Του Χρήστου Μιχαηλίδη | Romfea.gr

Ένα θαυματό και ασυνήθιστο γεγονός που μας θυμίζει Συναξάρια, συνέβη στο Σότσι της Ρωσίας.
Συγκεκριμένα ένα κοπάδι δελφινιών έβγαλε στην ακτή μία εικόνα της Παναγίας μπροστά στα έκπληκτα μάτια ανθρώπων που βρισκόντουσαν στην παραλία.
Το γεγονός έφερε στην δημοσιότητα ένας συνταγματάρχης του Ρωσικού Στρατού και η σύζυγός του, οι οποίοι έκπληκτοι είδαν τα δελφίνια να κολυμπάνε πολύ κοντά στην ακτή και να βγάζουν ένα αντικείμενο.
Όταν τα δελφίνια απομακρύνθηκαν προς το πέλαγος, το ζευγάρι πλησίασε το σημείο όπου είδαν το αντικείμενο καλυμμένο από λάσπη.
Τότε η σύζυγος του συνταγματάρχη καθαρίζοντας το αντικείμενο αντίκρυσε μια εικόνα της Παναγίας, δοξάζοντας τον Θεό για αυτό το θαυμαστό γεγονός.
Να αναφερθεί ότι κανείς δεν γνωρίζει πως η εικόνα κατέληξε στον βυθό της Μαύρης θάλασσας, αλλά και πως τα δελφίνια την μετέφεραν μέχρι την ακτή, παραμένει ανεξήγητο.

Τέλος να σημειωθεί πως ο συνταγματάρχης μετέφερε την εικόνα στην Μόσχα, με την ελπίδα να την δείξει στον Πατριάρχη Κύριλλο και να του διηγηθεί το θαυμαστό γεγονός.





Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΛΕΥΚΑΔΑ: Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΤΟΥ 1743 ΠΟΥ ΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟ 1/3 ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ

Στις αρχές του 1740, επιδημία πανώλης μάστιζε τη δυτική ηπειρωτική Ελλάδα. Την άνοιξη του 1743 ένα πλοίο από το Μεσολόγγι μετέφερε στα αμπάρια του μαζί με τα εμπορεύματα και τον θανατηφόρο βάκιλο της νόσου στο λιμάνι της Μεσσήνης (Μεσίνα) στη Σικελία.

Αν και η Ιταλική χερσόνησος είχε δοκιμασθεί από επιδημία πανώλης το 1720 και οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές, τα μέτρα ασφαλείας στο ιταλικό λιμάνι φαίνεται πως δεν ήταν επαρκή, με αποτέλεσμα να μολυνθεί, πολύ γρήγορα, ένα μεγάλο μέρος της πόλης και να βρει το θάνατο ένα εξίσου μεγάλο μέρος του πληθυσμού της.
Αμέσως μετά την εκδήλωση του λοιμού, τα πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στη Μεσσήνη αναχώρησαν προς διάφορες κατευθύνσεις. Ένα από αυτά έφθασε στη Λευκάδα (Σάντα Μάουρα εκείνα τα χρόνια), που βρισκόταν υπό ενετική κατοχή.
H πανώλη ενέσκηψε στη Λευκάδα τον Μάιο (21 ή 27) του 1743 και διαγνώστηκε, τον Ιούνιο.
Αμέσως μετά την προσόρμισή του εκδηλώθηκαν και τα πρώτα θανατηφόρα κρούσματα στο νησί. Τον επόμενο μήνα οι νεκροί είχαν φθάσει τους 780. Οι αρχές του νησιού αιφνιδιάστηκαν και άργησαν να αντιδράσουν.

Ο ιστορικός Σπυρ. Βλαντής γράφει:
«Τά συμπτώματα ήσαν φοβερά. Τό πρόσωπον, άποβάλλον τήν φυσικήν αυτού χροιάν, άπεκτα έντός όλίγου τήν τού πτωματος. Η ϊρις τών όφθαλμών διεστέλλετο, τα χείλη συνενοϋντο, ή γλώσα έξηραίνετο. Ταύτα συνωδεύοντο υπό δίψης, ρίγους, παραληρήματος καί μανίας, παρά τά τοσαύτα δέ δεινά τό σώμα, έκλειπούσης πάσης τού όργανισμού άντιδράσεως. κατέκειτο ώς πτώμα. Οιδήματα είς τούς βουβώνας, ή υπό τάς μασχάλας. Τήν κοιλίαν καί τό στήθος έκάλυπτον άνθρακες, σημείον άλάνθαστον σωτηρίας, άν ζωηροί καί όδυνηροί, θανάτου δέ, άν ώχροί καί άνώδυνοι. Ούδεμία διάκρισις ήλικίας, φύλου, κοινωνικής τάξεως. Γενικός ό κίνδυνος καί ό τρόμος. ‘Εν τρισίν, ή πέντε ήμέραις οί προσβαλλόμενοι άπέθνησκον, εύτυχεϊς δέ όσοι έν όλίγαις ώραις άπηλλάσσοντο τών δεινών των».

Η πανώλη εισβάλλοντας στην Αμαξική βρήκε τις Αρχές όχι μόνο απροετοίμαστες αλλά δίχως καμιά ενημέρωση και ανυποψίαστες για το επικείμενο κακό έτσι, δεν υπήρξε ο χρόνος για τη λήψη προληπτικών μέτρων και η μόνη δυνατότητα που απέμενε ήταν η προσπάθεια με κάθε τρόπο περιορισμού και καταστολής του μιάσματος.
Οι βενετικές Αρχές ως πρώτο διοικητικό μέτρο που έλαβαν για την αντιμετώπιση της επιδημίας ήταν η σύσταση ειδικής Υγειονομικής Επιτροπής (Collegetto) επιφορτισμένης με την εφαρμογή των μέτρων για την αναχαίτιση της νόσου.
Σε επιστολή του προς τον Δόγη της Βενετίας, ο ενετός αξιωματούχος στο νησί Αντόνιο Μόρο υπογράμμιζε, μεταξύ των άλλων, πως ο καθαρός αέρας της περιοχής, που είχε επιλεγεί για τη μεταφορά των ασθενών, σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή, συνέβαλαν καθοριστικά στη σύντομη ανάρρωση των πανωλόβλητων. Όταν άρχισαν να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα (λοιμοκαθαρτήριο, υγειονομική ταφή νεκρών κ.ά.), το κακό άρχισε σταδιακά να υποχωρεί από το φθινόπωρο του 1743.
Τελικά, όλα εξελίχθηκαν σχετικά ομαλά και το νησί κηρύχθηκε ελεύθερο από κάθε υποψία πανώλης στις 10 Ιουνίου του 1744. Στο πέρασμά της από το νησί και μέσα σε μισό περίπου χρόνο η πανώλη άφησε πίσω της 1.028 θύματα, δηλαδή το 1/3 περίπου του αστικού πληθυσμού (3.457 κάτοικοι), σύμφωνα με τον απολογισμό που συνέταξε ο Προβλεπτής της Λευκάδας τον Μάρτιο του 1744.
Κατά τη διάρκεια του λοιμού, η τοπική εκκλησία δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Τον Αύγουστο του 1743, ο ιερομόναχος Ματθαίος μετέφερε στη Λευκάδα την κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης, που βρισκόταν στη μονή Δουσίκου, κοντά στα Τρίκαλα.

Οι επιζήσαντες Λευκαδίτες αναγνώρισαν ότι σώθηκαν από τη φοβερή ασθένεια χάρη στη βοήθεια του Αγίου και προς τιμήν του ανήγειραν ναό στο χώρο, όπου είχε στηθεί προηγουμένως το λοιμοκαθαρτήριο. Η περιοχή εκείνη μέχρι σήμερα ονομάζεται Αγία Κάρα.
Η «ανάμνησις του θαύματος απαλλαγής της νήσου Λευκάδος εκ της πανώλου νόσου κατά το έτος 1743″, τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε χρόνο την 1η Ιουνίου.

επιμέλεια Κασσιανή Τσώνη, medlabnews.gr 

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

ΑΠΟ ΘΑΥΜΑ ΣΩΘΗΚΑΝ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓΓΙΣΤΑ ΣΕΡΡΩΝ

Θ.Π.: Είναι σχεδόν βέβαιο πως η Παναγία έβαλε πάλι το ευλογημένο  χέρι Της για να αποφευχθεί μια τραγωδία. “Χαῖρε, δεινῶν κατευνάζουσα σάλον, χαῖρε, Χριστοῦ μυστηρίων τὸ βάθος. Χαῖρε, Κόρη μητρόθεε.”
Αλλά και ο Άγιος Νεκτάριος που εικονίζεται αναποδογυρισμένος στην πλάτη του καθίσματος του οδηγού φαίνεται πως βοήθησε αρκετά….

news.gr: Άγιο φαίνεται πως είχαν οι μαθητές δημοτικού σχολείου και οι γονείς τους που επέβαιναν σε τουριστικό λεωφορείο, το οποίο εξετράπη της πορείας του στο 38ο χλμ. της Εθνικής Οδού Σερρών - Καβάλας και στη συνέχεια ανετράπη, χωρίς ευτυχώς να υπάρξει κανένας σοβαρός τραυματισμός. Το ατύχημα συνέβη στις 08.45 το πρωί, στην περιοχή της Αγγίστας. Το λεωφορείο εκτελούσε το δρομολόγιο προγραμματισμένης σχολικής εκδρομής. 

Σύμφωνα με όσα δήλωσαν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ οι διοικητές των νοσοκομείων Καβάλας, Αθανάσιος Καρασαββόγλου και Δράμας, Νικόλαος Λιατσής, συνολικά 21 παιδιά και γονείς τραυματίστηκαν ελαφρά στη διάρκεια του ατυχήματος. Από το σύνολο των τραυματιών, οι 15 μεταφέρθηκαν και νοσηλεύονται στο νοσοκομείο Σερρών, τέσσερις στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας και δύο στο νοσοκομείο Δράμας, όλοι εκτός κινδύνου, ενώ κάποιοι νοσηλεύονται για καθαρά προληπτικούς λόγους, σύμφωνα πάντα με τους διοικητές των δύο νοσηλευτικών ιδρυμάτων.
Το Τμήμα Τροχαίας Σερρών συνεργασία με τα τμήματα Τροχαίας Καβάλας και Δράμας εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα για τα αίτια του ατυχήματος, συλλέγοντας στοιχεία και πληροφορίες απ’ όλους τους τραυματίες που μεταφέρθηκαν στα τρία νοσηλευτικά ιδρύματα.

pronews.gr: Οι εικόνες από το εσωτερικό του λεωφορείου, στο οποίο επέβαιναν μαθητές δημοτικού σχολείου και οι γονείς τους και εξετράπη της πορείας του στο 39ο χλμ. της Εθνικής Οδού Σερρών - Καβάλας, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να ανατραπεί, είναι ενδεικτικές από το σοκ που υπέστησαν τα παιδιά και οι γονείς τους, καθώς και οι συνοδοί καθηγητές.

Υπενθυμίζουμε ότι το ατύχημα συνέβη στις 08:45 το πρωί, στην περιοχή της Αγγίστας. Το λεωφορείο εκτελούσε το δρομολόγιο προγραμματισμένης σχολικής εκδρομής.
Σύμφωνα με όσα δήλωσαν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι διοικητές των νοσοκομείων Καβάλας, Αθανάσιος Καρασαββόγλου και Δράμας, Νικόλαος Λιατσής, συνολικά 21 παιδιά και γονείς τραυματίστηκαν ελαφρά στη διάρκεια του ατυχήματος.
Από το σύνολο των τραυματιών, οι 15 μεταφέρθηκαν και νοσηλεύονται στο νοσοκομείο Σερρών, τέσσερις στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας και δύο στο νοσοκομείο Δράμας, όλοι εκτός κινδύνου, ενώ κάποιοι νοσηλεύονται για καθαρά προληπτικούς λόγους, σύμφωνα πάντα με τους διοικητές των δύο νοσηλευτικών ιδρυμάτων.
Το Τμήμα Τροχαίας Σερρών συνεργασία με τα τμήματα Τροχαίας Καβάλας και Δράμας εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα για τα αίτια του ατυχήματος, συλλέγοντας στοιχεία και πληροφορίες απ’ όλους τους τραυματίες που μεταφέρθηκαν στα τρία νοσηλευτικά ιδρύματα. Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

protothema.gr: Το λεωφορείο σύρθηκε 15 μέτρα - Επικράτησε πανικός, λέει δάσκαλος που ήταν μέσα
Αρκετοί τραυματίες ήταν αιμόφυρτοι, κάποιοι δεν μπορούσαν να κινηθούν, λέει ο κύριος Ευθύμιος Τσιμικίδης
Ο εκπαιδευτικός του δημοτικού σχολείου του Βαμβακόφυτου Σερρών Ευθύμιος Τσιμικίδης που επέβαινε στο λεωφορείο που ανετράπη με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 9 μαθητές και 5 γονείς, μίλησε στο protothema.gr για όλα όσα έζησε.

Ο ίδιος καθόταν στην μπροστινή θέση και είδε όλο το τροχαίο ατύχημα: «Εγώ καθόμουν στην δεξιά μπροστά θέση, στην πρώτη από τις κανονικές θέσεις. Αντιλήφθηκα το συμβάν. Η δεξιά ρόδα βρέθηκε εκτός οδοστρώματος, σε ένα σημείο στενό με μία ανηφορική στροφή. Πηγαίναμε με χαμηλή ταχύτητα, περίπου με 40 χιλιόμετρα. Αυτό που συνέβη στην συνέχεια είναι ότι το όχημα κινήθηκε με την δεξιά ρόδα περίπου μισό μέτρο εκτός οδοστρώματος. Ο οδηγός έκανε κάποια προσπάθεια να το επαναφέρει αλλά το σημείο που πατούσε η ρόδα το οδόστρωμα χαμήλωνε και το λεωφορείο ντελαπάρισε χωρίς να κάνει τούμπες όμως. Έπεσε με την κολόνα την μπροστά δεξιά και στην συνέχεια σύρθηκε περίπου 15 μέτρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι επιβαίνοντες που ήταν στην δεξιά μεριά κυρίως να τραυματιστούν. Πραγματοποιούσαμε ημερήσια εκδρομή στην Αλεξανδρούπολη. Επικράτησε πανικός γιατί αρκετοί τραυματίες ήταν αιμόφυρτοι, κάποιοι δεν μπορούσαν να κινηθούν. Έχουμε κάποιους σχετικά σοβαρά τραυματίες. Δεν είχε χάσει κάποιος τις αισθήσεις του, δεν ήταν σε ιδιαίτερα επικίνδυνη κατάσταση, ωστόσο υπήρχαν χτυπήματα στο κεφάλι, υπήρχαν αιμόφυρτοι και δυο παιδάκια χτύπησαν αρκετά, αλλά δεν κινδυνεύουν. Εγώ δεν αισθάνομαι να έχω χτυπήσει πολύ, από την πρόσκρουση έχει τρανταχτεί ο αυχένας μου. Επειδή είχα αντιληφθεί το γεγονός από νωρίς ότι το όχημα βγήκε από το οδόστρωμα, έβαλα το δεξί μου χέρι στο τζάμι. Είχα πλήρη συνείδηση του ατυχήματος από την στιγμή που το όχημα βγήκε έξω από οδόστρωμα. Ήρθαν πολλά ασθενοφόρα στο σημείο, έχουν πάει σε δύο νοσοκομεία νομίζω. Εγώ δεν αντιλήφθηκα άλλο όχημα να μας χτύπησε και να μας έβγαλε εκτός πορείας, δεν έχω όμως πλήρη εικόνα του λόγου που βγήκαμε από το οδόστρωμα».



Δείτε βίντεο: H συγκλονιστική μαρτυρία του δασκάλου για το τροχαίο με τους μαθητές στις Σέρρες 

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΟΔΗΜΟΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ: ΓΥΡΙΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΗΦΩΝΑ!

Από τη Βίβιαν Μπενέκου

Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση, που κάνει για πρώτη φορά δημοσίως, ο πρώην πρωταθλητής και ολυμπιονίκης στο άλμα εις μήκος αποκαλύπτει τον φύλακα-άγιο που «σημάδεψε» τη ζωή του! Ακόμη και η επί 21 χρόνια σύζυγός του Λιάνα Μακρίδου θα μάθει μέσω της «Espresso» το περιστατικό, που έκρυβε βαθιά στην ψυχή του ο πρώην υφυπουργός Αθλητισμού.
Πριν από δύο χρόνια συνέβη κάτι που λίγο έλειψε να κοστίσει τη ζωή σας. Θα μας μιλήσετε για αυτό;
Ήταν Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου του 2015, πριν από τις εθνικές εκλογές. Να πω εδώ, γιατί έχει σημασία, ότι είχαν προηγηθεί εκλογές με σταυρό, κι αυτές ήταν με λίστα. Εγώ ήμουν πρώτος. Άρα δεν είχα λόγο να έχω άγχος. Παρ’ όλα αυτά, αγχώθηκα πολύ για το πανελλαδικό ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας, κι όχι για το αν θα εκλεγώ. Βεβαίως, κάπνιζα πάρα πολύ. Έκανα τέσσερα πακέτα την ημέρα, μπορεί και πέντε. Εκείνη την Παρασκευή θα ερχόταν από τις Σέρρες ο Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα, ο νεότερος, για να μιλήσει και να παρουσιάσει τα ψηφοδέλτια. Το μεσημέρι, πριν από την κεντρική ομιλία, πήγαμε για φαγητό. Στο τραπέζι αισθάνθηκα δυσφορία. Ζήτησα συγγνώμη από τους συνδαιτυμόνες κι έφυγα. Μπήκα στο αυτοκίνητο και είχα μια τρομερή εφίδρωση, παρόλο που δεν έκανε ζέστη.

Άνοιξα το ερκοντίσιον, και μέχρι να πάω στο σπίτι είχα γίνει παπί, στην κυριολεξία. Καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Έκανα ένα μπάνιο, μου πήραν την πίεση, και ήταν κανονική! Όμως ακόμη κι όταν βγήκα από το μπάνιο, ένιωθα έντονα την εφίδρωση. Πίστευα ότι είναι λόγω της υπερέντασης, και είπα να πάω στο νοσοκομείο, να κάνω κάποιες εξετάσεις. Με το που μπήκα μέσα στον προθάλαμο, στα Επείγοντα, έτυχε να βρεθεί μπροστά μου ο καρδιολόγος. Μόλις με αντίκρισε, μου είπε ότι έχω πάθει έμφραγμα, και καλά θα κάνω να ξαπλώσω κάτω, γιατί δεν ξέρει σε ποια φάση είναι και πώς θα εξελιχθεί. Με κατάλαβε αμέσως από τη διαστολή των ματιών. Εμένα ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό αυτό! Δεν πονούσα, δεν είχα μούδιασμα, δεν αισθάνθηκα ούτε τσίμπημα στην πλάτη.

Μέχρι πριν μπω στο ασθενοφόρο, τους έλεγα: «Τι είναι αυτά που λέτε, το απόγευμα έχω ομιλία, δώστε μου ένα υπογλώσσιο, πρέπει να φύγω». Άκουγα τους γιατρούς που έλεγαν ότι πρέπει να μεταφερθώ στο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης και ότι είναι κάτι σοβαρό. Η νοσοκόμα μού έκανε μια αντιθρομβωτική, μετά άλλη μια, αλλά εγώ εκεί. «Θα τα πούμε το βράδυ στην ομιλία» τους έλεγα την ώρα που έμπαινα στο ασθενοφόρο, γιατί νόμιζα ότι θα πάω Θεσσαλονίκη, και θα μου πουν «φύγε»! Με το που μπήκα στο ασθενοφόρο, «χάθηκα». Έπαθα ανακοπή.

Δηλαδή, από τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκατε μεταξύ ζωής και θανάτου;
Ναι, σε μια στιγμή. Στο στάδιο αυτό της ανακοπής, και δεν θέλω να το πάρει κάποιος περίεργα αυτό που θα πω, έγινε κάτι συγκλονιστικό. Να πω εδώ ότι εγώ είμαι πολύ θρήσκος. Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, που έπαθα ανακοπή, υπήρχε κάτι που με έσπρωχνε πίσω. Ένα χέρι με έδιωχνε από εκεί όπου ήμουν. Οι γιατροί μου είπαν αργότερα ότι προσπαθούσα να τραβήξω τα σωληνάκια για να αναπνεύσω.

Νιώσατε να υπάρχει κάποιος που σας έσπρωχνε;

Είδα τον άγιο Νήφωνα! Θα μου πεις, όλα είναι στο μυαλό, γιατί πραγματικά δεν είχες πεθάνει, και είναι αυτό που αισθάνεται ο άνθρωπος μεταξύ του ενός και του άλλου επιπέδου, είναι η συνείδησή του. Αλλά δεν ήταν αυτό.
Πριν από χρόνια μια παρέα από φίλους είχαμε δώσει τον λόγο μας σε έναν γέροντα στο Άγιο Όρος, στον παπα-Γιάννη, να φτιάξουμε ένα εκκλησάκι του αγίου Νήφωνα στην Κατερίνη. Το φτιάξαμε, και είναι ένα παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στον Πέλεκα. Εγώ, λοιπόν, είδα τον άγιο Νήφωνα πίσω μου.

Είναι πράγματι συγκλονιστικό. Είναι ακριβώς όπως σας το λέω! Όταν ξύπνησα από την Εντατική, πονούσε το χέρι μου στο σημείο ακριβώς που με σπρώχνανε. Είχα μια μελανιά τεράστια και δεν ήταν από τους γιατρούς, γιατί τις μαλάξεις οι γιατροί τις κάνουν στο στήθος, και όχι πίσω στον ώμο! Όταν, μάλιστα, τους ρώτησα, μου είπαν ότι μπορεί να είχα χτυπήσει μέσα στο ασθενοφόρο. Εκεί, όμως, ήμουν δεμένος για να μην πέσω. Δεν χτύπησα εκεί. Αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι ένιωσα αυτό το σκούντημα, κι όταν γύρισα και κοίταξα, ήταν ο άγιος Νήφωνας.

Μετά, λοιπόν, που συνήλθα στην Εντατική, και ήρθαν οι φίλοι μου, μου είπαν ότι «από τη στιγμή που το έπαθες, ανοίξαμε το εκκλησάκι και μαζευτήκαμε όλη η παρέα και προσευχόμασταν, μέχρι που μας είπαν οι γιατροί ότι συνήλθες και διέφυγες τον κίνδυνο». Αυτή την ιστορία την ακούτε εσείς πρώτη φορά. Δεν την έχω πει πουθενά. Δεν την ξέρει ούτε η γυναίκα μου. Δεν της την είπα ποτέ. Τώρα θα το διαβάσει και θα σοκαριστεί.

Ο άγιος σας είπε κάτι εκείνη την ώρα; 

«Δεν είσαι εσύ για εδώ». Αυτό μου είπε ο άγιος Νήφωνας. Ήταν ακριβώς όπως στις εικόνες του. Ένας πραγματικός γέροντας ασκητής. Η μορφή του είναι χαρακτηριστική και δεν είναι άγιος που τον ξέρουν πολλοί. Δεν αποτυπώνεται εύκολα η εικόνα του.

Μπορεί αυτό να ήταν παιχνίδι του μυαλού; 

Όχι, δεν ήταν. Ήταν ολοζώντανο. Το είδα, το πιστεύετε ή όχι. Είδα ότι υπάρχει κάτι μετά τον θάνατο. Ήταν ένας άντρας, όρθιος, με τα ράσα που με έσπρωχνε. Ήταν το χέρι του πάνω στο μπράτσο μου που με χτυπούσε με δύναμη.