ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΑΥΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΑΥΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Το θαύμα του μικρού Σταυρού που φορούσε ο Άγιος Νεκτάριος

Σε μια κορνίζα ο Άγιος Νεκτάριος εικονίζεται ως μοναχός με σκουφάκι και γύρω από τον λαιμό του διακρίνεται ο μικρός Σταυρός που του είχε χαρίσει στη Σηλυβρία η καλή γιαγιά του.
Με τον Σταυρό αυτό συνδέεται και το εξής θαυμαστό περιστατικό από τη ζωή του Αγίου, πριν ακόμα ρασοφορεθεί, που μας αποκαλύπτει την πίστη που είχε ο άγιος στην θαυματουργική δύναμη του σημείου του Σταυρού του Κυρίου μας.

"Ενώ ταξίδευε λοιπόν με πλοίο, μαζί με άλλους επιβάτες, για τους Αγίους Τόπους, στην Παλαιστίνη, τους έπιασε μεγάλη τρικυμία και κόντευαν να πνίγουν... Τότε, ο άγιος έδεσε και έριξε με αδίστακτη πίστη στο φουρτουνιασμένο πέλαγος αυτό το σταυρουδάκι της γιαγιάς του.
Η θάλασσα αμέσως γαλήνεψε!
Όλοι οι επιβάτες του πλοίου ήταν χαρούμενοι, εκτός από τον Άγιο που ήταν θλιμμένος, επειδή το φυλακτό του χάθηκε μέσα στα αφρισμένα κύματα...
Όταν όμως το πλοίο αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Γιάφας, ο καπετάνιος έστειλε μια βάρκα με ναύτες να δουν τι ήταν ο περίεργος ήχος, κάτι σαν χτυπήματα, που ακουγόταν κατά την διάρκεια του ταξιδιού στα ύφαλα του πλοίου μέσα στη θάλασσα. Με έκπληξη τότε αυτοί είδαν κολλημένο, σ' εκείνο ακριβώς το σημείο, τον Σταυρό! Τον πήραν και με ευλάβεια τον παρέδωσαν στον μικρό κάτοχο του..."

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑ ΦΙΤΖΙ

Στο δεύτερο µεγαλύτερο νησί των Φίτζι, το Βανούα Λέβου, ο ιεραποστολικώς υπεύθυνος του νησιού πατήρ Βαρνάβας µαζί µε τον ιεροµόναχο Σάββα, επισκέφθηκαν το νοσοκοµείο της πόλης Labasa, για να παρηγορήσουν έναν άρρωστο.

Καθώς συζητούσαν µε τον άρρωστο, στην άλλη άκρη του διαδρόµου άκουσαν δυνατές αφύσικες κραυγές, και παραξενεµένοι από το αποτρόπαιο του ακούσµατος, κινήθηκαν για να βοηθήσουν.

Σε παρακείµενο δωµάτιο, βρισκόταν µία κοπέλα ξαπλωµένη στο κρεβάτι, η οποία έκλεινε τα αφτιά της µε τα χέρια της, κουνούσε το κεφάλι αριστερά-δεξιά και κραύγαζε µε τρόπο ανατριχιαστικό. Οι νοσοκόµες, φοβισµένες, στέκονταν χωρίς να µπορούν να καταλάβουν τι συνέβη.

Ο πατήρ Σάββας πλησίασε µια νοσοκόµα και της λέει: «Είµαστε από την ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία. Μπορούµε µόνο να τη σταυρώσουµε;». Τότε βγάζει το σταυρό, ο οποίος είχε µέσα Τίµιο Ξύλο και άρχισε να τη σταυρώνει στο πρόσωπο. Όσο τη σταύρωνε, τόσο πιο πολύ αυτή ούρλιαζε. Στο τέλος, ο ιερέας έβαλε το σταυρό στο στόµα της κοπέλας και αµέσως αυτή ηρέµησε. Ήταν καθαρά δαιµονισµένη και µε τη δύναµη του Τιµίου Ξύλου το δαιµόνιο έφυγε.

Το περιστατικό αυτό µάς θυµίζει τα λόγια του τροπαρίου της Παρακλητικής, «Μεγάλη τοῦ Σταυροῦ σου, Κύριε, ἡ δύναµις· ἐπάγη γάρ ἐν τόπῳ καί ἐνεργεῖ ἐν κόσµῳ» (ήχος Γ’, Πέµπτη εσπέρας, απόστιχα – µαρτυρικό).

Ο Χριστός ήρθε στη γη και σταυρώθηκε για τη σωτηρία όλου του κόσµου. Γι” αυτό και η δύναµη του Τιµίου Ξύλου του Σταυρού δεν περιορίζεται µόνο στους Χριστιανούς, αλλά και σε κάθε άνθρωπο, που είναι κάτω από την εξουσία του Σατανά. 

Η θεραπεία της Φιτζιανής αυτής κόρης µε την επαφή του Τιµίου Ξύλου, αλλά και την πίστη των πατέρων που σκέφτηκαν να τη σταυρώσουν µε αυτό ήταν το καλύτερο κήρυγµα για την ίδια, τους δικούς της και όλους, όσοι υπήρξαν µάρτυρες αυτού του θαύµατος.

Οταν ο Χριστός έλεγε στους Μαθητές του ότι θα είναι µαζί τους, καθώς θα κηρύττουν το Ευαγγέλιό Του, αυτό ακριβώς εννοούσε: τη ζωντανή παρουσία Του µαρτυρούµενη µε τα επακολουθούντα σηµεία και τέρατα.

Εποµένως την Ιεραποστολή την κάνει ο ίδιος ο Χριστός χρησιµοποιώντας ως όργανά Του απλούς ανθρώπους σαν τον Φιτζιανό πατέρα Βαρνάβα και τον απλοϊκό µοναχό Σάββα.

Ιεραποστολή δεν είναι υπόθεση κοσµικής σοφίας, αλλά πίστεως «δι” αγάπης ενεργουµένης».

† Ο Νέας Ζηλανδίας Αµφιλόχιος

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

ΒΙΕΤΝΑΜ 2017: Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΒΙΕΤΝΑΜΕΖΑΣ NGUYEN THI MAI ANH ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΔΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΕ ΚΩΜΑ

Η μεταστροφή της Βιετναμέζας Nguyen Thi Mai Anh από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία μετά από εμφάνιση της Παναγίας ενώ βρισκόταν σε κώμα.

O π. Γεώργιος, ένας ιερέας από τη Μόσχα, ο οποίος συχνά εξυπηρετεί σε ιεραποστολικά ταξίδια στην Ασία, πόσταρε στο Facebook τα λόγια μιας Βιετναμέζας γυναίκας η οποία μετεστράφη στην Ορθοδοξία κατόπιν εμφανίσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η γυναίκα, Nguyen Thi Mai Anh, που ήταν προηγουμένως Βουδίστρια, δούλευε και εργαζόταν στο Vũng Tàu, στο Βιετνάμ, βαπτίστηκε και εντάχθηκε στην Αγία Ορθοδοξία μας, το Μεγάλο Σάββατο του τρέχοντος έτους [2017].

Γράφει ότι κάτι καταπληκτικό συνέβη στη ζωή της πέρυσι. «Βρισκόμουν ξαπλωμένη, σε κώμα στο νοσοκομείο. Κάποια στιγμή, είδα μια ακτινοβολία, ένα υπέρλαμπρο φως. Αμέσως, είδα μπροστά μου την Υπεραγία Θεοτόκο. Κρατούσε και έτεινε προς εμένα ένα μπουκάλι νερό το οποίο και μου έδωσε. Όσο έπινα το νερό, η λάμψη και η Θεοτόκος εξαφανίστηκαν».

«Το επόμενο πρωί», συνεχίζει, «ξαφνικά επανήλθα από το κώμα, έχοντας απολέσει τις αισθήσεις μου για πολύ ώρα». Η Nguyen επιβίωσε και άρχισε να προσεύχεται στον Κύριο Ιησού Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του για ταχεία ανάρρωση και αποφάσισε ότι θα γίνει Χριστιανή, μόλις επιστρέψει στο σπίτι.

«Λίγες ημέρες αργότερα, είδα ένα ακόμη όραμα, με έναν άνδρα ο οποίος με οδήγησε στην Εκκλησία όπου έφαγα άρτο και ήπια Αγιασμό μαζί με όλους. Στην συνέχεια, περπάτησα γύρω γύρω την εκκλησία.»

Όταν πήρε εξιτήριο και επέστρεψε σπίτι της, δέχθηκε επίσκεψη από έναν φίλο της, ο οποίος της έφερε μια Εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό. «Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη γιατί η μορφή της Παναγίας στην Εικόνα ήταν ίδια με την Θεοτόκο, όπως την είδα στο όνειρό μου. Εκδήλωσα τη χαρά μου στο φίλο μου και του είπα το όνειρό μου. Εκείνος με οδήγησε σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου προσεύχονταν οι Ρώσοι, στην 5η συνοικία της πόλης Vũng Tàu, για να συναντήσω τον Κύριο και την Υπεραγία Θεοτόκο.»

Η γυναίκα αργότερα βαπτίσθηκε στην ίδια εκκλησία και γεννήθηκε εκ νέου υπό την προστασία της Πλατυτέρας Θεοτόκου και την ευλογία του Κυρίου.

«Είμαι πανευτυχής!» λέει, συνεχίζοντας «ευχαριστώ Θεέ μου, ευχαριστώ Παναγία μου, για αυτήν την δεύτερη γέννηση και το μέγα δώρο να βρω την Πηγή της Ζωής!»

Ο π. Γεώργιος αναφέρει ότι πριν από την βάπτιση έσπασε το πόδι της, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε καθόλου. Βαπτίστηκε και ονομάστηκε Άννα και τώρα διαβάζει προσευχές στα βιετναμέζικα στις Ιερές Ακολουθίες!

Πηγή:
http://journeytoorthodoxy.com

http://journeytoorthodoxy.com/2017/09/mother-god-appears-vietnamese-woman-coma-converts-orthodoxy/

Μετάφραση:
http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΑΣ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Ο π. Κωνσταντίνος Λυμπέρης περιγράφει πως βρήκε δύναμη στο Χριστό
Στη Σοφία Χριστίνα Χρήστου

Η μεγάλη του αγάπη, το μπάσκετ. Yπήρξε αθλητής σε ερασιτεχνικό επίπεδο στην ομάδα Πήγασος Μάνης, όμως ένα σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του τον συγκλόνισε, ενδυνάμωσε την πίστη του και τον οδήγησε ακόμα πιο κοντά στην Εκκλησία και στη χειροτονία του ως ιερέα. Ο λόγος για τον π. Κωνσταντίνο Λυμπέρη, ο οποίος πλέον κηρύττει τον λόγο του Θεού στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Στούπα Δυτικής Μάνης. Σε συνέντευξη που παραχωρεί στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» μιλά για τη δοκιμασία που πέρασε με τον καρκίνο, τις ευεργεσίες του Θεού στη ζωή του και το πώς επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο του Θεού.

Πότε και με ποια αφορμή αποφασίσατε να γίνετε ιερέας; 

Χειροτονήθηκα διάκονος 23/10/10 και ιερέας 24/10/10 στην Ιερά Μητρόπολη Μάνης.
Η αφορμή ήταν ένας αιματολογικός καρκίνος, σταδίου 4, στους λεμφαδένες. Η αιτία ήταν και είναι η πίστη μου και η αγάπη μου στον Χριστό!!! Πριν από την παιδαγωγία μου με την ασθένεια του καρκίνου, είχα νιώσει το χάδι Του Κυρίου, ουκ ολίγες φορές. Πάντα ήταν δίπλα μου και με σκέπαζε η αγάπη Του. H oικογένειά μου με έμαθε να αγαπώ τον Χριστό. Ήμουν μαθητής του Κατηχητικού Σχολείου στα χρόνια του Δημοτικού και του Γυμνασίου.

Όλη αυτήν τη δοκιμασία με τον καρκίνο πώς τη βιώσατε;

Όταν μαθαίνεις, μετά από αγωνιώδεις εξετάσεις, ότι πάσχεις από καρκίνο, χάνεις τη Γη κάτω από τα πόδια σου και ένα γκρίζο τοπίο σκεπάζει τα βλέφαρά σου, ζεις μέσα στον εφιάλτη... Αμέσως η πίστη μου στον Χριστό με οδήγησε στο Λαύριο, στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου, όπου προσκύνησα την αγία εικόνα του. Εκεί πήρα τεράστια δύναμη και από τις ευχές του Γέροντος Νεκταρίου Βιτάλη, κατά τη διάρκεια της εξομολογήσεώς μου! Ο καρκίνος είναι ένα οδυνηρό βίωμα, καταλαβαίνεις την αδυναμία σου και γονυπετής παρακαλάς τον Χριστό να σου δώσει δύναμη να αντέξεις!

Έχετε αγωνία πλέον για την υγεία σας;

Πάντα υπάρχει ο φόβος της υποτροπής σε κάποιο βαθμό, όχι όμως όπως το πρώτο χρονικό διάστημα που δεν ήξερα αν θα αντεπεξέλθει ο οργανισμός μου στη θεραπεία. Την αγωνία ο Κύριος τη μετατρέπει σε ευλογία.

Καμιά φορά, όμως, το τέλος της ιστορίας δεν είναι πάντα χαρούμενο. Tι έχετε να πείτε σε όσους παλεύουν με τον καρκίνο;

Το πρώτο μέλημα του ανθρώπου θα έπρεπε να είναι το μέλλον της αθάνατης ψυχής του. Όμως εμείς, αγωνιώντας για την επιβίωση στην καθημερινότητά μας (πολύ λογικό, όπως έχουν εξελιχθεί οικονομικά τα πράγματα), αμελούμε να πράξουμε την απαραίτητη προετοιμασία (προσευχή, νηστεία, εξομολόγηση, θεία κοινωνία) για την αναχώρησή μας από την πρόσκαιρη τούτη ζωή. Έτσι, τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το θέλημα του Κυρίου, που πάντα φροντίζει για τη σωτηρία της ψυχής μας. Το θέλημά Του είναι κάποιες φορές και οδυνηρό και ακατανόητο για την ανθρώπινη λογική, διότι φεύγουν δικοί μας άνθρωποι κι αυτό μας θλίβει, αλλά είναι πάντοτε επωφελές για την ψυχή μας. Πρέπει να κάνουμε υπακοή στο θέλημά Του! Είναι παντογνώστης. Εκείνος γνωρίζει καλύτερα το συμφέρον μας. Εύχομαι σε όλους τους ασθενείς υπομονή και πίστη στον Χριστό! Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Ο Θεός είναι η διέξοδος στα προβλήματά μας;

Ο Χριστός, ο αληθινός Θεός ημών, είναι Αυτός που δίνει την πραγματική ειρήνη στην ψυχή μας, την αληθινή χαρά, τη δύναμη να αντέχουμε τις δοκιμασίες! Και όπως λέει και ο Γέροντας Παΐσιος, το κομποσκοίνι είναι η άμεση επικοινωνία μας με τον Κύριο, ας το χρησιμοποιούμε και λίγο, δεν είναι μόνο ένα διακοσμητικό βραχιολάκι στον καρπό μας.

Κεφάλαιο μπάσκετ - παίζατε επαγγελματικά σε ομάδα;

Ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη μου αγάπη! Δεν έχω παίξει επαγγελματικά, μόνο ερασιτεχνικά στην τοπική ομάδα Πήγασος Μάνης (η οποία ομάδα έχει πολλά νέα ταλέντα στο δυναμικό της, αλλά δεν έχει ένα κλειστό γήπεδο μπάσκετ για τις προπονήσεις της...).

Τώρα πλέον αθλήστε; 

Λόγω ενός τραυματισμού δεν ασχολήθηκα με το μπάσκετ για περίπου 1,5 χρόνο. Τώρα επανήλθα σιγά-σιγά στις προπονήσεις και ελπίζω αυτή την αγωνιστική χρονιά να συμμετέχω στην ομάδα. Δεν με ενδιαφέρει να προπονήσω τα παιδιά του Κατηχητικού στο μπάσκετ ως προπονητής, με ενδιαφέρει να κατηχήσω τα παιδιά ώστε να προπονούνται στην αγάπη.

Το περιβάλλον σας πώς αντέδρασε στο άκουσμα ότι θα χειροτονηθείτε ιερέας;

Οι γονείς μου, από τους οποίους έλαβα ορθόδοξες βάσεις, δέχθηκαν με συγκίνηση την απόφασή μου. Επίσης, και η σύζυγός μου, η οποία συνυπέγραψε αμέσως, νιώθοντας ιδιαίτερη τιμή και ευλογία την ιεροσύνη για την οικογένειά μας. Οι συμπαίκτες μου, όταν έρχομαι για προπόνηση στο γήπεδο με το ράσο μου και μετά αλλάζω ενδυμασία, φορώντας την αθλητική μου εμφάνιση, έχουν πολύ θετικές αντιδράσεις.

Τελευταία κάποιοι κάνουν λόγο ακόμη και αθεΐα, τι λέτε γι’ αυτούς;

Οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε ένα ορθόδοξο περιβάλλον, και ειδικά εμείς οι Έλληνες, είμαστε πολύ ευλογημένοι από τον Θεό. Έχουμε μάθει να αγαπάμε, να προσφέρουμε, να συγχωρούμε! Είμαστε μέλη της Εκκλησίας Του Χριστού, βαπτισμένοι εις το όνομα Του Πατρός και Του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος. Βέβαια, χωρίς μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας, δεν ενεργοποιούνται τα χαρίσματα που έχουμε λάβει από το Άγιο Πνεύμα στη βάπτισή μας. Οι άνθρωποι που λένε ότι είναι άθεοι ή απέχουν από την Εκκλησία, μάλλον λένε ψέματα στον εαυτό τους. Μάλλον είναι απογοητευμένοι από τις ανθρώπινες συμπεριφορές που έχουν δει από ανθρώπους της Εκκλησίας, κάποια λάθος παραδείγματα. Έτσι αντιδρούν, λέγοντας ότι είναι άθεοι ή ότι εγώ δεν ξαναπατάω το πόδι μου στην Εκκλησία. Όταν όμως τύχει σε κάποια στροφή του δρόμου να γλιστρήσουν οι ρόδες του αυτοκινήτου τους, τότε το πρώτο όνομα που φωνάζουν είναι το όνομα της Παναγίας!  Απ’ ό,τι γνωρίζω, το βασικότερο κριτήριο θα είναι η αγάπη που δώσαμε ή που δεν δώσαμε, οπότε ας προσπαθήσουμε να πορευθούμε στην οδό της αγάπης. Εκεί μπορεί να συναντήσουμε και άθεους ...

Γράφετε και ποιήματα, εκτός των άλλων...

Οι στίχοι που γράφω είναι τελικά το οξυγόνο μου. Πρέπει να εκφράσω αυτό που νιώθω, ένας ευχάριστος τρόπος για μένα είναι κάποια στιχάκια με ομοιοκαταληξία. Παραθέτω ένα ευχαριστήριο ποίημα για τη θεραπεία μου αλλά και για όλες τις ευεργεσίες Του Κυρίου στη ζωή μου:

Βαθιά ανάσα

Βαθιά ανάσα
κοιτάζω το χρονόμετρο,
αυξάνονται οι παλμοί
μετρώ το δευτερόλεπτο.
Βαθιά ανάσα
πριν την αξονική
ογκολογίας διάγνωση,
ήσουν κι Εσύ εκεί...
Βαθιά ανάσα
πριν την παρακέντηση
θυμάμαι αμαρτήματα,
κάνω μια καταμέτρηση.
Βαθιά ανάσα
πριν τη δοκιμασία,
μέσα στο χειρουργείο
σ’ αντίκρισα Μεσσία.
Bαθιά ανάσα
πριν την επέμβαση,
το μόσχευμα να ’ναι δεκτό
να πάρω μια παράταση.
Βαθιά ανάσα
πριν έρθει η ταπείνωση,
το άγιο εισιτήριο,
φωτός Σου η φανέρωση.
Βαθιά ανάσα
μέσα στη ματαιότητα,
ένα ταξίδι της ψυχής
προς την αιωνιότητα.
Βαθιά ανάσα
πριν τη Θεία Μετάληψη,
Σταύρωση, Ανάσταση
ακολουθεί η Ανάληψη.
Βαθιά ανάσα
πριν σου φωνάξω έλεος,
η μόνη ελπίδα είσαι Εσύ,
Χριστέ, ο Πολυέλεος!
7/6/2015

http://ikivotos.gr/post/5725/o-mpasketmpolistas-poy-nikhse-ton-karkino-kai-afierwthhke-ston-theo  

ΔΕΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΤΗ ΛΕΡΟ. ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η αποκάλυψη του μητροπολίτη κ. Παϊσίου για αγοράκι που είχε όγκο στον εγκέφαλο

Από την Εύα Παπαδάτου

Νίκησε τον καρκίνο με τη βοήθεια της Μεγαλόχαρης! Ρίγη συγκίνησης στη Λέρο για το θαύμα της Παναγιάς του Κάστρου, που έσωσε ένα αγοράκι με όγκο στον εγκέφαλο.
Ο μητροπολίτης Λέρου, Καλύμνου και Αστυπάλαιας κ. Παΐσιος, στον λόγο που εκφώνησε μετά τη λειτουργία για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου, μίλησε για θαύμα που έχει αναστατώσει όλο το νησί, ενώ συγκλονισμένος μίλησε στην «Espresso» ο δήμαρχος του νησιού.

Πέρυσι, ο τετράχρονος Ιγκόρ είχε διαγνωστεί με κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο και οι γονείς του, συντετριμμένοι και αναζητώντας ένα θαύμα για τον γιο τους, επισκέφτηκαν τον Ιερό Ναό στο Κάστρο της Λέρου. Η μητέρα και ο πατέρας του αγοριού ταξίδεψαν από την Ουκρανία, όπου ζουν μόνιμα, για να προσκυνήσουν στη χάρη της Μεγαλόχαρης και παρακαλώντας τη να γιατρέψει το αγγελούδι τους.

Μιλώντας στην «Espresso» ο δήμαρχος Λέρου Μιχάλης Κόλιας, είπε πως η φετινή λειτουργία που έγινε παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, χοροστατούντος του μητροπολίτη, ήταν συγκινητική: «Όταν οι γονείς και το άρρωστο παιδί τους επέστρεψαν στην πατρίδα τους, έκαναν επαναληπτικές εξετάσεις για να δουν σε τι στάδιο  ΠΙΣΤΟΙ • Στιγμιότυπο από τη λιτανεία  της εικόνας της Παναγίας είχε φτάσει ο καρκίνος. Έκπληκτοι έμαθαν ότι η υγεία του μικρού είχε βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό. Φέτος, η μητέρα πήρε το αγοράκι της και επισκέφτηκαν ξανά την Παναγιά του Κάστρου για να ευχαριστήσουν τη Θεοτόκο για το θαύμα που έκανε και έσωσε το παιδάκι της. Ο μικρός με τα ξανθά μαλλιά είχε πράγματι πολύ βελτιωμένη εικόνα και καθ' όλη τη διάρκεια της λειτουργίας ήταν κουλουριασμένος στην αγκαλιά της μητέρας του».

Μάλιστα, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Λέρου, Καλύμνου και Αστυπάλαιας κ. Παΐσιος στον λόγο του μίλησε για σύγχρονο θαύμα της Παναγίας του Κάστρου και στο τέλος χάιδεψε το αγόρι και του χάρισε μία εικόνα της Θεοτόκου.

Κατανυκτικό κλίμα
Ο κ. Κόλιας είπε πως φέτος το κλίμα ήταν περισσότερο κατανυκτικό από τις άλλες χρονιές και υπήρχε συγκίνηση: «Επειδή εμείς πιστεύουμε πως η εικόνα της Παναγιάς είναι όντως θαυματουργή, θεωρώ ότι βοήθησε να γίνει καλά το αγοράκι. Νομίζω πως είναι ένα ακόμα δείγμα του ότι δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας, να προσευχόμαστε και όλοι μαζί να είμαστε ενωμένοι για να προχωρήσουμε μπροστά».

ΟΤΑΝ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ ΔΑΚΡΥΣΕ

Δεν είναι η πρώτη φορά, όμως, που στη Λέρο γίνεται λόγος για θαύμα της Παναγίας. Πριν από τέσσερα χρόνια, πάλι παραμονή Δεκαπενταύγουστου, η εικόνα της Μεγαλόχαρης στο Παλιόκαστρο είχε δακρύσει, με αποτέλεσμα εκατοντάδες χριστιανοί να κατακλύσουν το νησί για να προσευχηθούν και να δουν με τα μάτια τους το θαυμαστό φαινόμενο.  Ολα είχαν αρχίσει το απόγευμα της 14ης Αυγούστου, όταν πιστοί είχαν πάει στον Ιερό Ναό του Αγίου Φανουρίου, όπου βρισκόταν από την 1η Αυγούστου η εικόνα, για να τη συνοδεύσουν πίσω στο Παλιόκαστρο για τον εορτασμό της Παναγίας. Όταν οι πιστοί άρχισαν να προσκυνούν, μια γυναίκα παρατήρησε ότι από τα μάτια της Παναγίας έτρεχαν δάκρυα.

www.espressonews.gr/cover-story/2017/08/164517/nikise-ton-karkino-me-ti-hari-tis-panagias

με πληροφορίες από την

www.rodiaki.gr/article/372259/mhtropolh-leroy-to-thayma-ths-panagias-toy-kastroy-se-agoraki-me-sobaro-problhma-ygeias 

ΤΗΝ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ!

Την εγχείρηση στην έκανε τα ξημερώματα ο γέροντας Παΐσιος!
30 Αυγούστου 2017

Διήγηση Νικολάου Κουλούρη, Καθηγητού στο Τμήμα Νομικής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου:

«Το έτος 2012, ο φοιτητής μου στο Τμήμα Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου Στέλιος Κρεούζος, ο οποίος είναι δημοσιογράφος του ΡΙΚ, διαγνώσθηκε με υγρό στους πνεύμονες και στην καρδιά. Ταλαιπωρήθηκε επί ένάμισυ έτος νοσηλευόμενος για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε Νοσοκομείο. Τελικά, ο θεράπων ιατρός του συνέστησε να υποβληθή σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του υγρού, ώστε να σταματήση η ταλαιπωρία του. Η επέμβαση αυτή διακρίνεται από μη αμελητέο βαθμό επικινδυνότητας, όπως ανέφερε στον φοιτητή μου ο χειρουργός. Την παραμονή της προγραμματισμένης ημέρας για την επέμβαση, ο φοιτητής μου έκανε εισαγωγή στο Νοσοκομείο. Τον είχε καταλάβει εύλογη άγωνία για την έκβαση της επέμβασης. Το απόγευμα τον επισκέφθηκε μιά ξαδέλφη του και του έφερε ένα βιβλίο για τον Γέροντα και ήδη όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, λέγοντάς του ότι η ανάγνωσή του θα τον βοηθήση να ηρεμήση. Υπ’ όψη ότι ο φοιτητής μου μέχρι τότε είχε μόνο επιδερμική, τυπική σχέση μέ τον θεό και την Ορθόδοξη πίστη, όπως δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες. Ο φοιτητής μου άρχισε να διαβάζη το βιβλίο του Οσίου. Κάποια στιγμή, φθάνει στο σημείο, όπου σύμφωνα με τον βιογράφο του, ο Όσιος ζήτησε από τον Θεό «να του στείλη έναν καρκίνο για να τον δοκιμάση», γεγονός το οποίο εντυπώσιασε ιδιαιτέρως τον φοιτητή μου. Η επόμενη όμως ρήση του Οσίου ήταν αυτή πού τον συγκλόνισε: «Θεέ μου, η κάθε ημέρα της ζωής μου είναι στά χέρια Σου!». Ο φοιτητής μου τότε άρχισε να επαναλαμβάνη αδιαλείπτως τη ρήση αυτή του Οσίου, ενώ δάκρυα άρχισαν να του κατακλύζουν τα μάτια. Ο φοιτητής μου κλαίγοντας συνεχώς και ιδιαιτέρως συγκινημένος εξακολουθούσε να αναφωνή: «Θεέ μου, η κάθε ημέρα της ζωής μου είναι στα χέρια Σου!». Ήταν μια μορφή έμμεσης, αλλά ουσιαστικότατης προσευχής προς τον Θεό για την επιτυχία της επέμβασης.
Η σύζυγός του ακούγοντάς τον, μπήκε στο θάλαμο και θορυβημένη τον ρώτησε γιατί κλαίει, προσπαθώντας να τον καθησυχάση ότι όλα θα πάνε καλά με την επέμβαση. Αυτός της ζήτησε να τον αφήση μόνο του στον θάλαμο, να πάη σπίτι τους για να φροντίση τα δύο ανήλικα παιδιά τους και να κοιμηθή και της υποσχέθηκε ότι θα ηρεμήση. Έτσι, ο φοιτητής μου παρέμεινε μόνος του στον θάλαμο, εξακολουθώντας να αναφωνή τη ρήση του Οσίου και να κλαίη. Κάποια στιγμή, σε προχωρημένη ώρα της νύχτας, ο φοιτητής μου αντιλήφθηκε σαν σε οπτασία την παρουσία στο πλάϊ του ενός ρασοφόρου άνδρα. Ενστικτωδώς και δίχως να συναισθάνεται πλήρως την ουσία των λόγων του, απευθύνθηκε στον ρασοφόρο αυτόν λέγοντάς του: «Γέροντα Παΐσιε, εάν έχης έλθει για εμένα, σε παρακαλώ βοήθησέ με να έχη επιτυχή έκβαση η επέμβαση». Και εξακολούθησε κλαίγοντας να επαναλαμβάνη την ανωτέρω ρήση του Οσίου: «Θεέ μου, η κάθε ημέρα της ζωής μου είναι στα χέρια Σου!». Αυτό διήρκησε μέχρι τις 5.45΄ τα ξημερώματα της ημέρας της προγραμματισμένης επέμβασης, οπότε και τον φοιτητή μου τον πήρε ο ύπνος, θυμάται την ώρα αυτή, γιατί λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος είχε κοιτάξει το ρολόι του. Στις 7.00΄ το πρωί ήλθε ο νοσοκόμος και τον ξύπνησε, ώστε να τον προετοιμάση για την επέμβαση. Έκπληκτος ο νοσοκόμος διαπίστωσε ότι τα ρούχα και τα σεντόνια του κρεββατιού του φοιτητή μου ήταν μούσκεμα. Τον ρώτησε εάν χύθηκε νερό επάνω του, πράγμα το οποίο αρνήθηκε ο φοιτητής μου. Ο νοσοκόμος, άφου τον βοήθησε να βάλη στεγνά ρούχα, τον μετέφερε σε διπλανό θάλαμο, ώστε να κάνη μιά τελική μέτρηση για να διαπιστωθή η ακριβής θέση και ποσότητα του ύγρου στους πνεύμονες και στην καρδιά, ώστε να καθοδηγηθή ο χειρουργός για την επέμβαση. Ο χειριστής του μηχανήματος, αφού έκανε την μέτρηση, είπε στον νοσοκόμο να μεταφέρη τον φοιτητή μου σε ένα άλλο μηχάνημα μέτρησης, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο μηχάνημα, το οποίο πάθαινε συχνά βλάβες, δέν έδειξε κάτι. Πράγματι, τον μετέφερε στο άλλο μηχάνημα μέτρησης, το οποίο δεν είχε εμφανίσει ποτέ βλάβη και ήταν ιδιαίτερης αξιοπιστίας. Έκπληκτος ο χειριστής του διαπίστωσε από την μέτρηση ότι δεν υπήρχε υγρό σε κανένα σημείο του σώματος του φοιτητή μου. Αμέσως επικοινώνησε με τον χειρουργό, αναφέροντάς του το γεγονός. Υπ’ όψη ότι ο συγκεκριμένος χειρουργός είναι κοντά στον Θεό και είχε υπ΄ όψη του από μεσολαβήσασα διήγηση του φοιτητή μου τα διαδραματισθέντα κατά τη διάρκεια της νύχτας στον θάλαμό του. Ο χειρουργός είπε στον χειριστή του μηχανήματος: «Πάει το μυαλό μου στο τί έχει συμβή, αλλά για να βεβαιωθούμε πλήρως, να μεταφέρης τον ασθενή στον αξονικό τομογράφο με παραπεμπτικό σημείωμα περί διάγνωσης της θέσης και της ποσότητας του υγρού στο σώμα του». Όπερ και εγένετο. Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης, ο ιατρός πού μελέτησε τα ευρήματά της, επικοινώνησε με τον χειρουργό του φοιτητή μου, λέγοντάς του ότι κάποιο λάθος έχει γίνει στο παραπεμπτικό σημείωμα και ότι για άλλο λόγο πρέπει να του έχη στείλει τον ασθενή για εξέταση. Και αυτό, γιατί από την εξέταση προέκυψε ότι «δεν υπάρχει ίχνος υγρού στο σώμα του ασθενούς!». Ο χειρουργός τότε έδωσε εντολή στον νοσοκόμο να επαναφέρη τον ασθενή στο θάλαμό του. Εκεί τον επισκέφθηκε αμέσως και του ζήτησε να βγάλη τη νοσοκομειακή φόρμα εγχείρησης, να φορέση τα ρούχα του και να φύγη για το σπίτι του. Στην εύλογη απορία του φοιτητή μου: «Μα, γιατρέ, τί θα γίνη με την εγχείρηση;», ο χειρουργός του απάντησε: «Την εγχείρηση στην έκανε τα ξημερώματα ο γέροντας Παΐσιος!».
«Τα ανωτέρω, μου τα διηγήθηκε ενώπιος ενωπίω ο ίδιος ο φοιτητής μου, ο οποίος έκτοτε δοξάζει καθημερινά τον θεό και μνημονεύει με ευγνωμοσύνη τον ήδη όσιο Παΐσιο».

Πηγή: Όσιος Παΐσιος, (Μαρτύριες – Περιστατικά – Διδαχές), § Έκανε την εγχείρηση, σελ. 270-274, Έκδοσις «Ενωμένη Ρωμιοσύνη, Σειρά «Ορθόδοξο Βίωμα», Τόμος 3, Θεσσαλονίκη 2015. 

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ

Κάποιος κύριος, πνευματικοπαίδι μου, μεγάλος κάπως στην ηλικία, οδηγούσε ένα πρωινό το αυτοκίνητο του και σε κάποιο σημείο του δρόμου είδε ένα προσκυνητάρι.
Επειδή λόγω της ηλικίας του οδηγούσε σχετικά αργά, πρόλαβε να δει μέσα στο προσκυνητάρι την εικόνα της Παναγίας. Τότε σκύβοντας ελαφρώς και απευθυνόμενος προς την εικόνα της Παναγίας είπε:

- Καλημέρα, Παναγία μου!
Και αμέσως ή Παναγία βρέθηκε μπροστά του, ολόσωμη, ολοζώντανη, ολόλαμπρη και του απάντησε με γλυκύτητα:
- Καλημέρα, παιδί μου! 
Όταν συνήλθε, βρισκόταν έξω από το αυτοκίνητο του, στη μέση του δρόμου, γονατιστός και γεμάτος δάκρυα.
Από τότε κάθε φορά πού βλέπει εικόνα της Παναγίας κατανύσσεται και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα.

Πηγή: Από το βιβλίο «Γνώσις και βιώμα της Ορθοδόξου Πίστεως»
π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΕΦΕΛΗΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

Η εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης κάθε χρόνο στην Ιερά Αγρυπνία στο Όρος Θαβώρ κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Το 2015 η Αγία Νεφέλη εμφανίστηκε δύο φορές με συνολική διάρκεια περίπου 3 ώρες.

Σε κάθε δεσποτική και θεομητορική εορτή έχουμε μεγάλη χαρά οπουδήποτε κι αν γιορτάζουμε. Αλλά στους Άγιους Τόπους πολλαπλασιάζονται.

Εκεί αισθάνεσαι σαν να πετάς στα σύννεφα. Μερικές φορές δε ξέρεις τι σου συμβαίνει, εάν βρίσκεσαι στη γη ή στον ουρανό. Κι αυτό δε συμβαίνει μόνο σε μένα αλλά σε όλους όσους συμμετέχουν σ’ αυτές τις γιορτές. Μαζί με την αφή του Αγίου Φωτός μια από τις μεγαλύτερες γιορτές είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Εκεί στο Όρος Θαβώρ στις 6/19 Αυγούστου, εμφανίζεται μια αόρατη θαυμαστή πλευρά αυτής της γιορτής όπου σε μια οποιαδήποτε εκκλησία του κόσμου δε μπορείς να δεις εκτός αν στο αποκαλύψει ο Θεός σε προσωπικό επίπεδο.

Εκεί τη νύχτα τις 5/18 προς 6/19 Αυγούστου κατά τη Θ. Λειτουργία μπροστά σε χιλιάδες πιστούς και άπιστους κατεβαίνει πάνω από το ιερό βουνό ένα σύννεφο. Οι άπιστοι-όπως πολλούς από αυτούς έχω ακούσει- λένε ότι δεν είναι παρά ένα μετεωρολογικό φαινόμενο. Αυτό το σύννεφο όμως είναι πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα σύννεφα που κατεβαίνουν το πρωί πάνω από τα βουνά μας.

Αρχίζοντας η αγρυπνία βλέπεις στην κορυφή του βουνού, προς τη Ναζαρέτ, μες το σκοτάδι της νύχτας κάτι πορτοκαλί. Αυτό κινείται κάθετα προς την εκκλησία και στέκεται εκεί σαν μία πορτοκαλί γλώσσα μέχρι στις δώδεκα-μία σε μεγάλη απόσταση από το Όρος Θαβώρ.

Και όταν αρχίζει η Θεία Λειτουργία, ειδικά τη στιγμή του Χερουβικού, έρχεται το σύννεφο προς το βουνό και αρχίζει να παίρνει διάφορα σχήματα και τότε αρχίζουν να κόβονται από το σύννεφο κομμάτια στρογγυλά ή μακρόστενα και παίρνουν τη μορφή πουλιών ή αγγέλων και έρχονται πάνω από τον τρούλο της εκκλησίας.

Εκεί υπάρχει μία…όπως σ’ όλα τα κτίσματα της περιοχής όπου ανεβαίνει ο κόσμος και επικαλείται το Άγιο Πνεύμα. Τα λόγια είναι φτωχά για τι αισθάνεσαι όταν αυτά τα κομματάκια, απαλά σα βαμβάκι, έρχονται και τ’ αγγίζεις με τα χέρια σου, τα αισθάνεσαι στο πρόσωπό σου. Σου ‘ρχεται ν’ ανέβεις σ’ αυτό το κομμάτι να φύγεις και να μη σ’ ενδιαφέρει τίποτα.

Ταυτόχρονα με αυτό το θαύμα ένα άρωμα εξαίσιο σαν λιβάνι απλώνεται στον αέρα αλλά δεν είναι λιβάνι, σαν ρητίνη αλλά δεν είναι ρητίνη. Είναι ένας συνδυασμός ανατολίτικων κωνοφόρων και λιβανιού.

Φυσικά και εδώ βρίσκονται αυτοί που αμφιβάλλουν λέγοντας ότι κάποιο κόλπο έκαναν οι Έλληνες ή ότι είναι μετεωρολογικό φαινόμενο. Μα εδώ πρόκειται για μια γενική εκδήλωση χαράς. Τα πάντα σκιρτούν από χαρά, πράγμα που δε συμβαίνει σ’ άλλα βουνά υπό οποιεσδήποτε μετεωρολογικές συνθήκες.

Φυσικά κατεβαίνοντας από το Θαβώρ, μετά από την αγρυπνία, με τους Έλληνες, τους Άραβες, τους Βουλγάρους, τους Ρώσους και τους Ρουμάνους να ψάλλουν το «Μετεμορφώθης εν τω όρει Χριστέ ο Θεός …» δεν επιθυμείς τίποτα το εγκόσμιο, παρά να ζεις έτσι αιωνίως.

Σ’ αυτή την περίπτωση όπως και με το Άγιο Φως αυτά τα θαύματα, αυτήν την παρηγοριά, τα δίνει ο Θεός τελικά γι’ αυτούς που πιστεύουν, γιατί όπως λέει η Αγία Γραφή «ήρθα να δώσω σ’ αυτούς που έχουν και ήρθα να πάρω απ’ αυτούς που δεν έχουν».

Δηλαδή  ο Θεός «παίρνει» απ’ αυτούς που έχουν λίγη πίστη και αρχίζουν να σχολιάζουν και να αμφισβητούν το Θεό, την παρουσία Του και τις ενέργειές Του.

Ενώ σ’ αυτούς που λένε: «Πιστεύω Κύριε βοήθει μου τη απιστία» αποκαλύπτει την πιο μεγάλη χαρά.
Πράγματι, εκεί στο Όρος Θαβώρ καταλαβαίνεις γιατί ο Απ. Πέτρος είπε στο Χριστό ότι δε θέλει να φύγει από εκεί.

Πραγματικά δε σου ‘ρχεται να φύγεις από το Θαβώρ. Όλες οι εγκόσμιες εκδηλώσεις ωχριούν μπροστά στο τι γίνεται στο Όρος Θαβώρ.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: “ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΣΗΜΕΙΟ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ Ο ΘΕΟΣ”

Μέσα από τα βάθη της ψυχής του τελούσε ο Άγιος τη Θεία Λειτουργία. Πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν πέρασε ούτε μία μέρα χωρίς να λειτουργήσει
Κατά τις πολύωρες λειτουργίες δεν ήταν λίγα τα θαύματα που συνέβαιναν.

Ο Άγιος Νικόλαος τα θεωρούσε εντελώς φυσιολογικά, όπως εντελώς φυσιολογική ήταν η αστείρευτη αγάπη του προς τον Θεό. Οι ακολουθίας του Παππού, όπως τον φώναζαν τον Άγιο τα πνευματικά του παιδιά, ήταν μοναδικές και ανεπανάληπτες. Είχαν τη μεγαλοπρέπεια του Βυζαντίου αλλά και τη σφραγίδα της αγιοπατερικής παράδοσης. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνονταν στους ναούς που λειτουργούσε ο ταπεινός ιερέας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, Αθηναίοι και επαρχιώτες, επιστήμονες και απλοί εργάτες. Ακόμα και παιδιά, αρκετά παιδιά με τις μητέρες τους, έμεναν στο ναό ώρες πολλές μέχρι να τελειώσει η ακολουθία. Τα μικρά παιδιά τον αγαπούσαν πολύ τον παππούλη, αλλά και ο Άγιος αγαπούσε τα αθώα παιδιά.

Συχνά πήγαιναν από νωρίς στην εκκλησία για να προλάβουν να είναι πρώτα στο ιερό και έτσι να ντυθούν τη στολή τους για να βοηθήσουν τον Άγιο στη Θεία Λειτουργία. Ακολουθούσαν τις οδηγίες του και συμμετείχαν και αυτά με τον τρόπο τους στο δοξολογικό ύμνο προς το Θεό. Δεν τα στενοχωρούσε η πολύωρη ακολουθία. Αντίθετα, τους άρεσε αφού κοντά στον Άγιο ένιωθαν απερίγραπτη γαλήνη και σιγουριά. Αρκετές φορές τα παιδιά είχαν δει ένα παράδοξο θέαμα. Κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας έβλεπαν τον Άγιο να στέκεται ψηλότερα από τη γη και τα πόδια του να μην αγγίζουν στο έδαφος. Πολλά παιδιά τρόμαζαν και έτρεχαν με φόβο να το ανακοινώσουν στους γονείς τους που, μολονότι δεν έβλεπαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, δάκρυζαν και ευχαριστούσαν τον Θεό που τους αξίωνε να βρίσκονται κοντά στον ευλογημένο ιερέα. Στη συνέχεια καθησύχαζαν τα παιδιά και με ακόμα μεγαλύτερη πίστη συμμετείχαν στην ακολουθία. Κάποια μέρα που ο Άγιος βρισκόταν σ’ ένα από τα αγαπημένα του ξωκκλήσια για να λειτουργήσει, παρατήρησε πως δεν υπήρχε κανένα πρόσφορο. Δεν ταράχτηκε. Προτίμησε να περιμένει με τη βεβαιότητα ότι σύντομα κάποιο πρόσφορο θα βρισκόταν. Άλλωστε τόσα χρόνια, όσες φορές είχε συμβεί να μην έχει πρόσφορο, πάντα την κατάλληλη στιγμή, κάποιος θα έφερνε, ή αν έπρεπε κάποιος από το εκκλησίασμα πήγαινε σε κοντινό φούρνο και αγόραζε ένα. Εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα δυσκόλευαν…

Η ώρα περνούσε και κανένας δεν έφερνε πρόσφορο. Έψαξε καλά στα ράφια του ιερού μήπως και υπήρχε κάποιο από προηγούμενη φορά, μα δε βρήκε τίποτα. Τότε έκανε νόημα σε δύο πνευματικά του παιδιά να πλησιάσουν στο ιερό και τους ζήτησε να πάνε γρήγορα στο φούρνο και να ζητήσουν πρόσφορο κι αν δεν έβρισκαν να ζητούσαν από κάποιες ενορίτισσες που πάντα φρόντιζαν και είχαν. Έφυγαν τρέχοντας από το εκκλησάκι οι δύο, μα μάταιος ο κόπος τους. Λίγη ώρα αργότερα γύρισαν με άδεια χέρια πίσω και ανακοίνωσαν στον Άγιο πως, παρά την προσπάθεια τους, κανένας δε βρέθηκε να τους εξυπηρετήσει. Ο Άγιος ευχαρίστησε τα πνευματικά του παιδιά για τον κόπο τους και έμεινε μόνος του στο ιερό. Στενοχωρήθηκε πολύ και τα ασκητικά του μάτια γέμισαν δάκρυα. Η ώρα είχε περάσει. Ο Όρθρος έφτανε στο τέλος και ο ευλογημένος ιερέας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στη Θεία Λειτουργία.

Τόσα χρόνια, καθημερινά λειτουργούσε, μα εκείνη τη μέρα με θλίψη θα έπρεπε να διακόψει αυτή την ευλογημένη σειρά. Με ασταμάτητα δάκρυα κοιτούσε την εικόνα του Εσταυρωμένου και με δυνατή προσευχή παρακαλούσε τον Κύριο να μη του στερήσει τη Θεία Λειτουργία. Ξαφνικά βλέπει πάνω στην Αγία Τράπεζα ένα μικρό πρόσφορο που άχνιζε. Ήταν ολόφρεσκο και τοποθετημένο στη μέση. Μόλις το είδε ο Άγιος έκανε το σταυρό του και ύψωσε τη δακρυσμένη ματιά του προς τον ουρανό ευχαριστώντας το Θεό. Το θαύμα είχε γίνει. Κάποιος άγγελος σταλμένος από το Χριστό είχε τοποθετήσει το μικρό πρόσφορο στην Αγία Τράπεζα. Ο Άγιος σκέφτηκε πως ένα τέτοιο θαυμαστό γεγονός δεν έπρεπε να μείνει κρυφό. Κρατώντας λοιπόν το θεόσταλτο δώρο βγήκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού και διακόπτοντας τους ψάλτες έδειξε το πρόσφορο προς το εκκλησίασμα και είπε συγκινημένος: “Κοιτάξτε παιδιά μου τι σημείο μας έκανε ο Θεός”. Ο κόσμος σάστισε. Χωρίς πολλά λόγια ο Άγιος εξήγησε τι είχε προηγηθεί και αμέσως προχώρησε πάλι μέσα στο ιερό και σαν να είχε συμβεί κάτι απλό και συνηθισμένο συνέχισε την ακολουθία.

Στο μεταξύ, βαθιά συγκίνηση κατέλαβε τους παρευρισκόμενους όταν συνειδητοποίησαν πως ένα μεγάλο θαύμα – σημείο, όπως τους είπε ο Παππούς – είχε συμβεί εκείνη την ώρα. Όλων τα μάτια βούρκωσαν και στράφηκαν με ευγνωμοσύνη προς την εικόνα του Χριστού που τη φώτιζε αμυδρά ένα μικρό καντήλι. Ευχαριστούσαν τον Κύριο για το μεγάλο θαύμα. Τον ευχαριστούσαν όμως και για την ευλογημένη παρουσία του Παππού κοντά τους. Μέχρι την απόλυση της Θείας Λειτουργίας όλοι ήταν συγκλονισμένοι και με δυσκολία συγκρατούσαν τα δάκρυα τους. Μόνο ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς έμοιαζε να μην έχει συναίσθηση του θαύματος που είχε γίνει. Άλλωστε για τον ίδιο τα θαύματα ήταν μέρος του καθημερινού του προγράμματος και η ταπεινή του ψυχή ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για τα θεία σημεία. Ήταν για τον Άγιο τα θαύματα φυσιολογικά, όπως φυσιολογική ήταν και η αστείρευτη πίστη και αγάπη του στο Θεό.

Από το βιβλίο «Το πρώτο μου συναξάρι», εκδόσεις Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, 1997

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΙΝΟΥΣΗΣ: H ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Από τη
ΤΕΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΠΑ

Συνθέτης, ερμηνευτής και οργανοπαίκτης με σπουδαίες επιτυχίες στο ενεργητικό του, που τραγουδήσαμε και τραγουδάμε ακόμα, ο Γιώργος Κοινούσης ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso».
Ο τραγουδιστής αποκαλύπτει γιατί στο απόγειο της καριέρας του τόλμησε να αφήσει τη δόξα και τα πλούτη και να ζήσει απομονωμένος στο κτήμα του στο Λαγονήσι, αλλά και πώς η Παναγία του έσωσε, πριν από χρόνια, τη ζωή!

Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα στο Βροντάδο της Χίου. Σε ηλικία 5 χρόνων ήρθα στην Αθήνα με τους γονείς μου, τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία. Θυμάμαι ότι το καΐκι που μας μετέφερε έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή και κοντέψαμε να πνιγούμε, από θαύμα σωθήκαμε! Μείναμε στο Χατζηκυριάκειο, σε μια μάντρα με τέσσερα δωμάτια. Ο πατέρας μου έγραφε τα γεγονότα της εποχής σε στίχους. Εν έτει 1947 βγάζαμε βιβλιαράκια και τα πουλούσαμε στις γειτονιές.

Τι θυμάστε έντονα από εκείνα τα χρόνια;

Για να μπει φασολάδα στο σπίτι, δουλεύαμε και τα αγόρια. Γινόμασταν παραγιοί, δηλαδή πηγαίναμε δίπλα σε τεχνίτες γιατί δεν υπήρχαν σχολές, και μαθαίναμε την τέχνη. Εγώ εκείνη την εποχή, για να βοηθήσω τον πατέρα μου, πούλαγα τσιγάρα, ήμουν λουστράκος και πολλά άλλα. Δεν είχαμε κόμπλεξ, ούτε στενοχωριόμασταν για τις δουλειές που κάναμε. Το παίρναμε στην πλάκα. Ο πατέρας μου ήθελε να γίνω μουσικός, ενώ εγώ ποδοσφαιριστής. Τελικά πέρασε του πατέρα μου.

Ποια ήταν τα πρώτα σας ερεθίσματα στη μουσική;

Οι στίχοι που έγραφε ο πατέρας μου και το γραμμόφωνο που αγόρασε κάποια στιγμή. Με αυτό παρέα βγάζαμε δίσκο και μαζεύαμε χρήματα. Το καλύτερο μέρος ήταν μια ταβέρνα στον Πειραιά, όπου σύχναζαν κάποιοι γλεντζέδες από τη Μύκονο. Αργότερα, με την εμφάνιση του πικάπ, δεν ξαναβγήκαμε στη γύρα κι έκανα άλλες δουλειές για να βιοπορίζομαι. Παράλληλα ο πατέρας μου, που είχε απωθημένο με τη μουσική, με πήγε σε έναν τυφλό Μυκονιάτη δάσκαλο μουσικό, ονόματι Τάσο Πολυκανδριώτη. Δίπλα του άρχισα να μαθαίνω κιθάρα, με πολύ γρήγορους ρυθμούς, κι αυτός, θυμάμαι, με αποκαλούσε το παιδί-θαύμα!

Πότε βγάλατε το πρώτο μεροκάματό σας ως μουσικός;

Σε ηλικία δέκα χρόνων, παίζοντας ακομπανιαμέντα στην κιθάρα με ένα συγκρότημα πίσω από τον κινηματογράφο Σπλέντιτ στο Πασαλιμάνι. Υστερα έμαθα να παίζω και ακορντεόν. Το πρώτο πάλκο στο οποίο ανέβηκα ήταν στου Παπαδημητρόπουλου στο Πέραμα. Στη συνέχεια, μέσω ενός μπουζουξή, του Μπατάγια, βρέθηκα με τον Μπιθικώτση στη Φωλιά της Κοκκινιάς. Κάποια στιγμή οι δυο τους τσακώθηκαν και ο Μπατάγιας έφυγε, αλλά εγώ παρέμεινα δίπλα στον Γρηγόρη.






Τι κάνατε με τα πρώτα χρήματα που κερδίσατε ως τραγουδιστής πλέον;

Μέναμε σε μια παράγκα στο Πέραμα, την οποία είχε αγοράσει ο πατέρας μου με το εφάπαξ του ως ναυτικός. Πολλές φορές, όταν φυσούσε, την έπαιρνε ο αέρας και φωνάζαμε τους γείτονες και την έστηναν ξανά. Οπότε, όταν άρχισα να γίνομαι γνωστός, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω ένα σπίτι με τούβλα για τους δικούς μου.

Η συνέχεια είναι γνωστή: νυχτερινά μαγαζιά, σπουδαίες συνεργασίες, δημοσιότητα. Κι ενώ ήσασταν στο απόγειο της καριέρας σας, τα παρατήσατε όλα...

Επαναστάτησα. Ενα βράδυ πήρα τη μεγάλη απόφαση να απομακρυνθώ από αυτήν τη δουλεία της δόξας. Αν συνέχιζα, δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου. Εφυγα γιατί άρχισα να γίνομαι επαγγελματίας και κοιτούσα το μεροκάματο. Αρχισα να πωρώνομαι και έχασα αυτό τον αυθορμητισμό μου να θέλω να τραγουδήσω. Ο δικός μου τρόπος ζωής είναι κοντά στη φύση, στα ζώα, στην οικογένεια. Ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει τον ήλιο και τα χρώματα με καθαρή ματιά. Κατάλαβα ότι και μέσα σε παλάτια να ζεις, αν δεν υπάρχουν ο Χριστός και η αγάπη μέσα μας, μοιάζει σαν να ζεις στο τίποτα.

Γιατί κρατήσατε την ιδιωτική σας ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας;

Πρώτον, δεν πίστεψα ποτέ ότι είμαι σταρ και πάντα προσπαθούσα να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Μπορούσα να καθίσω στο Σύνταγμα να φάω το μήλο μου κι ας με σήκωναν στα χέρια, κι ας μου φιλούσαν τα πόδια. Δεύτερον, κράτησα την οικογένειά μου και τους φίλους μου κοντά μου. Ανοιξα την καρδιά μου και έβαλα τον Ιησού Χριστό και στις δυσκολίες λέω «γενηθήτω το θέλημά σου». Οι φωτογράφοι εκείνη την εποχή έρχονταν στα κέντρα κι εγώ ντρεπόμουν.

Πιστεύετε πολύ στον Θεό... Εχετε νιώσει το άγγιγμά Του;

Ο Θεός είναι η πνοή, η πίστη είναι ευλογία. Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει στον Θεό. Ενα από τα πιο μεγάλα θαύματα που έχω ζήσει είναι όταν επισκέφθηκα για δεύτερη φορά την Παναγία της Τήνου – η πρώτη ήταν όταν είχα παντρευτεί. Εκείνη την εποχή δούλευα στο Κεντρί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Σάκη Μπουλά και πήγα να προσκυνήσω. Δεν πρόλαβα να γυρίσω στο σπίτι και να κοιμηθώ, έστω για λίγο, και πήγα κατευθείαν στο μαγαζί. Οταν τελείωσα από το κέντρο, έφυγα για το Λαγονήσι νυσταγμένος και μετά τη Βάρκιζα, σε μια στροφή, με πήρε ο ύπνος πάνω στο τιμόνι και πήγαινα πάνω σε μια κολόνα και από κάτω γκρεμός. Τότε είδα την Παναγία, με ξύπνησε και έστριψα το τιμόνι. Υστερα από 3-4 μέρες πήγα στο σημείο και έφτιαξα ένα εικονοστάσι, το οποίο ήταν εκεί μέχρι πριν από κάποια χρόνια.

Είναι αλήθεια ότι έχετε γνωρίσει τον γέροντα Παΐσιο; 

Εχω γνωρίσει αρκετούς αγίους της εποχής μας, όπως ο γέροντας Παΐσιος, ο όσιος Πορφύριος και ο γέροντας Εφραίμ, στην Αριζόνα. Τον γέροντα Παΐσιο τον είχα συναντήσει 15 φορές. Ομως, ό,τι έχει γίνει το κρατώ για μένα, όπως και όσα μου είπε. Δεν τα δημοσιοποιώ.

Με την κρίση πώς τα πάτε; 

Είμαι πολιτικοποιημένος, αλλά τα γεγονότα με έκαναν να «ξυπνήσω». Η κρίση θα μας κάνει πιο ώριμους και πιο σοφούς. Πριν από χρόνια έλεγαν ότι θα γίνει μεγάλος σεισμός στη Θεσσαλονίκη, κι ενώ όλοι έφευγαν εγώ πήγα εκεί για συναυλία. Οταν είδε τη λαοθάλασσα ο δήμαρχος της πόλης, μου είπε «γιατί δεν γίνεστε πολιτικός;» κι εγώ του απάντησα: «Γιατί δεν θέλω να λέω ψέματα στον λαό». Για να επανέλθω, όμως, στην κρίση, θα σου πω ότι αυτή η χώρα δεν πεθαίνει ποτέ, είναι από άλλη ράτσα. Είναι ευλογημένος λαός. Ας δούμε πόσες φορές έχει πέσει κάτω και σηκώθηκε.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Οταν έχουμε μάθει σε έναν τρόπο ζωής, να θέλουμε δυο τρία χιλιάρικα για να συντηρηθούμε, ξυπνάμε χρεωμένοι. Μας έμαθαν να χαλάμε πολλά, για να μας τα πάρουν στο τέλος όλα και να μας τρελάνουν. Κάποια εποχή ξοδεύαμε περισσότερα απ’ όσα βγάζαμε και τώρα πληρώνουμε τα σπασμένα. Από το 1973 χάλασε το πράγμα. Στο Πέραμα, στις παράγκες, όταν πλέον είχα γίνει γνωστός, κάθε οικογένεια είχε τέσσερα αυτοκίνητα. Κανείς δεν βρέθηκε να πει την αλήθεια. Και όσους τόλμησαν να πουν ότι πάμε στον γκρεμό τούς αφάνισαν.

Και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, επιστρέφετε με ένα καινούργιο CD...

Ημουν το πιο καλό συμβόλαιο στην ΕΜΙ, μετά τον Στέλιο Καζαντζίδη. Τα άφησα όλα πίσω μου, αλλά τώρα αποφάσισα να εμπιστευτώ τη δισκογραφική εταιρία VMI και τον πρόεδρό της Τόνι Μαρτίνι για ένα νέο CD, το οποίο είναι διπλό. Τραγουδούν εξαίρετοι συνάδελφοί μου, όπως η Ελένη Ροδά, η Λιζέττα Νικολάου, ο Δημήτρης Κοντολάζος, ο Ηλίας Κλωναρίδης, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Γιώργος Σαλαμπάσης και ο Στέλιος Διονυσίου. Και το άλλο CD, με 16 καινούργια τραγούδια μου, θα λέγεται «Γιώργος Κοινούσης χθες και σήμερα» και θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

Γιώργος Κοινούσης.