ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ: ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

«ΠΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΨΕΥΣΤΗΣ» ΛΕΓΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΔΑΫΙΔ

Τὰ ψέματα ἔγιναν βουνά, λὲς καὶ χάθηκαν οἱ ἀλήθειες ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων. Πιὸ ψηλὰ κι ἀπὸ τὰ φυσικὰ βουνά, ποὺ εἴτε εἴδαμε εἴτε ἀκούσαμε γι᾽ αὐτὰ εἴτε τὰ φανταστήκαμε. Καὶ εἶναι τόσο ἀπατηλά, ποὺ γιορτὲς κάνουμε γι᾽ αὐτά, πανηγύρια ὁλόκληρα θεσπίζουμε. Καὶ ὅμως εἶναι ψέματα.
Τί ἦταν αὐτὸ τὸ Κιλελὲρ ποὺ ξεσήκωνε τὸν πονεμένο κόσμο καὶ τὸν μάζευε σ᾽ ἕνα ὕψωμα θεσσαλικοῦ λόφου; Μὲ τὰ μάτια μου ἔβλεπα τὰ λεωφορεῖα κατάμεστα κόσμου, γιὰ νὰ γιορτάση τὸ Κιλελέρ. Ὁ κόσμος αὐτὸς ἦταν αὐτοὶ ποὺ τοὺς χάρισε ὁ Παπαδόπουλος τὰ χρέη τὰ ἀγροτικὰ καὶ πῆγε στὰ χωριά τους δρόμους, φῶς καὶ νερό. Καὶ τώρα συνάζεται νὰ γιορτάση τάχατες ἐργατικὴ γιορτή, ἀπὸ τὴν ὁποία ποτὲ δὲν εἶδε μηδὲ νερό, μηδὲ φῶς, μηδὲ δρόμο, μηδὲ ἐξόφληση τῶν ἀπέραντων χρεωστουμένων στὶς τράπεζες καὶ δῶθε-κεῖθε. Καὶ ὅμως, πλανεμένος ἀπὸ τὸν μεγάλο πλάνο, φώναζε Κιλελὲρ στὰ χωριά του, Κιλελὲρ στὶς πόλεις του, Κιλελὲρ στοὺς δρόμους του, καὶ δὲν ἐκτιμοῦσε τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὸ μεγάλο βάρος τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν καὶ ὅλες τὶς εὐκολίες ποὺ ἀπήλαυσε στὴν ἀγροτικὴ ζωή. Ἔλεγα καθ᾽ ἑαυτόν: «῍Η ὁ πλάνος εἶναι μεγάλος ἢ ὁ κόσμος εἶναι ἐκτροχιασμένος καὶ δὲν καταλαβαίνει τὶ κάνει καὶ ποῦ πορεύεται. Ψηλὰ τὰ βουνὰ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀπάτης».
Ἄλλο ψέμα πιὸ μεγάλο (ποὺ ἄνθρωπος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὸ δώση στὸν κόσμο τόσο πιστευτό) εἶναι οἱ ἀγῶνες τοῦ Πολυτεχνείου γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν χούντα. Στῆλες ὁλόκληρες στήθηκαν μὲ ὀνόματα ἀπὸ τὰ λεγόμενα θύματα τοῦ Πολυτεχνείου. Τὰ στεφάνια ποὺ κατατέθηκαν πάνω σ᾽ αὐτὲς τὶς στῆλες δὲν κατατέθηκαν στοὺς ἥρωες τοῦ ᾽21, τοῦ ᾽12 καὶ τοῦ ᾽40. Ὅλα αὐτὰ ψήλωσαν τόσο πολύ, ποὺ κάλυψαν ὅλους τοὺς ἐθνικοὺς πολέμους! Ναί, ἦταν ὥρα, ἦταν ὥριμα τὰ πράγματα νὰ μποῦμε στὴν μηδέποτε ὑπάρχουσα στὸν κόσμο δημοκρατία, ἀλλ᾽ ὄχι μὲ ψευτιὲς καὶ ψευτοεπαναστάσεις. Μᾶς ἔδωσαν νὰ φᾶμε κουλούρια, ποὺ κανένας φοῦρνος δὲν τὰ ζύμωσε οὔτε τὰ ἔψησε. Αὐτὰ εἶναι τὰ λουλούδια ποὺ ἔρραναν στὸν κόσμο αὐτοὶ ποὺ ποτὲ δὲν κουράστηκαν, δὲν πολέμησαν, δὲν βοήθησαν τὸν λαό. Ἔρραναν τάφους χωρὶς νεκροὺς καὶ ἔψαλαν πάνω ἀπὸ τάφους ποὺ δὲν ὑπῆρχαν σήματα.
Κάποτε πρέπει νὰ τὰ ποῦμε. Κάποτε πρέπει νὰ βγάλουμε τὰ κάστανα ἔξω ἀπὸ τὴν φωτιά. Ἂς ζεματιστοῦνε τὰ χέρια μας. Δὲν καῖμε κανένα. Δὲν φαρμακώνουμε κανένα. Τὴν ἀλήθεια λέμε. Οἱ κομματικοποιημένες γιορτὲς εἶναι σὰν τὰ ἄγουρα φροῦτα, ποὺ ὅποιος τὶς δοκιμάζει παθαίνει αὐτὸ ποὺ ὠνόμαζε ὁ λαὸς θέρμη. Ἂς βγοῦμε ἀπὸ τὴν θέρμη αὐτήν. Ἀρκετὰ χρόνια τὴν ὑποφέραμε, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀντέξαμε. Εἶναι τρομερά, εἶναι δυσβάστακτα αὐτὰ ποὺ κατεργάζονται τὰ κόμματα. Τὰ κόμματα εἶναι σὰν τὰ λουλούδια τοῦ διαβόλου. Φαίνονται ὄμορφα, ἀλλὰ δὲν εὐωδιάζουν ποτέ. Φαίνονται χρήσιμα, ἀλλὰ δὲν ὠφελοῦνε κανένα. Κι ἂν τὰ περιδιαβῆ κανείς, πτωμαΐνη μυρίζουνε. Ἀνώφελα πλουμιὰ θὰ τὰ χαρακτηρίσουμε πιὸ ξεκάθαρα. Δὲν βράζονται, δὲν πίνονται. Εἶναι σὰν τὰ λουλούδια ποὺ θέλουν τώρα νὰ φυτέψουν στὶς αὐλὲς καθ᾽ ὑπόδειξιν τῆς κυβέρνησης.
Ὅ,τι ἀνθρώπινο στήνεται χωρὶς τὴν συνεργία τοῦ Θεοῦ, γρήγορα θὰ μηδενιστῆ, θὰ εἶναι ἕνα τίποτα μέσα στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου.
Μεριάστε ἀπὸ τὸ ψέμα. Τρῶμε κι ἐμεῖς ψωμάκι. Ἕως πότε θὰ τρῶμε σανό; Ἕως πότε τὰ βουτήματά μας θά ᾽ναι ἀπὸ ἄχυρα; Οἱ ἄκαρπες καὶ ἀνωφελεῖς κομματικὲς γιορτὲς καὶ πανηγύρεις μοιάζουν μὲ βοῦρλα ποὺ φυτρώνουν στὰ τέλματα. Σταματᾶτε νὰ μᾶς βουρλίζετε. Σταματᾶτε νὰ φτιάχνετε τυροβόλια γιὰ τὴν ἄνεργη νεολαία μας, ἀφοῦ δὲν ἔχει τυρὶ νὰ βάλη μέσα καὶ κάθε μέρα καταφεύγει σὲ ξένες χῶρες, γιὰ νὰ δῆ προκοπὴ καὶ νὰ φάη ψωμί. Ἀφῆστε τὰ Πολυτεχνεῖα νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους καὶ μὴ κομματικοποιῆτε τὶς ἀνώτατες σχολές, γιατὶ βοῦρλα καὶ ψαθιὰ θὰ φυτρώσουν στὶς αὐλές τους.
Μεγάλες μπουκιὲς σᾶς βάζω στὸ στόμα. Πιέστε νερό· θὰ σᾶς βοηθήση στὴν κατάποση. Ὄχι πιὰ ψέματα, ὄχι παραμυθιάσματα. Δῶστε ἄνεση στὸν κόσμο νὰ φυσήξουν οἱ αὖρες τῆς ἀλήθειας, νὰ ἐξορκιστῆ τὸ ψέμα καὶ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ψεύδους. Ὄχι ἁλυσίδες στὸν κόσμο, ὄχι δεσμά, ὄχι πίκρες καὶ βάσανα. Ἄνεση, ἀνάπαυση, ξεκούραση, κατάπαυση. Ὥς πότε θὰ περπατᾶμε βλέποντας τὶς μύτες τῶν παπουτσιῶν μας; Ἀφῆστε μας νὰ σηκώσουμε κεφάλι.
Μοῦ ἐξωμολογήθηκε κάποτε ἕνας γέρος ἐκεῖ στὰ βουνὰ τῆς Ρούμελης. Φύλαγε σκοπιὰ στὰ Γιάννενα πρὸ τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσμῶν. Ἀπὸ τὴν σκοπιά του ἕνα μῆνα στόχευε τὸν χότζα στὸν μιναρέ. Ὁπότε κάποια στιγμὴ τὸν βρῆκε τὸ βλῆμα στὸν σταυρὸ τῆς κεφαλῆς καὶ ἔπεσε ἀπὸ τὸν μιναρὲ πτῶμα ἐξαίσιον. Δημιουργεῖται διπλωματικὸ θέμα. Στὰ φανερὰ τιμωρεῖται, στὰ κρυφὰ βραβεύεται. Ἐπιστρέφοντας ὅμως στὴν πατρίδα του, τὴν ἄλλη μέρα σκότωσε τὴν νύφη του. Πῆγε στὶς ἀγροτικὲς φυλακὲς τῶν Πατρῶν. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἡσύχασε. Κάθε ὅπλο τοῦ τὸ στέρησαν, ἄλλως καὶ ἄλλους θὰ εἶχε τουφεκίσει. Ἡ ἱστορία πάντοτε διδάσκει καὶ πάντοτε μᾶς δίνει τὰ πικρὰ μαθήματα τῆς ζωῆς.
Μακάρι νὰ μὴν ὑπάρχουνε φυλακισμένοι, ἀλλὰ ἐγγυηθῆτε τὴν δυνατότητα τῆς φύλαξης τῶν ἀνυπεράσπιστων. Δὲν βρίσκω καμμιὰ ἐποχὴ χωρὶς νὰ ἔχη φυλακές. Ἂν τὸ πετύχετε ἐσεῖς, μακάριοι καὶ τρισμακάριοι νὰ εἶστε. Θὰ ἐγκαινιάσετε μιὰ νέα ἐποχή. Δὲν τὸ πιστεύω ὅμως, γιατὶ –ὅπως ἔλεγαν οἱ παλιοί– «τὸ αἷμα ζητάει αἷμα». Καὶ τὰ καλὰ ἀκόμα ποὺ προσπαθεῖτε νὰ προσφέρετε, ψεύτικα εἶναι. Μᾶλλον προσπαθεῖτε νὰ βάλετε πάλι στὴν φυλακή τὸν Χριστὸ, ποὺ εἶναι ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς, ἡ ζωή.
Δὲν σᾶς λέγω ὑπερβολές. Κρατῶ μέτρο στὴν κουβέντα μου. Σκεφθεῖτε πόσο ψηλὸ βουνὸ ὑπῆρξε τὸ ψέμα τοῦ μπολσεβικισμοῦ: «Ρίξτε τὶς ἐκκλησίες. Σταματᾶτε τὸ Εὐαγγέλιο· ὄπιο εἶναι καὶ σᾶς κοιμίζει. Σκοτῶστε τοὺς παπᾶδες, φυλακίστε τους καὶ τυραννίστε τους», ὅπως ἔκαναν καὶ ἐδῶ τὰ χρόνια τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ὅλες αὐτὲς οἱ μεγαλοστομίες ἔκαναν ἕνα πύργο μέχρι τὸν οὐρανό. Κι ἕνα πρωί, ἕνα μικρὸ παιδάκι μ᾽ ἕνα στουπὶ ἔκαψε τὸν πύργο… Ὅλες αὐτὲς οἱ κοσμογονικὲς ὑποσχέσεις δὲν προσέφεραν τίποτε στὸν λαό, παρὰ μόνον τρόμο, ἀβεβαιότητα, μαρτύρια καὶ βάσανα πρωτόγνωρα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.
Ἕνας νέος, τὰ χρόνια ἐκεῖνα τῆς ρωσσικῆς «εὐδαιμονίας», εἶπε στὴν μάννα του «μάννα, τίποτε δὲν μοῦ προσφέρης» καὶ πῆρε τὸν δρόμο νὰ συναντήση τὴν «μεγάλη μάννα», τὴν Ρωσσία. Μετὰ ἀπὸ λίγο, γυρίζοντας στὸ σπίτι του, εἶπε στὴν μάννα του καὶ στὸ περιβάλλον του καὶ σὲ μένα ποὺ τὸν ρώτησα:
–Ἀπήλαυσες τίποτε στὴν «μεγάλη μάννα» ποὺ πῆγες;
– Μάννα δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο παρὰ μόνον μία, ἡ Παναγία. Ἔζησα κάτω ἀπὸ φοβερὴ παρακολούθηση. Πάντοτε κάποιος ὑπῆρχε πίσω ἀπὸ κάθε πρόσωπο, πόσῳ μᾶλλον σὲ μένα ποὺ ἤμουν Ἕλληνας. Πείνασα, δίψασα, πάγωσα. Ἡ μόνη μάννα στὸν κόσμο ποὺ διαθέτει ζεστὴ ἀγκαλιὰ εἶναι ἡ Παναγία!
Ὅλα ὅσα προσφέρουν τὰ κόμματα εἶναι τὰ λεγόμενα καμένα χαρτιά. Ὁ λαὸς θὰ ἐξακολουθῆ νὰ πεινᾶ, νὰ διψᾶ, νὰ γυμνητεύη, νὰ προσπαθῆ νὰ κλώση κλωστὴ χωρὶς μαλλί. Ξαναδιαβάστε τὸ Εὐαγγέλιο, ξαναπροσπαθῆστε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν δρόμο τοῦ Ναζωραίου καὶ θὰ βγῆτε στὸ φῶς καὶ θὰ φωτιστοῦνε τὰ σύμπαντα, ὄχι ἀπὸ σᾶς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Χριστό, διότι τὸ λάθος μας εἶναι ὅτι πιστεύουμε πὼς ἐμεῖς εἴμαστε τὸ φῶς. Ὄχι ἄλλα ψέματα, ὄχι ἄλλες κοροϊδίες. Περπατῆστε ἐν ἀληθείᾳ, ἐν μιᾷ Θεότητι, τὴν ὁποία δοξάζουμε καὶ προσκυνοῦμε. Ἂς βάλουμε τέρμα στὴν ἀπάτη. Ἕνα μικρὸ λιθαράκι στὴν Ἑλλάδα, ποὺ συνεχῶς κυλᾶ καὶ γκρεμίζεται, μπορεῖ νὰ σταματήση τὴν κατρακύλα ποὺ τῆς δώσατε.
Στὸ νησὶ τῆς Πάτμου εἶδα σὲ μιὰ μεγάλη κατωφέρεια τοῦ ἐδάφους νὰ στέκεται ἀπὸ πολλὰ χρόνια ὄρθιος ἕνας βράχος. Καὶ μοῦ εἶπαν οἱ ἐντόπιοι ὅτι αὐτὸν τὸν βράχο τὸν σταμάτησε θαυματουργικὰ ὁ ὅσιος Χριστόδουλος. Ἐνῶ κυλοῦσε, τὸν σταύρωσε μὲ τὸ ραβδί του καὶ στάθηκε ὄρθιος, χωρὶς ποτὲ πιὰ νὰ μετακινηθῆ. Πῆγα πράγματι καὶ ἔφερα γυροβολιὰ τὸν βράχο καὶ εἶδα ὅτι τὸν κρατοῦσε ὄρθιο μιὰ πολὺ μικρὴ πέτρα. Μακάρι οἱ ὅσιοι Πατέρες μας, ποὺ ἔλαβαν τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ βάλουν ἕνα πετραδάκι αὐτὴν τὴν ὥρα καὶ νὰ σταματήσουνε τὸ κατρακύλισμα τῆς Ἑλλάδος. Κοινὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ κάνη, παρὰ μόνον ἅγιος. Ὅσιε πατὴρ ἡμῶν Χριστόδουλε Λατρηνέ, σταμάτα, σταυροσημειώνοντας μὲ τὸ ραβδί σου, τῆς Ἑλλάδος τὸ κατρακύλισμα. Ἀμήν.

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΘΕΛΚΕΤΑΙ Ο ΚΑΡΑΒΟΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΟΥ

Γέροντας Γρηγόριος, Ηγούμενος Δοχειαρίτης
Ὁ Κῶστος εἶναι ἕνα πανέμορφο χωριὸ τῆς Πάρου. Στέκεται σὰν στέμμα στὴν κορυφὴ ἑνὸς λοφίσκου. Εἶναι τὸ μόνο χωριὸ ποὺ ἡ ἐκκλησιά του καὶ τὰ σπίτια του ἔχουν τὴν ἴδια ἀρχιτεκτονική. Μὲ πετρίτσες εἶναι δομημένο ὅλο τὸ χωριὸ καὶ ἡ ἐκκλησιὰ τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος. Τὰ γύρω χωριὰ εἶχαν νὰ λένε γιὰ τὴν ἀφέλεια, ἁπλότητα καὶ ἀγαθότητα τῶν κατοίκων αὐτοῦ τοῦ οἰκισμοῦ. Ὅταν εἶδαν πὼς ὅλα τὰ παραλιακὰ χωριὰ ἔχουν καρνάγια καὶ καΐκια, ἔβαλαν στὸν νοῦ τους νὰ σκαλίσουν μία πέτρα, ποὺ πήγαινε νὰ σχηματίση καράβι. Ἄρχισαν μέρα-νύχτα νὰ σμιλεύουν τὸν βράχο, νὰ τοῦ δώσουν μορφὴ καραβιοῦ, μὲ σκοπό, ὅταν τὸ τελειώσουν, νὰ τὸ ρίξουν στὴν θάλασσα.

Περνοῦσαν τὰ χρόνια καὶ ἔψαχναν τρόπους νὰ καθελκύσουν τὸν κάραβο τοῦ Κώστου, ὅπως τὸν ὠνομάτισαν, προτοῦ ἀκόμα γίνη πλεούμενο.
Πέρασαν αἰῶνες καὶ χρόνια, κι ὁ πέτρινος κάραβος ἔμενε στὴν θέση του. Καὶ τοὺς ρωτοῦσαν τὰ γύρω χωριά: Γίνεται ἡ πέτρα καράβι; Μά, ὁ πόθος τους ὁ μεγάλος, νά ᾽χουν κι αὐτοὶ ναυτιλιακὴ δύναμη, ποτὲ δὲν τοὺς ἄφησε νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν προσπάθεια αὐτήν. Ἔτσι, ἐδῶ καὶ λίγο καιρό, μὲ ἕνα παλληκάρι ποὺ εἰσῆλθε στὴν πολιτική, ἀρχίζοντας ἀπὸ δήμαρχος τῆς Πάρου, ἀναζωπυρώθηκε πάλι ἡ ἰδέα τοῦ κάραβου τοῦ Κώστου. Ὁ μπρατσωμένος πολιτικὸς ἄρχισε σιγά-σιγὰ νὰ καθέλκη τὸν κάραβο. Τίς οἶδε ὅμως ἀπὸ ποιὸ καρνάγιο θὰ τὸν καθέλξη στὴν θάλασσα καὶ σὲ ποιὰ πελάγη θὰ τὸν ἀρμενίση; Ἤδη στὴν πρώτη του προσπάθεια ἀπέτυχε παταγωδῶς, γιατὶ δὲν εἶχε τὴν διάκριση νὰ διαχωρίση τὴν οἰκογένεια ἀπὸ τὴν πολιτική. Δὲν εἶναι ἡ πολιτικὴ ὑπεράνω ὅλων. Ἡ οἰκογένεια δίνει νόημα καὶ περιεχόμενο σὲ ὅλες τὶς προσπάθειές μας. Ἔμεινε ἄζυγος καὶ σκόρπισε τὰ παιδιά του, ὅπως ὁ κοῦκος τῆς ἄνοιξης. (Σὲ μιὰ συνάντηση ποὺ εἶχα μὲ τὸν πεθερό του, ποὺ τὸν εἶδα πολὺ ἀγαθό, τοῦ εἶπα «Βγάλε, μπάρμπα, τὰ κάστανα μέσα ἀπὸ τὴν φωτιὰ προτοῦ καοῦνε» καὶ μοῦ ἀπήντησε «Ἡ αὐστηρή σου καλογερικὴ βλέπει παντοῦ κάστανα ἀναμμένα».) Καὶ ὁ ἀντιδήμαρχός του ἐξαιτίας του ναυάγησε κι αὐτὸς καὶ ψάχνεται μὲ μιὰ σκάφη νὰ μαζέψη τὰ ἐναπομείναντα συντρίμια τῆς οἰκογένειάς του. «Δὲν θέλω -ὁμολογεῖ- οὔτε στὸν δρόμο νὰ τὸν συναντήσω ξανά.» Οἱ δὲ Παριανοί, ὅπου καὶ νὰ βρίσκωνται, δὲν μποροῦν νὰ σηκώσουν καυχηματικὸ κεφάλι γιὰ τὸν δήμαρχο τῆς Πάρου καὶ μετέπειτα ὑπουργό. Ἄλλωστε, ὡς δήμαρχος οὐδὲν ἐποίησε. Πουθενὰ δὲν ἀναγράφεται ἡ βοήθεια ποὺ ἔδωσε στὸν τόπο αὐτόν.
Παρ᾽ ὅλα αὐτά, ἄρχισε καὶ δεύτερη καθέλκυση. Εἰσῆλθε μέσα στὴν δίνη τῶν ἀθέων βουλευτῶν καὶ ὑπουργῶν καὶ γιὰ ὅ,τι ἔφτιαξε ἀπὸ νόμους καὶ κανονισμοὺς ψάχνουν οἱ γνωστοί του ἀπὸ ποῦ κατεβαίνει κι ἀπὸ ποῦ ἀνεβαίνει, γιὰ νὰ τὸν μουτζώξουνε. Κανένας δὲν λέγει «Θεὸς σ᾽χωρέστον», γιὰ τοὺς θεσμοὺς ποὺ ἐθέσπισε στὸν τόπο μας. Ὅλοι μᾶς κατηγοροῦν: «Ὁ πατριώτης σου μᾶς ἔφερε ἐδῶ ποὺ μᾶς ἔφερε». Τοῦ καταλογίζουν μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸν νόμο Καποδίστρια. Διέλυσε τοὺς μικροὺς δήμους καὶ κοινότητες. Σχεδὸν ἀφανίστηκαν τελείως. Κυριολεκτικὰ τοὺς ἔθαψε. Ἔμειναν χωρὶς σχολεῖο, χωρὶς ἐκκλησιὰ καὶ ἄρχοντα. Συμφορὰ μεγάλη τοὺς βρῆκε. Ἀγκάθια καὶ τριβόλια φύτρωσαν στὸν τόπο τους. Οἱ καλλιέργειες καὶ ἡ κτηνοτροφία ἀπενεκρώθησαν. Καμμιὰ βιοτεχνία δὲν λειτουργεῖ. Ἀκόμη καὶ τὰ κρόμμυα καὶ τὰ σκόρδα ἀπὸ τὰ σοῦπερ-μάρκετ ἀγοράζονται. Μοσχομυρισμένος βασιλικὸς δὲν φυτρώνει στὶς αὐλές. Σαχάρα ἐπεκτείνεται ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον. Κάποια συναπαντήματα τοὺς ἔμειναν καὶ γιορτάζουν κάπου καὶ ποῦ.
Ποιός δὲν ἀναστενάζει καὶ δὲν βαρυγκομεῖ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη καὶ τὴν ἐξαχρείωση τῶν μικρῶν χωρίων; Ἤμαστε ποὺ ἤμαστε ἐγκαταλελειμμένοι, τώρα ἀφανιστήκαμε τελείως.
- Ποῦ μένετε; Ποιό εἶναι τὸ χωριό σας;
- Πίσω ἀπὸ τὸν Θεό -εἶπε ἕνας παπᾶς στὸν νομάρχη Μεσολογγίου.
Ἄλλος ἕνας νὰ ἔρθη σὰν κι αὐτόν, καὶ τὰ λεγόμενα μεγαλοχώρια θὰ ἀφανιστοῦνε. Ποῦ θὰ βρῆς βρύση νὰ πιῆς νερὸ καὶ καφενεδάκι ν᾽ ἀκουμπήσης; Ποῦ νὰ δῆς φῶς σὲ δρόμο καὶ σὲ καντούνι; Παντοῦ σκοτεινιά. Πουθενὰ δὲν φέγγει. Πουθενὰ δὲν φαίνεται ἄνθρωπος νὰ περπατᾶ. Μὰ τί γίνεται; Ἐδῶ περπατοῦσαν ζῶα, ἀκούγονταν κουδούνια, σφυρίγματα ἀπὸ βοσκούς, κελάρυζαν πηγὲς ποὺ δρόσιζαν τοὺς τόπους καὶ ξεδιψοῦσαν ἄγρια κτήνη μετὰ αἰγῶν καὶ προβάτων… Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔβλεπες, τὰ ἀπολάμβανες καὶ τὰ χαιρόσουνα καὶ τώρα… μήτε καμπάνα χτυπάει στὸ χωριὸ μηδὲ ἀρβύλα ἠχεῖ στὰ λιθόστρωτα καὶ στὰ πλακόστρωτα.
Ἄχου, γλυκό μου ὄμορφο χωριό, ποιός σὲ κακομελέτησε; Ποιός σὲ ποδοπάτησε; Ποιός σὲ ἐξαφάνισε; Ποιός διέγραψε τὸ ὄνομά σου; Ποιός σὲ διέγραψε ἀπὸ τὴν μνήμη του; Θὰ χαθῆ ἡ μνήμη σου; Δὲν θὰ σ᾽ ἀγκαλιάζη ἡ γῆ; Αὐτὸς ποὺ ἐργάστηκε γιὰ τὴν ἐξαφάνισή σου ἀπὸ ποιά μεγαλόπολη προερχότανε; Στὴν φρουτιέρα τῆς δημιουργίας γλυκὸ φροῦτο ἤσουνα κι ἂς ἤσουνα μικρό. Τώρα, οὔτε μάννα κλαίει στὸ μνῆμα, οὔτε στοὺς δρόμους τραγουδάει τὰ μεγαλεῖα σου, τὴν ὀμορφιά σου, τὴν συντροφικότητά σου.
Σπουδαία ἐπιτυχία αὐτὴ τοῦ ὀνομαστοῦ Ραγκούση ἀπὸ τὸν Κῶστο τῆς Πάρου.
Καὶ τώρα, πληροφοροῦμαι πὼς ἀναβαθμίζεται καὶ προχωρεῖ γιὰ ἀρχηγία τοῦ κόμματος καὶ ἐπεδόθηκε νὰ βάλη σὰν πρῶτο σκαλὶ τὴν παραμέριση τοῦ κλήρου. Συλλήβδην τοὺς ἀποκαλεῖ ἀκόλαστους καὶ διεστραμμένους. Καὶ κατέρχονται στὴν μνήμη μου μνῆμες ἁγίων ἀνδρῶν, ποὺ διακόνησαν τὸν τόπο μας, ὁσίων Γερόντων καὶ θεοφιλῶν ἐπισκόπων. Ποῦ γνώρισε ὁ μεγάλος αὐτὸς ἄρχοντας στὸν τόπο μας διεστραμμένους καὶ ἀνώμαλους; Ἀπὸ τὰ παλιά-παλιὰ τὰ χρόνια μέχρι καὶ σήμερα κρατήθηκε καὶ ἀναβαθμίστηκε ὁ τόπος μας ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους. Ὅταν κανεὶς ψάχνη τὸ καλὸ ἢ τὸ κακό, περιφέρει πρῶτα τὸ μάτι του καὶ τὸν λογισμό του στὴν αὐλή του καὶ τὴν γειτονιά του. Ἀλήθεια, κ.Ραγκούση, δὲνἐνθυμεῖσαι τὸν παπα-Χρῆστο τοῦ Κώστου μὲ τὸ μπαστουνάκι του στὶς λιτανεῖες καὶ στὶς λειτουργίες στὰ ἐξωκλήσια τοῦ χωριοῦ; Ποῦ στὸ νησί μας συνάντησες ξεπεσμένους κληρικοὺς καὶ ἀρχίζεις νὰ ἐλεεινολογῆς τὸ τιμημένο ράσο; Τὸ τριβώνιο τῶν Λογγοβαρδιτῶν Γερόντων, ἀπὸ τὸν Κύριλλο Παπαδόπουλο, μέχρι τὸν Χρυσόστομο Πῆχο, καὶ ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἀμβρόσιο Ἀντωνόπουλο μέχρι τὸν σημερινὸ ἐπίσκοπο Παροναξίας Καλλίνικο, ἔχουν μαρτυρία Χριστοῦ καὶ οὐχὶ μπελεγρίνων.
Μπῆκες στὴν δίνη τῶν ἀπίστων καὶ ξενέρισες σὰν τὸ κῆτος. Τίποτα δὲν ἀνέλαβες καὶ τὸ ράσο ξανεμίζεις; Οἱ πρόγονοί σου ἔτσι ἐφέροντο στὴν Ἐκκλησία; Ὁ δημοσιογράφος καὶ ὁ κάθε δημοσιογράφος δὲν γράφει Εὐαγγέλιο· ἐφημερίδα δίνει στὸν κόσμο νὰ διαβάση, ποὺ σημαίνει αὐτὸ ποὺ γράφει σήμερα δὲν ἰσχύει καὶ αὔριο.
Συμπατριώτη, ρίξε ἀπὸ πάνω σου τὴν βρωμιὰ τοῦ κόσμου, ἂν θέλης νὰ βοηθήσης καὶ νὰ μοσχομυρίσης τὸν τόπο τὸν ἅγιο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο προέρχεσαι. Ἡ γλῶσσα, ποὺ κόκκαλα δὲν ἔχει καὶ κόκκαλα τσακίζει, πολὺ γρήγορα θὰ ἐμπέση στὶς παγίδες τῶν δαιμόνων καὶ πολὺ γρήγορα θὰ γίνης ἀπαίσιος καὶ βλεπόμενος. Ἂν ταξιδεύη τὸ πέτρινο καράβι τοῦ Κώστου, ἄλλο τόσο θὰ μπορέσης κι ἐσὺ νὰ ταξιδέψης στὴν πολιτικὴ χωρὶς νὰ ρημάξης τὸν κόσμο. Καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ στὶς δύσκολες ὧρες δὲν καταπιάνεται ἀπὸ τὴν γρεβάντα τοῦ πολιτικοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ράσο τοῦ παπᾶ. Θυμήσου τοὺς ἀγῶνες τοῦ γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου, γιὰ νὰ περισώση ἀπὸ τὴν σφαγὴ τὰ ἀδίκως καταδικασθέντα ὑπὸ τῶν Γερμανῶν παλληκάρια.
Δὲν εἶναι ἡ Ἑλλάδα ἕνα ἀπόμερο μέρος καὶ ἀπόκεντρο, ὅπως εἶναι τὸ χωριό σου. Εἶναι ἡ γωνιὰ τοῦ κόσμου, ποὺ ἀπ᾽ ὅπου καὶ νὰ χτυπήση τὸ τουφέκι, ἐδῶ θὰ σκάση. Δὲν ἐπιτρέπεται σὲ Αἰγαιοπελαγίτη νὰ καθυβρίζη τὸ ράσο. Τὸ Ἀρχιπέλαγος Καρατζαφέρηδες δὲν μᾶς ἔδωσε ποτέ. Μᾶς ἔδωσε πιστούς, ταπεινοὺς καὶ ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Τρώγοντες κρεμμύδι καὶ ἐλιά, μεγαλούργησαν. Ἔτσι, ὅποιος περιδιαβαίνει τὰ νησιὰ αὐτὰ καὶ ἔχει τὴν καρδιὰ ἐκλεπτυσμένη, δὲν τὸν ἀφήνει ἡ καρδιά του ν᾽ ἀφήση κάτω τὸν φακὸ καὶ νὰ σταματήση νὰ παίρνη εἰκόνες γιὰ νὰ τὶς προβάλη στὸν τόπο του.
Τὴν ἰσιάδα περπάτησε καὶ μὴ καταπολεμῆς τῶν προγόνων μας τὰ στηρίγματα. Ἀπὸ δωδεκαετὴς ταξιδεύω στοῦ τόπου μας τὰ μέρη καὶ δὲν ἀπέθεσα στὴν καρδιά μου τίποτα τὸ ἄσχημο ἀπὸ τὸ ράσο, γιὰ νὰ τὸ στηλιτεύω σήμερα. Σκέπασε μὲ τὴν χλαμύδα ὡς ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ δὲν θὰ ἔχης μπουρδουκλώματα στὴν ζωή σου. Ἀμήν.

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr 

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Ο ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Η υπόθεση έφτασε στα χέρια του εισαγγελέα μετά την αποκάλυψη του «Πρώτου Θέματος» που είχε φέρει στο φως τις καταγγελίες υπαλλήλων του οργανισμού που υποστήριζαν ότι η κυρία Γιαννακοπούλου είχε πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων μια εικόνα της Παναγίας

Λίγους μήνες μετά την αποκάλυψη του «Πρώτου Θέματος» για τη διευθύνουσα σύμβουλο του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΕΟΠΠΕΠ), 'Ελενα Γιαννακοπούλου, που είχε πετάξει την εικόνα της Παναγίας στα σκουπίδια η εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας προχώρησε στην άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος της.

Πλέον, με βάση τη δίωξη που ασκήθηκε από την εισαγγελία, η κ. Γιαννακοπούλου αντιμετωπίζει κατηγορίες για προσβολή θρησκεύματος και παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου. Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί πως ο αντιρατσιστικός νόμος εφαρμόζεται πρώτη φορά για υπόθεση η οποία σχετίζεται με θρησκευτικές διακρίσεις!
Η συγκεκριμένη υπόθεση μπήκε στο «μικροσκόπιο» της εισαγγελίας Πρωτοδικών έπειτα από έγγραφη καταγγελία προς το υπουργείο Παιδείας, στην οποία εργαζόμενοι στον ΕΟΠΠΕΠ (υπάγεται στο υπουργείο Παιδείας) ανέφεραν ότι η κ. Γιαννακοπούλου, είχε ξεκινήσει διωγμούς εναντίον όσων φορούν ή έχουν στους χώρους της εργασίας τους χριστιανικά σύμβολα απαιτώντας την απομάκρυνσή τους.

Ακόμη, οι εργαζόμενοι ανέφεραν - όπως είχε αποκαλύψει το Πρώτο Θέμα τον περασμένο Αύγουστο - ότι η διευθύνουσα σύμβουλος παραμονές Δεκαπενταύγουστου πέταξε εικόνες της Παναγίας στο καλάθι των αχρήστων και προσπάθησε μάλιστα να αφαιρέσει σταυρό από τον λαιμό υπαλλήλου της.

Τα όσα αναφέρονταν στην καταγγελία ακούγονται απίστευτα, αλλά διατυπώθηκαν επωνύμως και ενυπογράφως από δύο υπαλλήλους, οι οποίοι ανέφεραν για την κ. Γιαννακοπούλου: «Την στιγμή που διαπίστωσε την ύπαρξη της ιερής εικόνας της Παναγίας Θεοτόκου πάνω στο γραφείο της, την άρπαξε και την πέταξε σε καλάθι σκουπιδιών, λέγοντας ότι εδώ είναι υπηρεσία και δεν επιτρέπονται εικόνες στα γραφεία. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το μέρος μου και μόλις διαπίστωσε ότι φέρω σταυρό στο λαιμό μου φώναξε “τι είναι αυτά που φοράς”, άρπαξε τον σταυρό που φορούσα, ρωτώντας με aν νομίζω ότι θα με σώσει αυτό που φορώ. Συνεχίζοντας προχώρησε στο γραφείο εργασίας μου, λέγοντας να μαζέψω τις εικόνες από δω μέσα (τις οποίες αποκάλεσε “παπαριές”) αναφερόμενη στις μικρές εικόνες που έχω πάνω στο γραφείο εργασίας μου, ότι εδώ είναι υπηρεσία και δεν επιτρέπονται».


Χαρακτηριστικά, στην καταγγελία της προϊσταμένης της Διεύθυνσης Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών, αναφέρονταν ότι η  διευθύνουσα σύμβουλος την απείλησε ότι θα την οδηγήσει στο Διοικητικό Συμβούλιο με το ερώτημα της απόλυσης χωρίς να εξηγήσει τον λόγο. Η προϊσταμένη στην καταγγελία της ανέφερε ακόμη για την κ. Γιαννακοπούλου:
«Αυτό που με συγκλόνισε βαθύτατα ήταν η στάση και η εντολή σχετικά με τις ιερές εικόνες και τα θρησκευτικά σύμβολα της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, καθόσον έπληξε το θρησκευτικό μου συναίσθημα. Από καμία διάταξη νόμου ή κανονισμού δεν υποχρεούμαι να αποκρύπτω στον χώρο της εργασίας μου ότι είμαι μέλος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού, ούτε υποχρεούμαι να ανέχομαι μέσα στον χώρο της εργασίας μου την προσβολή ιερών αντικειμένων της Εκκλησίας όπου ανήκω. Έχω το δικαίωμα, όπως κάθε κάτοικος αυτής της χώρας ασχέτως θρησκεύματος, να φέρω πάνω μου θρησκευτικά σύμβολα της πίστης μου και να τα ’χω στη θέση εργασίας μου εφόσον δεν κωλύουν την εκτέλεση των υπηρεσιών μου (τέτοιο ζήτημα άλλωστε ουδείς προϊστάμενος μου έθεσε μέχρι σήμερα). Καμία επίσης ιεραρχική εξουσία δεν χορηγεί σε κανέναν προϊστάμενο το δικαίωμα να καταφέρεται με έργα ή λόγια εναντίον της θρησκευτικής πίστης, να προσβάλει ή να απαγορεύει θρησκευτικά σύμβολα- αντικείμενα που ανήκουν σε οποιονδήποτε εργαζόμενο του Οργανισμού».

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ: «ΑΘΕΟΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΑ 15»

Αποσπάσματα δηλώσεων Μητροπολίτου Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα στο τηλεοπτικό κανάλι« Ρωσσία 24.

Ο νόμος για τη νομιμοποίηση αλλαγής φύλου από την ηλικία των 15 ετών που εγκρίθηκε από το Ελληνικό κοινοβούλιο είναι «έγκλημα ενώπιον Θεού και ανθρώπων» και θα δούμε πολλές διαμαρτυρίες πιστών, δήλωσε ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (DECR) του Πατριαρχείου Μόσχας.
Οι ενέργειες του Πρωθυπουργού της Ελλάδος Αλέξη Τσίπρα σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίαςέρχονται σε αντίθεση με τη γνώμη της πλειοψηφίας των Ελλήνων και με τις αρχές της θρησκευτικής παράδοσης που χαρακτηρίζει επί αιώνες τον Ελληνικό λαό.
«Ο κ. Τσίπρας, παρά το γεγονός ότι είναι Πρωθυπουργός ενός Ορθόδοξου κράτους, δεν κρύβει τις αθεϊστικές του πεποιθήσεις και το ότι για αυτόν η θρησκεία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα», δήλωσε ο Ιεράρχης.
***
Μετάφραση Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ

ΠηγέςRUSSIA NEWS TODAY   και  ria.ru

Η ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει μέχρι κεραίας το σχέδιο της μετατροπής της Ελλάδας σε νεοταξική χωματερή. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει δίχως να καταγράφεται ούτε ένα ίχνος αντίστασης από τους φορείς που θα έπρεπε από καιρό να έχουν υψώσει το ανάστημά τους απέναντι στα απάνθρωπα, αντιχριστιανικά, ανθελληνικά και αντιφυσικά νομοθετήματα που φέρνουν προς ψήφιση οι υπουργοί του κυβερνητικού συνασπισμού.

Μετά την επίθεση στο ίδιο το πρόσωπο, στην ταυτότητα του ανθρώπου διά της νομοθεσίας περί αλλαγής φύλου, οι υπηρέτες όλων των ιδεολογημάτων του ζόφου ανοίγουν το κεφάλαιο της ευθανασίας! Δηλαδή επιτίθενται στην ανθρώπινη ζωή! Η πατρίδα μας θα γίνει ένας τόπος όπου θα έχει θεσμοθετηθεί και θα ενθαρρύνεται η αυτοκτονία και -φυσικά- μαζί με τις αυτοκτονίες θα προκύψει και μια σειρά από καλά σκηνοθετημένους φόνους.
Το θέμα άνοιξε ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής με την απάντηση που έδωσε σε ερώτηση του βουλευτή του Ποταμιού Γιώργου Αμυρά αναφορικά με το «δικαίωμα» στον θάνατο. Ο κ. Κοντονής ουσιαστικά απάντησε ότι θα γίνει ένα σχέδιο νέου Ποινικού Κώδικα και η ευθανασία θα αποτελεί ένα από τα προς συζήτηση θέματα.
Το σκηνικό θυμίζει πολύ όλα όσα έχουμε ζήσει πρόσφατα και παραπέμπει, ασφαλώς, σε όλα όσα πρόκειται να αποφασιστούν από τη Βουλή και θα γίνουν νόμοι του κράτους. Στην αρχή υπάρχει μια αόριστη δήλωση για κάθε ανάλογης σημασίας και χροιάς ζήτημα από την κυβέρνηση, έπειτα ακούγονται λίγοι και... συγκρατημένοι ψίθυροι δυσφορίας από την αντιπολίτευση, η κοινωνία διαφωνεί, αλλά αυτή η διαφωνία της δεν εκφράζεται δυναμικά από κάποιον φορέα και η συλλογική κατρακύλα συνεχίζεται ορμητικά!
Η πατρίδα και το έθνος μας περνούν πολύ πικρούς, δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς. Αυτοί που κρατούν στα χέρια τους τα κλειδιά του κράτους μεριμνούν για τον θάνατο, όχι για τη ζωή.
Μόνες έγνοιες τους, τα αποτεφρωτήρια νεκρών, η ευθανασία, η αλλαγή φύλου στα 15 έτη και όλα δείχνουν ότι έπονται οι γάμοι ομοφυλοφίλων και οι υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια.
Επελαύνουσα παρακμή...

dimokratianews,20.10.2017

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΤΣΙΟΣ: ΜΕ ΑΘΕΟΥΣ, ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥΣ, ΜΕ ΚΑΤΑΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ «ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΣΤΕΚΗ»

Με άθεους, με εκκλησιομάχους, με καταδιεφθαρμένους πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη»
Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Στον 2ο τόμο των «Απομνημονευμάτων του Κολοκοτρώνη» - (έκδ. Γ. Βαλέτα, σελ. 323 )-εντόπισα ένα πολύ ωραίο και διδακτικό επεισόδιο, που διαδραματίζεται κατά την Αγιασμένη Επανάσταση του ΄21. Το διηγείται ο Γεώργιος Τερτσέτης-τι σπουδαίος άνθρωπος- σε λόγο του στις 25 Μαρτίου του 1855, στην τότε Βουλή των Ελλήνων. Το μεταφέρω, ως έχει:

«Κύριοι ακροαταί, εις τα 1822 πολεμιστής, στρατιώτης περίφημος επήγε εις σεβάσμιον πνευματικόν να ξομολογηθεί, να μεταλάβει.
Εξωμολογήθη ο πνευματικός του ευχήθη, τον εχαίδευσεν, αλλά του είπε: δεν ημπορώ να σε δώσω μεταλαβιά.
-Διατί;
-Χύνεις αίμα ανθρώπινο...!
Ωργίσθη ο στρατιώτης και έτρεξε παραπονούμενος εις τον επίσκοπον Μεθώνης. Του είπε όσα λέγει ο πνευματικός , ο στρατιώτης ήτο θυμώδης. Τον ήκουσεν ο επίσκοπος. Την Κυριακή του λέγει, ήσου (=να είσαι) εις την λειτουργίαν, ήσου πλησίον μου.
Ήλθε η Κυριακή, ψάλλεται η λειτουργία. Ο Δεσπότης εις την μεσινή θύρα, εις την ώρα της μεταλαβιάς, κρατώντας το δισκοπότηρο, φωνάζει τον στρατιώτη.
Έλα, του λέγει, πάρε, κράτει το δισκοπότηρο, μετάλαβε με τα ίδια σου τα χέρια, τα χέρια σου είναι πλέον αθώα, πλέον ευεργετικά εις την πατρίδα από τα εδικά μας. Ημείς οι ιερείς δεόμεθα τον Ύψιστο με τη φωνή, εσύ, σταίνοντας τα στήθη σου, εις τα βόλια του εχθρού».

Κείμενο που μοσχοβολάει ευωδία λευτεριάς, τα άνθη τα μυρίπνοα της αρχοντικής Ορθοδοξίας μας. Λόγια όμως που διδάσκουν και σήμερα, την γενιά την δικιά μας που είναι για τα... πανηγύρια. (Στα μέρη μου, στην αλίπληκτο Πιερία, λέμε μια «νόστιμη» παροιμία: «Η ψείρα μας στον Έλυμπο και μεις στα πανηγύρια». Δηλαδή η φτώχεια και η δυστυχία μάς έχει αφανίσει και μεις ασχολούμαστε με τις προστυχιές και τις παλαβομάρες των «καντιποτένιων», όπως τους ονόμαζε τους πολιτικάντηδες, ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης).
Στο επεισόδιο του «Ιερού Αγώνος» που μας διέσωσε ο Τερτσέτης, διαβάζουμε για το πώς σώθηκε το δούλον Γένος κατά την μακραίωνη αιχμαλωσία στους Σαρακηνούς. (Αναζητώντας κάποτε την ετυμολογία της λέξεως Σαρακηνός, βρήκα στο βιβλίο του Ν. Βασιλειάδη "Ισλάμ-Ορθοδοξία", σελ. 85 το εξής αξιοσημείωτο. Ο  Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός έγραφε ότι «Σαρακηνούς τους Ισμαηλίτας καλούσιν, ως εκ της Σάρρας κενούς διά το ειρήσθαι υπό της  Άγαρ τω αγγέλω: Σάρρα κενήν με απέλυσεν»).

Σκοτάδι ψηλαφητό έπεσε και σήμερα πάνω στην πατρίδα μας, τα εντάλματα του Ευαγγελίου ανατρέπονται και ποδοπατούνται τα παιδιά μας, μέσω της ελεεινής εκπαίδευσης, τα ξεμυρώνουν και τα ξεβαπτίζουν, μας κυβερνούν άνθρωποι χειρότεροι και από τους Τούρκους. Κι αν αυτό φαίνεται υπερβολικό διαβάζω τα λόγια του Παπουλάκου: «Είναι ντροπή μας, ένα Γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που πορπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτεί πως δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε κι ότι δεν ξέρουμε μεις να σιγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, αλλά ξέρουν να το σιγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστεψαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από το Χριστό και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντάδων που΄ναι πιο διαμονισμένοι από τους Τούρκους. Γιατί και κείνα που σεβάστηκε ο Τούρκος, τ’ άθεα γράμματα τα πετάνε και πάνε να τα ξεριζώσουνε... Τ΄ άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουμε στα παιδιά μας;» (Κ. Μπαστιά, ο Παπουλάκος, Εκδοτική Αθηνών, 1997, σελ. 145-146).
Ήρθε η ώρα, τα άθεα γράμματα, μας έριξαν στην σκλαβιά άλλων αφεντάδων πιο δαιμονισμένων από τους Τούρκους. Ψηφίζονται νόμοι που μας αποκόπτουν από τον Χριστό, που ξερριζώνουν όσια και ιερά, που υφαίνουν- φοβεροί λόγοι - το σάβανο του πάλαι ποτέ Ορθόδοξου Γένους των Ελλήνων, που ακυρώνουν την επανάσταση του ΄21. Διακόσια χρόνια μετά βαδίζουμε ολοταχώς για ιστορική ευθανασία... εκτός αν...
Εκτός αν μιμηθούμε τους ηρωϊκούς προγόνους μας. Τι μας διδάσκει το κείμενο του  προλόγου με τον περίφημο πολεμιστή και τον άγιο Επίσκοπο Μεθώνης;

Ο αγωνιστής είχε πνευματικό και εξομολογείτο για να μεταλάβει.
Εν μέσω επανάστασης, με τους Τούρκους να θερίζουν, να τηγανίζουν το Ρωμαίικο, με σφαγές, αρπαγές και γενοκτονίες, η μετάνοια δεν έλειπε.
«Για της πατρίδος την ελευθερίαν 
για του Χριστού την πίστιν την αγίαν 
γι΄αυτά τα δύο πολεμώ...».
Πολεμούσαν και μετανοούσαν, γι’αυτό ήταν Αγιασμένη η Επανάσταση. Τι προκοπή να περιμένει κανείς σήμερα όταν άθεα απολειφάδια νομοθετούν και ψηφίζουν, με χέρια και ποδάρια, νόμους που μόνο σε πολιτείες Σοδόμων και Γομμόρων αρμόζουν;
Μετά την νίκη στο Βαλτέτσι ο μεγάλος Κολοκοτρώνης, θα πει στα παλλικάρια του: (Ήταν Παρασκευή 13 Μαΐου 1821).
«Πρέπει να νηστεύσωμεν όλοι διά δοξολογίαν εκείνης της ημέρας και να δοξάζεται αιώνας αιώνων έως ου στέκη το έθνος, διότι ήτον η ελευθερία της πατρίδος». Τέτοιοι άνθρωποι που μοσχοβολούν σαν το Τίμιο Ξύλο μας έσωσαν. Με άθεους, μασόνους, με καταδιεφθαρμένους πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη». «Επλήσθη η γη αδικίας απ΄αυτών...». (Γεν. 6,13).

Τι σπουδαία μορφή και ο Επίσκοπος!! "Ημείς οι ιερείς δεόμεθα τον Ύψιστο με την φωνή". Και προσευχή για την σωτηρία του Γένους, αλλά και όταν ήταν ανάγκη έπιαναν τα στουρναροντούφεκα και γίνονταν καπετάνιοι. Οι ιερείς, ο κλήρος είναι η τελευταία γραμμή άμυνας του έθνους. Αν υποταχθεί στα θηρία, η Ελλάδα τέλειωσε. Το σχολείο πλέον αλώθηκε, δεν θα μείνει τίποτε όρθιο "από τα παλιά, δικά μας πλούτη". (Παλαμάς). Είμαστε σε δουλεία, σε ύπουλη σκλαβιά χειρότερη κι απ΄των Τούρκων και απ’ των Φράγκων. Το ράσο είναι η αφανής εθνική σημαία του Γένους. Να θυμηθεί η εκκλησία ότι πάντοτε είναι ελληνοσώτειρα. Ως πότε μια χούφτα αφεντάδων πιο δαιμονισμένων από τους Τούρκους θα μας καταστρέφουν;

Να κλείσω με κάτι που διάβασα στο βιβλίο "Μονοτονικό , εμπειρία 24 ετών", έκδοση της Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διαβάζουμε για ένα γεγονός που το άκουσε και το είδε ο Κ. Βάρναλης. Μιλά για τον Ψυχάρη, που ήθελε να διαλύσει την γλώσσα μας με τις ιδεοληψίες του.
«Ο Ψυχάρης ήρθε στην Ελλάδα πολλές φορές. Στα 1925 ήρθε για τελευταία φορά. Έδωσε στο θέατρο «Απόλλων» πολλές διαλέξεις. Κανένας δεν φανταζόταν πόσος κόσμος θα γέμιζε ασφυκτικά την πλατεία και τους εξώστες. Ο Ψυχάρης βγήκε στη σκηνή με φράκο και γεμάτος παράσημα. Έρριξε μια ματιά στο ακροατήριο κι άρχισε την διάλεξή του μ’αυτήν την κουβέντα: «Βλέπω δασκάλους, βλέπω φοιτητές, βλέπω κυρίες, βλέπω αξιωματικούς, μα δεν βλέπω κανέναν παπά. Δείχτε μου ένα παπά να κατεβώ να του φιλήσω το χέρι. Αυτά τα λόγια δεν ήταν δημοκοπία. Πραγματικά ο Ψυχάρης πίστευε πως δεν θα μπορούσε να κερδίσει το έθνος, αν δεν κέρδιζε πρώτο το σχολειό και ύστερα την εκκλησία».

Το σχολείο το κέρδισαν...Για την Εκκλησία μάς κανοναρχεί ο άγιος Χρυσόστομος: "Τοιούτον έχει μέγεθος η Εκκλησία· πολεμουμένη vικά. Επιβουλευομένη περιγίνεται· υβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα, και ου καταπίπτει υπό των ελκών. Κλυδωνίζεται αλλ’ ου καταποντίζεται· χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ουχ υπομένει. Παλαίει, αλλ’ ουχ ηττάται· πυκτεύει, αλλ’ ου νικάται".

http://aktines.blogspot.gr

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ: ΛΙΒΑΝΙΣΤΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

π. Διονύσιος Ταμπάκης

ΑΦΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ να σπάσουν τα φτερά των παιδιών μας.

Αφού βάλανε μπρος τ’αλέτρι για να αποκόψουν και ευνουχίσουν τα 15χρονα.

Τώρα μεγαλουργούν και πάλι θέλοντας διακαώς με νόμους και υπο-νόμους να μαστουριάσουν με χασίς και αποχαζέψουν το όσο μυαλό έμεινε στην νεολαία…

Στο δικό τους λοιπόν χασισολολίβανο «εις οσμήν δυσωδίαν δαιμονικής» ας τους λιβανίσουμε με το δικό μας Ορθόδοξο λιβάνι ,λιβάνι καλό κι’ αγιορείτικο…

Και να τώρα 3 ωραίες ιστορίες που έχω να σας λέω:

1η Η κυρία Γεωργία, ράφτρα γνωστή εκεί στην παλιά Κοκκινιά με την μικρασιάτικη πύρινη ευλάβεια ,καρδιά φιλόξενο αρχονταρίκη για όλη την γειτονιά.

Ή θα έραβε ή θα προσεύχονταν στις λιβανοκαπνισμένες δεκάδες εικόνες που’χε στο προσφυγικό κελάκι της.

Κάθε Πάσχα το λοιπόν τόση ήταν η χαρά της που έπαιρνε το μαγκάλι, το γέμιζε όλο κάρβουνα και ύστερον του’ριχνε από πάνω 5 κιλά λιβάνι να μοσχομυρίσει όλη η γειτονιά μα και να φύγουν οι κακούργοι οι δαιμόνοι .

2η Ευλαβής Καλόγηρος , όταν ήτανε μαθητής και περνούσε ο καρνάβαλος απ’την γειτονιά του στον Πειραιά, δεν λησμονούσε να ανάβει την ψησταριά του πατέρα του που είχε στο μπαλκόνι και να βάζει με την σακούλα αγιασμένο λιβάνι από Ασκητάδες .Έτσι κάποτε όπου περνούσε από κάτω ο καρνάβαλος πήρε μία θαυμαστή τούμπα όπου απέλιπεν «εις τα εξ ‘ων συνετέθη».

Να και άλλη μία στορία από την Κρήτη :

«-Παπαγάννη , να σου πω μια κουζουλάδα μου καλή που κάμω; Γροίκα.

-Είντα κάμεις Τον ρώτηξε ο Κρητικός Παπάς.

-Να! σίμα και απέναντι απ΄το σπιτικό μου μένει μια αντρογυναίκα Ξυριζαία , όπου αποξυρίζει και τον μύστακά της ,από αυτές τις αντίχριστες τις αναποδοκουλτουριάρες πανάθεμά τες.

-Και το λοιπόν ;

-Όταν γιαγέρνω τ’απόγευμα απ΄την δουλειά και τούτη πορίζει στο μπαλκόνι της να καπνίσει τσιγάρο μαζί με την συντρόφισσά της, εγώ παίρνω ΄ένα κεραμίδι και αφού το κάμω γεμίδι από καρβουνάκια και μοσχολίβανο μετά ανάβω τον ανεμιστήρα που κατέχω και ξαμώνω όλο τον καπνό επάνω στον οντά της. Μετά αφού με διαβολοστέλει κλείεται ντελόγο μέσα και έτσι την κάμω ζάφτι και την νηματίζω μια χαρά.

Έτσα το λοιπόν σου λέγω ετούτη μαντινάδα:

«Λιβάνι βάνω στη φωτιά που φτάνει εις τ’ αόρη.

Να γίνουν κάργα, χαλασιά, των ‘ξαποδών οι νόμοι .»

ΛΙΒΑΝΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ: “ΚΡΕΜΑΝΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΚΡΕΜΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΝΝΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΑΛΟΥΧΗΣΕ ΜΕ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗ”.

ΓΚΑΠ-ΓΚΟΥΠ, ΓΚΑΠ-ΓΚΟΥΠ
Μέρες τώρα ἀκροαζόμαστε τὸ χτύπημα τῶν ἥλων κι ὁ ἕνας ἐρωτᾶ τὸν ἄλλον: Ποιόν καρφώνουνε; Μὰ δὲν ὑπάρχουνε πιὰ γύφτοι. Ποιοί ἑτοίμασαν τὰ καρφιὰ καὶ ποιό παράνομο βουλευτήριο ἀπεφάσισε νὰ σταυρώση; Ποιός εἶναι ὁ ληστὴς ποὺ σήμερα ἀνεβαίνει στὸ ἰκρίωμα; 

Μήπως εἶναι οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ ὑπουργοί, ποὺ διεμέρισαν τὰ ἱμάτια τῆς Ἑλλάδος καὶ περπατάει σήμερα στοὺς δρόμους τῆς Εὐρώπης ξυπόλυτη καὶ γυμνή; Μήπως εἶναι τὸ κηποταφεῖον τῶν ἐπισκόπων, ποὺ οὔτε ἕνα στὸπ δὲν μπόρεσε νὰ βάλη στοὺς καταχραστές, στοὺς βλάσφημους, στοὺς ἀρνητὲς τῆς πίστεως; Μήπως εἶναι οἱ ἱερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ, ποὺ τραβᾶνε τὸν Χριστὸ ἁλυσοδεμένο στοὺς δρόμους τῆς προδοσίας; Γιατί, μεταξοφόροι καὶ χρυσοπιλοφόροι, δὲν λέτε ἔστω καὶ ἕνα «ἐπιτέλους σταματᾶτε»; Μήπως σταυρώνεται ἡ ἔνοχη σιωπὴ τοῦ Ὄρους τοῦ Ἁγίου καὶ ἡ ἀμνηστία ποὺ ὁ ὀρθόδοξος λαὸς χαρίζει χωρὶς ἀντάλλαγμα στοὺς κρατοῦντες; Ὄχι, ὄχι. Εἶναι τὸ ἰκρίωμα ποὺ ἔστησαν οἱ ἄθεοι Συριζαῖοι καὶ τὰ καρφιὰ ποὺ ἔφτιαξαν στὰ καμίνια, στὰ γυφτάδικα τῶν ἀπίστων καὶ ἀκολάστων κρατούντων. Καὶ ποιόν κρεμᾶνε; Κρεμᾶνε τὴν Ἑλλάδα, κρεμᾶνε τὴν μάννα ποὺ τοὺς γαλούχησε μὲ ρωμιοσύνη καὶ χριστιανοσύνη.
Ἦρθε ἡ καταραμένη ὥρα νὰ ἀκούσουμε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν μάννα μας τὸ «τετέλεσται». Τελείωσαν τὰ πάντα σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα. Ἡ Ἑλλάδα χωρὶς Χριστό, εἶναι ἕνα κουφάρι πεταμένο στὴν ἄβυσσο. Διαδραματίζονται φοβερὰ πράγματα καὶ δὲν βλέπεις κανενὸς Ἕλληνα κληρικοῦ καὶ λαϊκοῦ τὸ μάτι νὰ δακρύζη. Χάνουμε τὰ πάντα καὶ χάσκουμε σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε. Χριστιανέ, σήκω ἀπάνω. Παπᾶ, κάνε τὸ ράσο σου φλάμπουρο καὶ σύ, μοναχέ, τὸ τριβώνιό σου σημαία. Ἀναστέναξε καὶ ἐκ βαθέων κράξε: «Ὄχι δοσίματα στοὺς ἀθέους. Ὄχι ἄρνηση τοῦ Δημιουργοῦ.» Γιατί δὲν ἀκοῦμε τίποτα; Πραγματικὰ πλαστικοποιηθήκαμε; Γιατί κωφεύουμε; Γιατί δὲν πήραμε τοὺς δρόμους καὶ τὶς ραχοκοκκαλιὲς τῶν βουνῶν νὰ φωνάξουμε: «Ὄχι Ἑλλάδα κρεμασμένη. Κατσιποδιάρηδες, κάτω τὰ χέρια ἀπὸ τὴν μάννα»; Ἀπνευστὶ νὰ χρεωκοπήσουμε; Φυσῆξτε, φωνάξτε: «Τὴν Ἑλλάδα τὴν θέλουμε ὅπως μᾶς τὴν παρέδωσαν οἱ πρόγονοί μας». Ποιός θὰ γυρίση πίσω τὸ κεφάλι νὰ φωνάξη «Ἑλλάδα μου γλυκειά, ποιός σοῦ διέρρηξε τὸν χιτῶνα;» καὶ δὲν θὰ ἀκούση «Οἱ ἄπιστοι Συριζαῖοι»; Τί μουγγάδα εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα; Γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση πόσα ἀναπηδήματα κάνουμε, πόσες διαμαρτυρίες. Γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ ἐθνικὴ κρίση οὐκ εἰσὶ λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι. Δὲν ἀκούγονται φωνές. Φωνάξτε προτοῦ κεκράξονται οἱ λίθοι. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὀρθόδοξη. Εἶναι ὁ μεγάλος ἥλιος ποὺ ὅλος ὁ κόσμος περιμένει τὸ φῶς του καὶ τὴν θαλπωρή του. Ἔχεις τὴν δύναμη, Ἐκκλησία. Ἔχεις τὴν δύναμη, ἑλληνικὲ λαέ, σὲ μιὰ νύχτα νὰ ρίξης τὰ κῶλα αὐτῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Αὐτῆς τῆς συμφορᾶς ποὺ τὶς μέρες αὐτὲς κάνει τὴν ἐμφάνισή της. Δὲν βαστιέται, δὲν κρατιέται. Ἅμα πέση κάτω ἡ δρῦς, ὅλοι θὰ ξυλεύσουμε. Βοηθῆστε την νὰ μὴ πέση. Κρατῆστε την ὄρθια. Βδελυχθῆτε τοὺς ἀνέμους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Δεῖξτε τὴν ἀνδρειοσύνη ποὺ κληρονομήσατε ἀπὸ τοὺς πατέρες σας. Ράγισαν τὰ πάντα καὶ ὅλοι οἱ σωφρονοῦντες λένε: «Ἢ Θεὸς πάσχει ἢ τὸ πᾶν ἀπώλετο».
Δεσποτάδες, ἂν καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιο δὲν κρεμάσετε τὰ στολίδια σας καὶ δὲν τοὺς δώσετε τὴν χαριστικὴ βολή, τότε πράγματι θά ᾽ρθη μέρα ποὺ θὰ κλαύσετε καὶ θὰ θρηνήσετε, ἀλλὰ ποιόν; Ἔχετε τὴν δύναμη νὰ πῆτε: «Μάννα, μὴ κλαῖς· ὁ γιός σου δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ καθεύδει»; Ἔχετε τὴν δύναμη νὰ ποτίσετε τοὺς κρατοῦντες μὲ ὄξος καὶ χολή; Ἂν δὲν τὴν ἔχετε, μεριάστε. Δὲν γνωρίζω ἐὰν βρεθῆ ἄνθρωπος νὰ χτυπήση νεκροκάμπανο. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πετάξετε καταγῆς στέμματα καὶ σκῆπτρα. Καβαλικέψτε ὀνάριο καὶ εἰσέλθετε στὶς πόλεις καὶ στὰ χωριὰ καὶ κόψτε τὰ χέρια τῶν σταυρωτῶν. Δὲν εἶναι δύσκολο. Βάψτε τὴν γῆ μὲ αἷμα, γιὰ νὰ ἀνεμίση τοῦ σταυροῦ ἡ δύναμη. Ἐσχάτη ὥρα ἐστί.
Μέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν κυκλῶνα καὶ τὴν ἀνεμοθύελλα, «μεγίστη» Μονὴ διανέμει κούφια καρύδια: συγγραφικὸ ἔργο ἑνὸς μοναχοῦ. Σκουνταμοὶ καὶ τύφλες μᾶς βρήκανε. Αὐτὸ ἂς τὸ ἔκανε ἡ Μονὴ ποὺ τὸν γαλούχησε, ἡ Μονὴ ποὺ τὸν ἔκανε μοναχὸ καὶ ὄχι ἐσύ, κυρα-Παναγιώτα μου. Ὁ λαὸς δὲν θὰ ἀναθαρρύνη μὲ συγγραφικὰ ἔργα, ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσίαση ἀσκητικῶν ἀγώνων καὶ καμάτων. Βγάλτε μιὰ φωτογραφία τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κελλιοῦ τοῦ παπα-Διονύση καὶ τοῦ παπα-Εὐδόκιμου καὶ τοῦ πολυθρύλητου αὐτοῦ μοναχοῦ καὶ βάλτε τις μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, νὰ ἐπιλέξουν τὸν ἀσκητή, τῆς πίστεως τὸν ὑπερασπιστὴ καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγωνιστή. Μέσα σ᾽ ἕνα κελλὶ ποὺ παρουσιάζεται σὰν ἕνα πλούσιο κοινόβιο σὲ σμικρογραφία, μυρίζουν ἀσκητικοὶ ἀγῶνες, στερήσεις καὶ θλίψεις καὶ δοκιμασίες; Δίνει τὸ κελλὶ αὐτὸ μαρτυρία Χριστοῦ; μαρτυρία φλογισμένης καρδιᾶς; Τὰ βιβλία αὐτὰ θὰ βοηθήσουν αὐτὴν τὴν ὥρα στὸν χαμὸ τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος; Ἀεροσυνοδοὶ γίνατε. Τίποτα δὲν μπορεῖτε νὰ στηρίξετε. Μέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν χαλασμό, σὲ τί μπορεῖ νὰ βοηθήση ἡ ἐπίδειξη γνώσεων; Μὰ αὐτὰ τὰ βρίσκουμε καὶ στὸν κόσμο. Γι᾽ αὐτὰ θὰ ἐρευνοῦμε τὴν ἔρημο καὶ αὐτοὺς τοὺς καρποὺς θὰ παρουσιάζουμε στὸν ταλαιπωρημένο κόσμο; Αὐτὰ μᾶλλον βοηθᾶνε στὸ ναυάγιο ποὺ μᾶς βρῆκε μέσα στῶν Συριζαίων τὴν φουρτούνα. «Μεγίστη», ρήμαξες μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα κι ἔγινες ἐλαχίστη. Ἂν σὲ θαυμάζη γιὰ τέτοιες ἐπιδείξεις νοῦς ὑγιής, πετάξτε τα ὅλα στὴν θάλασσα. Στὸ καφάσι μέσα δὲν ἔμεινε κανένας καρπὸς γερός. Σαπίλα ἀναδίδει καὶ σκνίπες γεμίζουν τὰ μάτια μας. Αὐτὴ ἡ παρουσίαση ἦταν πραγματικὰ ἡ τούρτα μὲ τὸ κερασάκι. Φάτε την, οἱ τὰ ἀνάκλιντρα ἀγαπῶντες.
Κύριε, ἐλέησον!

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΣΕ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΥΣ ΗΘΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

«οὐαί οἱ λέγοντες τό πονηρόν, καλόν, καί τό καλόν, πονηρόν,
οἱ τιθέντες τό σκότος φῶς, καί τό φῶς σκότος,
οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκύ, καί τό γλυκύ πικρόν!» (Ἡσ.ε’19).

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
(ὑπ’ ἀριθ. 160/2017)
Πρός
Τούς Πανοσ/τους καί Αἰδεσιμ/τους Ἱερεῖς καί
τούς ἀγαπητούς Γονεῖς, Διδασκάλους
καί Κηδεμόνας τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν τῶν Σχολείων
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Ἄν ἐκ πρώτης ἡλικίας ὅρους αὐτῇ (τῇ νεολαίᾳ) πήξωμεν καλούς,
οὐ δεησόμεθα πολλῶν μετά ταῦτα πόνων,
ἀλλ΄ἡ συνήθεια νόμος αὐτοῖς (τοῖς νέοις) ἔσται λοιπόν».
(Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ε.Π.Ε. 23,266).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
Ἀγαπητοί Γονεῖς, Κηδεμόνες καί Διδάσκαλοι τῶν παιδιῶν μας,
Μέ τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τήν ἀνάγνωσι τῆς Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς τοῦ σπορέως ἀρχίζει σήμερα ἐπίσημα ἡ περίοδος τῆς νέας Κατηχητικῆς καί πνευματικῆς σπορᾶς καί διακονίας εἰς τόν ἀγρόν τοῦ Θεοῦ, τό Θεῖο Γεώργιο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Γεωργός τῶν καλῶν καί φυτουργός τῶν ἀγαθῶν εἶναι πρωτίστως καί κυρίως ὁ αἰώνιος καί ἀπαράμιλλος Θεῖος Διδάσκαλος Ἰησοῦς Χριστός. Καί μετά ἀπό Αὐτόν ἀκολουθοῦν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι Πατέρες (τήν ἱεράν μνήμην τῶν ὁποίων ἑορτάζομεν σήμερον), οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ λοιποί πνευματικοί σκαπανεῖς τῆς Ἐκκλησίας (Ἱεροκήρυκες, Ἱερεῖς, Κατηχηταί κ.ἄ).
Γεώργιο Θεοῦ καί πνευματικός ἀγρός εἶναι ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μέ τίς κατά τόπους Ἐπισκοπές καί τίς Ἐνορίες των. Καί ὁ σπόρος, πού γονιμοποιεῖ τό πνευματικό χωράφι, τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, πού μέ κριτήριο τήν πνευματική τους γονιμότητα διακρίνονται σέ 4 κατηγορίες, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἀνάγκη, μεγάλη καί ἐπιτακτική ἀνάγκη, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ νά προσφέρεται δαψιλῶς εἰς ὅλους τούς συνανθρώπους μας, μικρούς καί μεγάλους, νέους καί γέροντες, μεσήλικες καί οἰκογενειάρχες, ἐγγραμάτους καί ἀγραμμάτους. Ὁ ἁγνός, ὁ καθαρός, ὁ ἀπερίτμητος καί ἀσυμβίβαστος λόγος τοῦ Θεοῦ πρέπει νά προσεγγίζη καί νά διαποτίζη τίς ψυχές τῶν πιστῶν μέσα στήν ἀνήσυχη , ταραγμένη καί συγκεχυμένη ἐποχή πού διαβιοῦμε.
Ἰδιαίτερα, καθῆκον ἐπιβεβλημένο τῆς ποιμαινούσης Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ ὀρθή διαποίμανσις καί διαπαιδαγώγησις τῆς νεολαίας μας, τῆς μαθητιώσης, σπουδαζούσης καί ἐργαζομένης νεότητος. Ἡ λατρευτική καί μυστηριακή ζωή, ἡ λειτουργική ἀγωγή καί ἡ Κατήχησις τῶν παιδιῶν, τῶν νέων καί τῶν νεανίδων μας, εἶναι ἕνα ἀπό τά κύρια καί πρωταρχικά μελήματα καί ἔργα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.
Ἄς ἀκούσωμε στό σημεῖο αὐτό, σέ ἁπλῆ γλῶσσα, τόν ἄριστο ποιμένα καί παιδαγωγό, τόν μελίρρυτο ποταμό τῆς σοφίας, τόν χρυσορρήμονα Πατέρα καί Οἰκουμενικό Διδάσκαλο ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος τονίζει τά ἑξῆς: «Εἶναι δύσκολο πρᾶγμα ἡ νεότητα. Ἔχει ἀνάγκη μεγάλης προσοχῆς, καλῶν δασκάλων, παιδαγωγῶν, συνοδῶν, γονέων. Διότι εἶναι εὐχάριστο ὕστερα ἀπό προσπάθεια νά τήν δαμάσης. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα ζῶο ἀδάμαστο, ὅπως ἕνα θηρίο ἀτίθασο ἔτσι εἶναι ἡ νεότητα... Ἄν ἀπό τήν μικρή ἡλικία θέσωμε στούς νέους καλούς νόμους, δέν θά κουρασθοῦμε πολύ μετά ἀπό αὐτούς. Στό ἑξῆς ἡ ἱερή συνήθεια θά εἶναι νόμος γι΄αὐτούς. Ἄς μήν ἐπιτρέπωμε νά κάνουν τίποτα τό ἡδονικό, πού εἶναι καί βλαβερό, οὔτε νά τούς κάμωμε ὅλα τά χατήρια, ἐπειδή τάχα εἶναι παιδιά. Πρό παντός ἄς τά κρατᾶμε σέ σωφροσύνη. Γιατί ἡ ἀκράτεια εἶναι πού καταστρέφει ἐπάνω ἀπό ὅλα τήν νεότητα... Τά παιδιά ἄς εἶναι ἔτσι σεμνά, ὥστε νά διακρίνωνται ἀπό τήν σεμνότητα τους καί τήν σωφροσύνη τους, γιά νά ἐπαινοῦνται καί ἀπό τούς ἀνθρώπους καί ἀπό τόν Θεό. Ἄς μάθουν νά ἐξουσιάζουν τό στομάχι, νά ἀπέχουν ἀπό τήν πολυτέλεια, νά μήν σπαταλοῦν, νά εἶναι φιλόστοργοι. Νά μάθουν νά ἄρχωνται» (Ε.Π.Ε.23,266-270).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
Ἀγαπητοί Γονεῖς, Κηδεμόνες καί Διδάσκαλοι τῶν παιδιῶν,
Ὁ ἄριστος χειραγωγός καί παιδαγωγός τῶν νέων, «ὁ χρυσοῦς τήν γλῶσσαν καί τήν καρδίαν» ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ βαθύς αὐτός γνώστης καί ὁδηγός τῶν νεανικῶν ψυχῶν, ἰδού πῶς μέ ὀλίγες καί ἐμπνευσμένες ὁδηγίες καί κατευθύνσεις ἔθεσε τίς ἀδιάσειστες βάσεις τῆς ὀρθῆς διαποιμάνσεως καί διαπαιδαγωγήσεως τῆς νεολαίας μας.
Ὅμως, εἶναι ἀλήθεια ὅτι τά παιδιά μας, οἱ νέοι μας σήμερα στροβιλίζονται μέσα στόν κυκεῶνα τῶν παράξενων καί ψυχοφθόρων συνθημάτων, ἰδεολογιῶν καί ἰδεοληψιῶν τῆς σύγχρονης ἐκρηκτικῆς ἐποχῆς μας καί ἀνεμοδέρνονται μέσα στή δίνη τοῦ ἀμοραλισμοῦ καί τῆς ἠθικῆς καί πνευματικῆς ἀποστασίας ἀπό τό Πανάγιο θέλημα τοῦ Τρισαγίου Κυρίου καί Θεοῦ μας. Ἐκκλησία, Οἰκογένεια , Σχολεῖο: οἱ τρεῖς βασικοί πόλοι ἕλξεως καί τά τρία πνευματικά ὀχυρά τῶν παιδιῶν μας, τῶν νέων ἀνθρώπων, ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι ἡ Οἰκογένεια καί τό Σχολεῖο θά ἀποτελοῦν πνευματικές ὀάσεις καί θά ἐμπνέωνται καί θά καθοδηγοῦνται ἀπό τήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσι καί τά Ἑλληνοχριστιανικά ἰδεώδη.
Ἀλλ΄ὅμως εἶναι λυπηρόν ὅτι ἡ πολιτική ἡγεσία τῆς Ἑλληνορθόδοξης Πατρίδας μας μέ τούς ἀντιχριστιανικούς καί ἀσύμβατους πρός τό Σύνταγμα νόμους, πού ψηφίζει, (τό Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, προστατεύει τόν ἱερό θεσμό τῆς οἰκογένειας καί προασπίζεται τά χρηστά ἤθη), ἀποπροσανατολίζει καί σπρώχνει σέ περιπέτειες καί ἀπρόβλεπτους ἠθικούς καί πνευματικούς κινδύνους τούς νέους καί τίς νεάνιδες τῆς πατρίδος μας. Πότε μέ τό «σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης» μεταξύ ἑτερόφυλων καί ὁμόφυλων, πότε μέ τίς «ἔμφυλες ταυτότητες» καί τώρα μέ τό «δικαίωμα» ἐπιλογῆς φύλου... Οἱ νομοθετοῦντες, δυστυχῶς, ἐπικαλούμενοι δῆθεν ἀνθρώπινα δικαιώματα, δέν διακρίνουν ἤ δέν θέλουν νά διακρίνουν τό φυσικό ἀπό τό ἀφύσικο, τήν ὁμαλότητα ἀπό τήν ἀνωμαλία, τήν ἡμέρα ἀπό τήν νύκτα. «Πᾶς οἶκος κατασκευάζεται ὑπό τινος, ὁ δέ τά πάντα κατασκευάσας Θεός» (Ἀπόστολος Παῦλος).
Ἐθελοτυφλοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί καί δέν βλέπουν τήν ἁρμονία καί τήν νομοτέλεια στή φύσι; Δέν παρατηροῦν πῶς διαδέχεται ἡ ἡμέρα τήν νύκτα καί ὅτι δέν ἔχουμε ἀβράδυαστες ἡμέρες καί ἀξημέρωτες νύκτες; Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ Πανάγιος Τριαδικός Θεός ἐδημιούργησε «τόν ἥλιον εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας, τήν σελήνην καί τούς ἀστέρας εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός» καί ἡ φορά καί ἡ κίνησίς τους εἶναι ἀπό τήν ἀνατολή πρός τή δύσι καί ὄχι ἀντίστροφα; Δέν διακρίνουν τήν σοφία τοῦ Θεοῦ στίς 4 διαφορετικές ἐποχές τοῦ χρόνου, πού ἡ μία διαδέχεται τήν ἄλλη, τήν δημιουργία τοῦ σύμπαντος κόσμου, τῶν ζώων, τῶν ἐντόμων καί τῶν πτηνῶν, πού ἀνήκουν σέ δύο γένη: τό ἀρσενικό καί τό θηλυκό; Δέν ἀναγνωρίζουν τήν ἀσύγκριτη ὑπεροχή τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ τελειοτέρου δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ, τοῦ «Βασιλέως τῆς κτίσεως», πού ἀποτελεῖ μία ψυχοσωματική ὀντότητα; Εἶναι δύσκολο νά κατανοήσουν τήν διάκρισι τῶν δύο φύλων καί τό γεγονός ὅτι τό καθένα φῦλο (ἀρσενικό καί θηλυκό) ἔχει τήν ἰδιαίτερη ψυχοσωματική ἰδιοσυγκρασία καί σύνθεσι; Ἀγνοοῦν τούς βιολογικούς ὅρους τῆς φύσεως (γέννησις-ἀνάπτυξις-θάνατος) καί ὅτι, ὅπως αὐτοί οἱ ὅροι δέν ἀναστέλλονται, οὔτε ἀνατρέπονται, ἔτσι καί στήν περίπτωσι τοῦ φύλου, πού εἶναι θεία παρακαταθήκη καί δῶρο Θεοῦ, δέν ἔχουμε προτίμηση ἤ ἐπιλογή, ἀλλά μόνον ἀποδοχή; Δέν γνωρίζουν ὅτι κάθε ἄνθρωπος γεννιέται μέ συγκεκριμένο τύπο φυλετικῶν χρωματοσωμάτων καί τό χαρακτηριστικό αὐτό εἶναι ἀναλλοίωτο διά βίου καί δέν ἀλλάζει ποτέ ὅσες ἐγχειρήσεις δῆθεν «ἀλλαγῆς φύλου» καί ὅσες -ὅποιες ἐπιλογές κι ἄν κάνουν διεστραμμένα μερικοί;
Ἀπό αὐτή τήν περιδίνησι καί παραπλάνησι κινδυνεύουν οἱ νέοι μας σήμερα, πού ἰσχύει ἰδιαίτερα ὁ βιβλικός λόγος: «οὐαί οἱ λέγοντες τό πονηρόν, καλόν, καί τό καλόν, πονηρόν, οἱ τιθέντες τό σκότος φῶς, καί τό φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκύ, καί τό γλυκύ πικρόν!» (Ἡσ.ε’19)
Ἄς σταθοῦμε στό πλευρό τῶν παιδιῶν μας, τῶν νέων καί τῶν νεανίδων, μέ ἰδιαίτερη φροντίδα, στοργή καί ἀγάπη, ἅγιοι Πατέρες καί ἀγαπητοί μας Γονεῖς, Κηδεμόνες καί Διδάσκαλοι. Ἄς τά παρακινοῦμε γιά τόν Ἐκκλησιασμό, τό Κατηχητικό Σχολεῖο, τήν ἀκρόαση μιᾶς ἐποικοδομητικῆς ὁμιλίας, τήν συμμετοχή σέ μία χριστιανική ὁμάδα ἤ συγκέντρωσι, τήν ἀνάγνωση ἑνός ψυχωφελοῦς βιβλίου καί γενικώτερα ἄς τά χειραγωγοῦμε στόν δρόμο τῆς ἀρετῆς.
Εὐχόμενος ἀπό καρδίας νά ἔχετε πλούσια τήν Εὐλογία καί τήν Χάρι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στή νέα Κατηχητική χρονιά καί τήν ἐκπλήρωσι κάθε εὐσεβοῦς καί εὐγενοῦς πόθου σας, διατελῶ
Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης σας

Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΜΕ ΤΑ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΟΥΜΕΝΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ;

του δασκάλου Σάββα Ηλιάδη

Ώστε λοιπόν, εκπληττόμαστε με την διαμορφούμενη κατάσταση στην πατρίδα μας! Ώστε ήταν απρόσμενα  όλα αυτά τα αποπατήματα και
τα σκουπίδια, που εισορμούν «άμον το σέλ`» («σαν τον χείμαρρο», κατά την ποντιακή διάλεκτο) και εγκαθίστανται «και κατά το νόμο» μάλιστα,  χωρίς αντίπαλο, ως νέα πραγματικότητα, στη ζωή του Νεοέλληνα; Ίσως φανεί υπερβολικό, αλλά υπάρχουν και πολλοί, που δεν εξεπλάγησαν. Γι` αυτούς η επέλαση του αίσχους ήταν απλώς και μόνο θέμα χρόνου.

Ας είμαστε προετοιμασμένοι και για την επερχόμενη ολοκλήρωση. Διότι το πρόγραμμα θα έχει και συνέχειες. Ο διάβολος δεν έχει σταματημό στις επινοήσεις. Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Όχι μόνο θα συνεχίσουν, αλλά δεν θα υπάρξει και επιστροφή. Δεν υπάρχει λύση, διότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις στη βάση, στο λαό.

Ο Φώτης Κόντογλου,  ο μεγάλος Δάσκαλος του Γένους, στο βιβλίο: «Μυστικά Άνθη» και στο κεφάλαιο: «Ο σημερινός κόσμος. Το μέγα φρενοκομείο», γράφει πριν από πολλές δεκαετίες: «Να δούμε ακόμα πού θα φτάξουμε! Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην την κάνουμε, δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό, που να μην τον πούμε ή να μην τον γράψουμε με τη μεγαλύτερη αδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πια ολότελα. Γινήκαμε ένα τρελό κοπάδι, που μας σαλαγά ο διάβολος με μια βουκέντρα κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι.

Η ελευθερία που δώσαμε στον εαυτό μας, με τη διεστραμμένη γνώμη μας, γίνηκε τυραννία και μας κάνει ό,τι θέλει. Μεταμορφωθήκαμε σε μια μάγισσα Κίρκη και μας μεταμόρφωσε κι εμάς σε χοίρους και γρούζουμε ευτυχισμένοι, τσαλαβουτώντας μέσα στις κοπριές και στις σάπιες ακαθαρσίες. Καταντήσαμε ακόμα να τρώμε τις δικές μας τις ακαθαρσίες και τα εμπυασμένα κρέατά μας. Ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε φτάξει ούτε στη μισή αναισθησία και σιχαμένη παραμόρφωση, απ` όσο έφταξε σήμερα». Ευλογημένε, Κόντογλου! Τι θα έλεγες, αν ζούσες σήμερα;

Παρενθετικώς, η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί τη βάση και το εδραίωμα της Ρωμαίικης Παράδοσης. Μέγα μέρος της ευθύνης, συνεπώς, έχουν οι οικουμενιστές ποιμένες της Εκκλησίας, οι οποίοι, από εκατονταετίας και πλέον ξεκίνησαν την προδοσία της Ορθόδοξης πίστης, της γεννήτρας όλης αυτής της ιστορίας και της Παράδοσης, παραδίδοντάς την στην λαιμαργία του εξουσιομανούς παπισμού και των λοιπών αιρέσεων της Δύσης. Επ` αυτού θα επανέλθουμε παρακάτω.

Ποιος είναι όμως ο «βόθρος» που αναβλύζει  όλα αυτά αρρωστημένα, απάνθρωπα και παρά φύση «βοθρολύματα»; Πού γεννήθηκαν και ανατράφηκαν και έρχονται τώρα να μας επισκεφτούν ως «απρόσκλητοι και ανεπιθύμητοι επισκέπτες»; Δεν έχουν τόπο γέννησης; Δεν έχουν προϊστορία; Δεν ανατράφηκαν και εφαρμόστηκαν σε κάποιες κοινωνίες; Σε κάποιες χώρες; Δεν ξέραμε ότι υπάρχουν και έγιναν τρόπος ζωής σε κάποιο άλλο μέρος της γης; Η «χριστιανική» Ευρώπη, καθισμένη στον ανθρωποκεντρικό, πλην απάνθρωπο και αχρίστιανο «χριστιανισμό» της, μας περίμενε πολύν καιρό, για να μας προσφέρει τα μεγάλα δώρα του πολιτισμού της. Και να που ήρθε η κατάλληλη ώρα. Άκοντες εκόντες θα τα παραλάβουμε. Έχουμε πάρει εντολές.

Γράφει ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, στο βιβλίο: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής»: «Για ποιο λόγο πολλοί Ευρωπαίοι ούτε τον Θεό δεν φοβούνται ούτε ντρέπονται τους ανθρώπους; Η εξήγηση είναι απλή. Αυτό συμβαίνει, επειδή είναι διαστρεβλωμένη μέσα τους η ιδέα για τον Θεό και η ιδέα τους για τον άνθρωπο… Διαθέτει την εξυπνάδα να είναι εγωίστρια και να μεταφέρει παντού «το δικό της πιστεύω», το πιστεύω του εγωισμού, αλλά δεν γνωρίζει να είναι μεγαλόψυχη και φιλάνθρωπη». Και συνεχίζει: «Ποιος θα την γιατρέψει; Κανείς, κανείς… Και αυτό, γιατί κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει στον εαυτό του να είναι γιατρός σε κάποιον, που νομίζει πως είναι υγιής. Για την Ευρώπη δεν υπάρχει ούτε φάρμακο ούτε γιατρός, επειδή θεωρεί τον εαυτό της υγιή, παρ` όλο που είναι βαριά η αρρώστια της».

Ο δε μαθητής και πνευματικός υιός του, άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, στο βιβλίο: «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος» και στο κεφάλαιο: «Σκέψεις περί  «αλαθήτου» Ευρωπαίου ανθρώπου», μας διδάσκει πως το αδιέξοδο του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού οφείλεται στο δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα. Ως προς την δυνατότητα επιστροφής και αλλαγής της Ευρώπης, την θεωρεί δύσκολη αλλά όχι ακατόρθωτη: «Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επικεφαλής τον ευρωπαϊκόν Δία (εννοεί τον πάπα). Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλει η μέχρι τελευταίας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους  σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας  και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους».

Πανηγυρίζαμε με την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήμασταν πεινασμένοι και λιγούρηδες. Λιγουρευόμασταν και λαχταρούσαμε τον άθεο, μηχανιστικό και ευδαιμονιστικό τρόπο ζωής της Δύσης. Πέσαμε σε λήθαργο και κατά συνέπεια στη λησμονιά και την απάρνηση του «είναι» μας. Μας κατέλαβε η βαριά ασθένεια του γραικυλισμού. Πώς να θυμηθούμε το λεβέντικο και ασκητικό Ρωμαίικό μας; Η άθεη Ευρώπη έκανε καλά τη δουλειά της. Αυτή ήξερε και ξέρει να εργάζεται με δαιμονική συνέπεια και ακρίβεια για την επίτευξη των σκοπών της.

Δυστυχώς, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να έρθουμε άπαντες εις εαυτούς, αποδεχόμενοι το βάρος της ευθύνης μας. Είμαστε υπεύθυνοι, απόλυτα υπεύθυνοι, διότι ξέραμε ή τουλάχιστον οφείλαμε να ξέρουμε ή ακόμη και να προβλέψουμε αυτό που συμβαίνει σήμερα και θα συνεχίσει με μεγαλύτερη ορμή και βία να επιβάλλεται στη ζωή μας. Κι αν δεν το ξέραμε, υπήρξαν άνθρωποι φωτισμένοι, άγιοι, οι οποίοι χτυπούσαν το καμπανάκι, μάλλον τις καμπάνες και τις σειρήνες του κινδύνου, για να μας το αναγγείλουν, αλλά εμείς, μεθυσμένοι από τις ψεύτικες υποσχέσεις και τις απατηλές ελπίδες, τους λοιδορούσαμε ή στην καλύτερη περίπτωση τους αγνοούσαμε.

Μέσα στην Ρωμαίικη Παράδοση, στην Πατερική και Ορθόδοξη Παράδοση, όπου το δάκρυ, το αίμα, ο ιδρώτας, ο αγώνας, η αγωνία, η αψηφισιά του θανάτου, την φύτεψαν και την στερέωσαν σε γενεές γενεών, όλοι αυτοί οι εγκάθετοι  τερατογόνοι του σήμερα θα μπορούσαν να είναι ένα … ασήμαντο παρόν! Κι όμως κατάφεραν να μας εγκλωβίσουν, να φέρουν ένα ολόκληρο Έθνος  προ «αδιεξόδου» και να μας παίζουν στα δάχτυλα! Μόνοι τους; Προφανώς όχι! Με την ισχυρή και μανιώδη υποστήριξη των έξωθεν δυνάμεων, στις οποίες έδωσαν βαρύ όρκο υποταγής.

Επανερχόμαστε. Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε ανά τους αιώνες η Κιβωτός και το στήριγμα, η παρηγοριά και το καταφύγιο σε κάθε δύσκολη ώρα του Γένους, με την Αλήθεια της, με την Αποστολική Παράδοσή της και με τους ποιμένες της, οι οποίοι φύλαγαν αυτήν την διαχρονική Αλήθεια με την καθαρότητα του βίου τους και ήταν η παρηγοριά του ποιμνίου. Οι ποιμένες έτρεφαν το ποίμνιο με τροφή γνήσια. Έτσι έπαιρνε δύναμη Αγιοπνευματική και αντιστεκόταν στην πλάνη και στην αίρεση αλλά και στις απειλές κατά των ιερών και οσίων του. Διότι η Αλήθεια και μόνον αυτή μπορεί να συντηρήσει και να θρέψει την ψυχή. Μόνο αυτή εγγυάται την γνώση και την βεβαιότητα, ώστε, όταν καθίσταται κινδυνευόμενη, να εγερθεί η ψυχή, για να αγωνιστεί γι` αυτήν.  Δεν είναι τα πρόσωπα που διορθώνουν την πλάνη αλλά η ίδια η Αλήθεια. Χωρίς το έρεισμα της Αλήθειας όλα είναι ανθρωποκεντρικά και υποκριτικά τεχνάσματα.

Δυστυχώς, σήμερα αυτή η Αλήθεια έχει νοθευτεί και τείνει να καταστεί συμπίλημα  ετεροδιδασκαλιών. Με την οικουμενιστική κίνηση και τα οικουμενιστικά παιχνίδια «των αρμοδίων» και εντεταλμένων  μελών της, χάθηκε το ορθόδοξο κριτήριο και απωλέσθηκαν οι εσωτερικές αντιστάσεις. Ποιος και πώς να αντιδράσει, μέσα σ` αυτήν τη νεκρική παγωνιά που ενέσκυψε και καταπλάκωσε τις ψυχές;

Από την άλλη οι αγαποφανείς προτροπές και ενίοτε απειλές προς κάθε κατεύθυνση, για υπακοή στους «προϊσταμένους», αναστέλλουν, εκ του φόβου, την εξωτερίκευση του ιερού πόθου για διαμαρτυρία και κατάθεση της Αλήθειας. Ο κληρικαλισμός,  με το «υπακοή και τίποτε άλλο» και η εκκοσμίκευση φίμωσαν τα στόματα των υγιώς αγωνιούντων.
Έτσι, ενώ οι οικουμενιστές ξεπουλούν την πίστη, εξομοιώνοντάς την με την αίρεση, ζητούν  οι ίδιοι να αντιδράσει ο λαός κατά των εχθρών της πίστεως και της πατρίδος. Πώς, αφού δεν έχει τροφή γνήσια; Αφού παντού αφήνεται να εννοηθεί πως είμαστε ίδιοι με τους αιρετικούς της Δύσης; Οι οικουμενιστές είναι τα προωθούμενα «πρότυπα» σε όλα τα εκκλησιαστικά πράγματα. Από πού λοιπόν να πάρει γνώση και δύναμη ο λαός, για να συσπειρωθεί;

Η κοινή πίστη των Πατέρων μας είναι η πυξίδα, η οποία θα δώσει τη δύναμη στο λαό, όχι τα λόγια με τη φοβερή διγλωσσία των οικουμενιστών και οι πρόσκαιρες εγερτήριες και ενθουσιώδεις εξάρσεις. Η ζώσα πίστη, η οποία προσφέρει και την ζωντανή ελπίδα. Διότι, τα άλλα, ανάβουν για λίγο και ξανασβήνουν, καθώς είναι κενά από θεία φλόγα. Η πίστη της Εκκλησίας, προσφέρει την παρρησία. Αυτή η πίστη, που δυστυχώς σχετικοποιείται, καθώς φαίνεται κι από τον υβριστικό λόγο ενός ορθόδοξου(;) επισκόπου του Πατριαρχείου: « …Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να οδηγηθεῖ στην αναγνώριση του υποστατού του Μυστηρίου του Βαπτίσματος ετεροδόξων, όταν πρωτίστως αποστεί απὸ την αλαζονεία της αποκλειστικότητας».

Καλές λοιπόν και ευλογημένες οι κινήσεις με συλλογή υπογραφών, με ομιλίες και συνέδρια, με επιστροφή βιβλίων στα υπουργεία, με έγγραφες και κάθε είδους ατομικές και ομαδικές διαμαρτυρίες, αλλά, δυστυχώς, θα αγνοηθούν και πάλι και θα καταγραφούν και αυτά απλώς ως γεγονότα, που θα ξεχαστούν. Σε αντίθεση με τον οικουμενισμό και την επικυρωτική και επισφραγιστική γι` αυτόν σύνοδο της Κρήτης, που θα συνεχίσουν ελεύθερα το καταστροφικό τους έργο, οδεύοντας από το κακό στο χειρότερο.

Είθε να διαψευστούμε, δυνάμει και χάριτι Θεού!

Σάββας Ηλιάδης
Δάσκαλος

Κιλκίς, 10-10-2017